| KwelgeestIV |
|
 |
 |
|
Posted 27-10-2026 11:32 by KwelgeestIV |
        |
|
De eerste band van Samhain was Heretoir. Post-black metal met doom-invloeden. Ik hoorde er wel de romantiek van Empyrium in. Maar niet lang staan kijken, want het trok nergens op. Slappe muziek, verschrikkelijke vocalen. Ze deden mijn vriendin aan mallcore denken. Zo erg was het niet, maar het geeft een idee. De muziek leek vooral op de gitaarriffs te drijven, maar die waren wel erg Katatonia-achtig. Dan zet ik thuis wat wel weer een keer aan. Het thema van de band leek schrikvogels te zijn. Opmerkelijk wel.
Head of the Baptist dan. Een combinatie van death metal en crust. Zwaar, krachtig, hard. Korte, explosieve nummers. Ik vind de combinatie van crust met black metal denk ik beter werken, omdat ik mijn crust graag hard en scherp heb, maar dit was helemaal niet onaardig. Punky ritmes met death metal-riffs.
De Worm-hype heb ik een beetje aan me voorbij laten gaan, en eigenlijk kon de band mij worden gestolen, maar mijn gezelschap wilde wel kijken, dus ik ging maar mee. En dat viel niets tegen. Onderhoudend, dynamisch, best vermakelijk. De composities klonken als symfonische black metal, maar de keyboards kwamen (weer eens) van een bandje, en stonden vrij zacht. Zware drumpartijen die aan eeuwwisseling Dimmu Borgir deden denken. Dreigende sfeer van oude Cradle of Filth. Een flinke dosis kitsch was wel aanwezig; maar zeker aan het einde van de set hoorde ik interessante composities en lekkere gitaarlijnen. Niet overtuigend genoeg om het thuis nog eens aan te zetten, maar veel beter en leuker dan verwacht.
Met Primitive Warfare een hele andere kant van het spectrum op. Harde bestial/war death/black metal. Primitieve drums, keiharde riffs. Op momenten zat het tegen de grind core aan. Zwaar rammen. Tikje simplistisch, maar wel lekker contrast met Worm.
Laatste keer Samhain Maastricht had een zeer sterke line-up, en een van de bands die dat maakten was Vinterland. Welcome My Last Chapter-set. Typisch Zweedse, semi-melodieuze, ritmische black metal. Denk Dissection, Sacramentum, The Moaning. Lekkere gitaarlijnen en riffs. Geluid had iets beter gekund, maar sterk optreden. Subtiele melodieën, lichte/ijle keys op de achtergrond. Jaren’90-kvlt.
In de kleine zaal stonden deze dag beduidend hardere bands. Final Dose; primitieve, punky black metal. Scherp en venijnig, doch vreemd genoeg net wat subtieler dan Primitive Warfare. Sterkste band op het kleine podium van het gehele festival.
Kall speelt Lifelover. Veel nadruk op de ruigere (black) metal-kant van de muziek. Er was gelukkig wel een keyboardspeler mee, maar die stond redelijk achteraan in de mix. En dat was wel jammer, want Lifelover luister ik niet voor de black metal, maar juist voor hun lichte en dansbare post-punk/new wave-stukken. Er zaten zeker momenten van herkenningen en dansbare passages in, maar ze hadden qua dat van mij letterlijk en figuurlijk voller op het orgel gemogen. Vond het optreden op Prophecy vorig jaar beter en overtuigender. Maar desalniettemin degelijke show. De clownsact van Kim viel reuze mee; apart type meisje(s) trekt deze band wel.
Oranssi Pazuzu deed een show/set die erg met die in Haarlem overeenkwam. Veel nummers van Muuntautuja, maar dan met nadruk op de elektronische kant van de muziek. Claustrofobische krautrock. Monotone, psychedelische toetsen. Duistere sfeer, getormenteerde vocalen. Oranssi is de black metal wel voorbij, en heeft zeer eigen smoelwerk. Lekker spacey. Een groot pluspunt waar de band mij ook mee weet te winnen, is hun overdaad aan live-toetsen. Een zeer breed scala aan diverse keyboards op het podium, en afwisselend drie verschillende toetsenisten. #genieten
Afsluiter van de dag Wolves in the Throne Room. Een veel gehoord commentaar op WitTR is dat ze live altijd zulk slecht geluid hebben. En afgelopen augustus in Utrecht was het geluid indd niet optimaal. Echter niet deze avond: loepuiver! Een dag eerder was hun nieuwe album, Estuary, uitgekomen. De set begon met het titelnummer van dat album. Sterke gitaarriffs. Als tweede Ghosts Among the Obelisks. De toetsen kwamen voornamelijk van een bandje, en dat was met name bij dit nummer erg jammer. Prachtige, ijzige keyboards bepaalden het geluid. Hierna het bekende werk, maar dan wel echt heel sterk, strak, en zuiver gespeeld. Uitgesponnen composities, meevoerende lijnen. Met name Wanderer Above the Sea of Fog was verschrikkelijk sterk. Bij afsluiter I Will Lay Down My Bones Among the Rocks and Roots kakte de energie wat in, maar desalniettemin zwaar genieten en meedeinen. Beste WitTR-optreden dat ik heb meegemaakt, en de band van het festival!
Aan Soulburn om de zondag af te trappen. Muzikaal ken(de) ik de band niet, maar is ooit als vervanging voor/voortzetting van Asphyx opgericht. M-A omschrijft het als “Death/Black/Doom Metal”, en meldt “a separate outlet to unleash their mutual obsession with Bathory and Venom”. Asphyx draait de afgelopen weken hier weer met regelmaat rondjes, en Venom heeft sinds het overlijden van Cronos ook een revival gehad. Vol enthousiaste verwachtingen, en met een klein stijfje ik naar het kleine podium. Nou.., en wat een deceptie het was.. ! Niets niet geen old school-worship, maar moderne death metal met misplaatste cleane vocalen. De eerste twee nummers waren ronduit niet best. Daarna werd het beter, maar de band bleek een pseudo-satanische gimmick, en de muziek werd nergens echt spannend.
Net als Worm een dag eerder was en is Walg een band waarvan ik de hype bewust aan me voorbij laat gaan. Geen idee waarom, maar de gehele act spreekt mij gewoon niet aan. Mijn vriendin daarentegen is al weken laaiend enthousiast over hun meest recente album. Dus ik maar gewoon mee kijken. Je bent immers voor de muziek naar zo’n festival. Tijdens het eerste nummer meende ik me flink te hebben vergist. Ik kan de vinger er niet op leggen, maar deze track sprak mij zeer aan. Sterk, interessant, goede gitaren. Hierna ebde mijn enthousiasme echter snel weg. Dacht je dat de cleane vocalen van Soulburn vervelend aanwezig waren, bij Walg zijn ze rechtstreekse aanslag op het gehoor. Voor de rest bleek de muziek toch wel echt flink overbodig.
Over Wode had ik inmiddels in de wandelgangen positieve geluiden gehoord. Dus hier was is wel benieuwd naar. Zware, duistere muziek, die een beetje tussen black en death metal inhing (dark metal wellicht?), en mij qua sfeer en geluid wel aan Aeternus deed denken; maar dan een stuk rockender. Niet slecht, beter dan de twee voorgaande bands, maar (net) niet overtuigend.
Vemod was een van de bands waar het festival (voor mij) om draaide. Óóit eens op Aurora Infernalis te Arnhem gezien, maar daar staat me eigenlijk niets meer van bij. Dit optreden gaat mij echter wel een tijdje bijblijven. Gewoon echt heel goed. Samen met WitTR beste optreden van het festival. Atmosferische, melancholische, en romantische post-black metal/black gaze. Straatje Filosofem. Betrekkelijk kalme en kabbelende black metal aan het randje van het genre. Jammer dat de keys wederom niet live waren, maar goed en strak gespeeld. Zuiver geluid, zeer onderhoudende set. Lekkere dosis nummers van het meest recente album, dat ik stiekem beter vind dan het destijds flink gehypte debuut. Mijn gezelschap en ik kregen na drie betrekkelijk slappe optredens hier echt weer energie en zin in de dag van!
Op naar Hessian. Middels M-A had ik deze naam tot een raw black metal-band weten te herleiden. Gezien de programmering van Head of the Baptist, Primitive Warfare, en Final Dose een dag eerder, vond ik dit niet vreemd. Mikkasscar had echter al te kennen gegeven dat het volgens hem een punk band was. Ik had al wel gezien dat er meerdere bands onder deze naam bestonden, maar raw black metal leek mij qua de rest van het festival toch waarschijnlijker dan punk. En raw black metal heeft met regelmaat een flinke scheut punk in zich, dus wellicht dat we het toch over dezelfde band hadden.. Toen de band het podium besteeg, was het vrij snel duidelijk dat dat niet het geval was. Achter mij hoorde ik nog iemand “Raw black metal met petjes, die gimmick trek ik dus écht niet!” zeggen. Ik was dus niet de enige die de verkeerde band had opgezocht. Dit bleek zware en harde hardcore punk. Eerste twee nummers waren even inkomen. Ik was niet direct overtuigd. Hoewel geen groots fan van het genre/deze stijl, kan ik het wel waarderen als het (echt) hard én goed is. Ik twijfelde, maar dat bleek toch wel het geval. Zware, beukende ritmes, kordate riffs. Een lekkere en zeer welkome afwisseling tussen alle andere bands. Als ze CD’s bij zich hadden gehad, had ik er eentje gekocht.
Over Der Weg Einer Freiheit was ik sceptisch. Ik verwachtte een Heretoir2.0. Maar dit bleek best wel vermakelijke en onderhoudende muziek. Ze speelden wat ingetogen, de gitaren stonden wat zacht. Ook was het wel erg hipster black metal, maar je bent op Samhain, dus wat wil en verwacht je. Perfecte band zo tussen Heretoir, WitTR, en Vemod. Grof gezegd beetje die stijl, voor dat publiek. Nieuwe album aangeschaft om er thuis nog eens op te broeden.
Gehenna deed een Spell-show. Oftewel, de eerste twee albums en voorliggende EP. Hun enige werk dat er daadwerkelijk toedoet. De nadruk lag voornamelijk op Seen Through the Veils of Darkness. Mijn persoonlijke favoriet. Wat volwassener dan First Spell, maar wel nog echt jaren’90 knullig. Al had de setlist wel iets evenwichtiger met wat meer Malice gemogen. A Witch Is Born, Lord of Flies, Angelwings and Ravenclaws… Het optreden was zwaar genieten. Er werd goed gespeeld, er was daadwerkelijk een toetseniste mee. De vocalen werden door drie bandleden afgewisseld, die deze alle drie op hun eigen, maar sterke en overtuigende manier brachten. Jammer dat nou net bij The Shivering Voice of the Ghost het orgeltje in de mix onder de gitaren dook; maar het werd tenminste live gespeeld! Svartalv deed het geweldig. Intense vocalen. Midwinter Forest was het hoogtepunt van de set.
Na Gehenna zat de dag er qua muziek voor mij wel op. Geen idee waarom dat Mork zo hoog geprogrammeerd stond, en eigenlijk ook geen zin om dat te gaan onderzoeken. Beetje kletsen, paar drankjes. Toen wilde men opeens toch nog wel Paradise Lost gaan kijken. Niet onaardig, niet vervelend, maar ik ga me nu niet alsnog wel een keer in hun discografie verdiepen. Stond me de gehele tijd af te vragen waar ik het nou op vond lijken. Beetje moderne Amorphis. Totdat ik nummer voorbij hoorde komen dat ik kende. Dat werd vroeger in Apeldoorn in de rock/metal cafés en bij bekenden en vrienden thuis gedraaid. Toen viel het kwartje, Paradise Lost deed mij aan Paradise Lost denken, zonder dat ik wist dat de band waar ik het op vond lijken gewoon Paradise Lost was. Nouja…
 |