|
 |
|||||
 |
 |
        |
 |
|||
|
||||||
|
| Auteur: |
|
|||
|
De line-up tot nu toe: Camerata Mediolanense Dornenreich - metal show Empyrium - 30 jaar A Wintersunset… Secrets of the Moon - 20 jaar Antithesis Sun of the Sleepless The 3rd and the Mortal - Sorrow en Tears laid in Earth Tiamat - Wildhoney Zowel Dornenreich als Prophecy bestaat dan 30 jaar. https://fest.prophecy.de/programme/ Haat is een deugd! https://www.last.fm/user/kwellie "Five heavy dinosaurs looking in wonder and bewilderment at the stars." |
|||||||||
|
Ik ben nog niet overtuigd. Ik vind Sun of the Sleepless het meest interessante van deze lijst. Maar ik geloof dat mijn partner al in haar hoofd heeft dat we gaan, en ik heb me afgelopen editie vermaakt. Haat is een deugd! https://www.last.fm/user/kwellie "Five heavy dinosaurs looking in wonder and bewilderment at the stars." |
|||||||||
|
Het beviel me niets dat ik dit jaar moest overslaan, ook al was het de minst sterke line-up die het festival wat mij betreft heeft gehad. Ik ga ervan uit dat ik komend jaar gewoon weer aanwezig ben. Sun of the Sleepless is van deze bands overigens voor mij de minst interessante. Nu een aantal keer gezien, altijd prima, nooit opzienbarend. |
|||||||||
|
SotS nog nooit gezien. En hoewel hun (debuut)album me tegenviel, staan hun eerste EP en die split met Nachtmahr hier hoog in aanzien. Haat is een deugd! https://www.last.fm/user/kwellie "Five heavy dinosaurs looking in wonder and bewilderment at the stars." |
|||||||||
|
Prophecy Fest proudly announces Adam Nergal Darski to perform BEHEMOTH!'s debut album "Sventevith (Storming Near the Baltic)" with Misþyrming at the Balve Cave! Affiche tot nu toe:  |
|||||||||
|
Dat Behemoth-optreden zou mij wel eens over de streep kunnen trekken. Mijn vriendin wil graag, dus waarschijnlijk wel weer die kant op dan dit jaar. Haat is een deugd! https://www.last.fm/user/kwellie "Five heavy dinosaurs looking in wonder and bewilderment at the stars." |
|||||||||
|
Die Sventevith show komt ook op Alcatraz zag ik. En om alle verzamelde scene points meteen te verbrassen tourt Behemoth in het najaar met Dimmu Borgir en Dark Funeral.  one who puts salt in the sugarbowl is a misantrophe |
|||||||||
|
quote:Ja, een vriendin van ons kwam daar net heeeeel enthousiast in de app mee. Ik heb het maar even genegeerd. Haat is een deugd! https://www.last.fm/user/kwellie "Five heavy dinosaurs looking in wonder and bewilderment at the stars." |
|||||||||
|
Ik geloof dat wij toch wel gaan. Haat is een deugd! https://www.last.fm/user/kwellie "Five heavy dinosaurs looking in wonder and bewilderment at the stars." |
|||||||||
|
Ik geloof dat wij toch niet gaan. |
|||||||||
|
2026 betekent 30 jaar Prophecy Records. Zo was deze editie van het festival vorig jaar ook aangekondigd, maar daar was uiteindelijk weinig tot niets van te merken. In het programmaboekje lezen we iets over gestegen kosten, schaarste van geld, en de noodzaak om met een exclusieve programmering te komen, om zo als festival te overleven. Een praatje dat we inmiddels vaker horen. Er is dus blijkbaar wel wat aan de hand in festivalland. Aan semi-exclusieve content echter geen gebrek. Naast dat Prophecy Records dit jaar dertig jaar bestaat, viert Dornenreich hun dertigste verjaardag met een metal-show, Empyrium dertig jaar A Wintersunset… , Secrets of the Moon twinitg jaar Antithesis, zijn er diverse albumreleaseshows, en andere ‘speciale’ sets. De preparty op donderdag begint met Nest. Vorig jaar stond hij ook al op de vooravond geprogrammeerd. Aardige muziek, maar zelfs voor een éénmansformatie deed meneer wel hééél weinig live. Vandaag besloten we om het geheel zittend vanuit het gras gade te slaan. Hierdoor hoorden we slechts de muziek, zonder te zien wat er wel, en wat vooral niet, op het podium gebeurde. De set begon met muziek die een beetje tussen neo-folk en dark ambient/dungeon synth inviel. Kitscherige en goedkope casio-klanken met vrolijke melodielijnen. Lees dit niet te negatief. Ik houd ervan. Tweede helft van de set werden de drones zwaarder aangezet, en ging het geheel meer naar klassieke dark ambient/dungeon synth in de stijl van oude Mortiis. Zwaar en duister. De openingsavond van Prophecy fest. is bring your own (booze). Ik hoefde deze keer niet te rijden. Biodynamische oranjewijn, een andere natuurwijn, en een hele dikke stout van Goose Island mee. Het was droog, aangename temperatuur; in het gras, groene omgeving, beetje folkmuziek luisteren en met bekenden kletsen. Zwaar genieten. De tweede act was Neun Welten, twinitg jaar Vergessene Pfaden. (Neo-)folk/neo-klassiek. Hier werd gelukkig wel live gespeeld, en dat hoorde je. Authentieke instrumenten, lieflijk sereen geluid. Perfect voor de setting. En opeens stond daar geriatrisch patiënt Arthur Brown op het podium een karaokeversie van Fire te zingen. Het verliep allemaal wat chaotisch. Later begreep ik dat dit de grote aangekondigde aankondiging van dé headliner van volgend jaar, Falkenbach, was/had moeten zijn, maar dat het niet helemaal liep zoals gepland. Waar wij zaten was er geen flikker van te horen (waardoor wij ná Simone Salvatore nog op de aankondiging stonden te wachten), maar meneer Brown is blijkbaar te dement om nog te snappen wat hij op het podium deed. Afsluiter van de avond was een solo-optreden van Simone Salvatore. Redelijk standaard neo-folk. Licht militant randje. Deed mij eigenlijk wel aan Death in June en/of Rome denken. Stuk meer in mijn straatje dan ik had verwacht. Farsot opende het festival op vrijdag met hun Life Promised Death-album. Ik heb de band eens eerder op Aurora Infernalis gezien; maar dat is inmiddels erg lang geleden. Het optreden begon met wat schel en vlak geluid. Ik vond de zanger wat hees van stem overkomen, maar wellicht dat dat bij het album hoort. Dat heb ik niet scherp. Beetje generieke, melancholische extreme metal. Redelijk modern geluid wel. Halverwege de set meende ik wat post-punk/new wave-invloeden/geluid te ontwaren. Hoewel de band als black metal te boek staat, vond ik het eigenlijk ook niet echt overtuigend black metal dat ze speelden. Wat dan wel, “dark metal” wellicht.. ? Afsluitend nummer was een dynamische, sterke compositie met lekkere, meeslepende lijnen. Tilde het geheel op de valreep nog naar een hoger niveau. Tweede band Dold Vorde ens Navn. Hier was ik wel benieuwd naar, want ik heb in Assie’s collectie er twee albums van aangetroffen. Moderne, avant-gardistische (post-)black metal. Het instrumentale gedeelte was nog wel om aan te horen, maar de vocalen/zanglijnen verschrikkelijk. Nee, hier kon ik geen posters van maken hein. Na het solo-optreden van Simone Salvatore was ik toch wel benieuwd naar Spiritual Front geworden. Ze deden een twintig jaar Armageddon Gigolo-show. Ik heb dat album een jaar of twintig geleden samen met CD’s van o.a. Darkwood en Nebelung in een neo-folklotje verkregen. Kon er destijds weinig mee, en in de tussentijd eigenlijk nooit meer beluisterd. Lastig om in een hokje te plaatsen. Spiritual Front wortelt in het neo-folkgenre, maar geeft daar een eigen twist aan. Typische, zwoele mediterrane/Italiaanse (sfeer)elementen, met toch ook een duister Amerikaans geluid. Het deed mij bij wijlen eigenlijk ergens wel een beetje aan The Coffinshakers denken. “Dark Cabaret” wordt dit blijkbaar ook wel aangeduid. Strak spel, volle vocalen, zinderend sfeertje, swingende nummers. Italiaanse filmhuisbeelden op de achtergrond ter aanvulling. Goed optreden. Alleen jammer dat er toch behoorlijk wat details van een bandje kwamen, er geen (live) viool aanwezig was. Dymna Lotva dan met de albumreleaseshow voor Vyraj. Van diverse kanten veel positiefs over gehoord; dus hier was ik ook wel benieuwd naar. Furieuze drums, kille en scherpe (black) metal-riffs, harde, (bijna) hysterische/overdetop vocalen. Een stevige pot black metal. Ik had meer sfeer en romantiek verwacht. Technisch ging er echter nogal wat mis. De microfoon van de gitarist/(achtergrond)zanger stond niet aan. Er waren wat gastoptredens die overduidelijk niet waren gerehearsed, en daardoor nogal klungelig overkwamen. De gastzangers waren stuk voor stuk (bijna) niet te horen. Ook de zanglijnen van Aaron Stainthorpe bleven in het begin van zijn bijdrage amper/niet versterkt. Gelukkig werd hier nog net op tijd ingegrepen om het optreden waardig af te sluiten. Ik heb het album gekocht om de band te supporten en thuis nog eens goed te beluisteren. In het boekje lees ik een opsomming van gastbijdragen en extra instrumenten die ik inderdaad (correct) had verwacht, maar live óf achterwege bleven, of waarvan het bandje niet te horen was. Al bij al geen slecht optreden, maar hier viel veel in het water. Zonde, want de band deed overduidelijk hun best, en wilde er een overweldigend optreden van maken. Een intense set was het wel. Hoewel deze recensie wellicht niet het meest overtuigende verkooppraatje is, verdient deze band volop steun. Koop dat album. Slava Ukraini! Empyrium is een band die ik leuker wil vinden, dan dat ik het daadwerkelijk vind. Vorige keer dat ik ze zag deden ze een Songs of Moors & Misty Fields-set. Daar kreeg ik het maar lauwwarm van. Vandaag was echter gewoon echt een goed optreden. Een van de beste optredens van het festival. Wellicht dat ik A Wintersunset... gewoon een beter album dan SoM&M vind, want het was een twintig jaar dat album-optreden. Ik zal ze eens aandachtig na(ast) elkaar beluisteren. Op dit optreden was niets aan te merken. Overtuigende, meevoerende, melancholische/romantische folky doom metal. Het geluid was goed, het spel was goed, de vocalen waren goed. De gehele set werd door een violiste begeleid. Wellicht dat dat de kers op de taart was. Er werden een paar nummers van Songs of Moors & Misty Fields gespeeld, en ook het geweldige My Nocturnal Queen kwam voorbij. Een heerlijk authentiek typisch jaren’90 nummer. Episch, net teveel ideeën, lekker loshangende synth’s. Even Neun Welten staan kijken. Een metal-show deze keer. Opvallend en sterk gitaarwerk. Typische en kille black metal-riffs. Onderhoudend wel. Maar zowel de zanglijnen als het stemgeluid van de zangers waren niet te verteren. Arthur Brown overgeslagen. Als je kijkt naar de biografie van die man en wat zijn invloed op de muziek is geweest, dan is dat allemaal best indrukwekkend en heel knap. Vorig jaar heb ik zijn optreden wel een kans gegeven, en dat was beter dan ik had verwacht. Maar het is gewoon niet mijn ding. Als laatste band van de dag Tiamat. Wild Honey werd gespeeld. Ook hier een sterk en overtuigend optreden. Vol, zwaar, en duister geluid. Swingende en dynamische gothic/doom rock. Metal kan ik het niet (meer) noemen, maar dat doet er ook niet toe. Maar wat is die Johan Edlund oud geworden, zeg!! Ik heb het terplekke even staan opzoeken. 55 blijkbaar, maar ik had oprecht 75 eerder geloofd. Trillend met wandelstok maakte hij zijn entree. Beetje overdreven posershow, maar met de vocalen was niets mis. Meerdere nummers deden mij Irreligious van Moonspell denken (hoewel Wild Honey twee jaar ouder is). Zal de CD weer eens draaien. Aaron Stainthorpe, Mark Deeks & Jo Quail als eerste act op zaterdag. Het openingsnummer klonk My Dying Bride-achtig, maar was volgens mij een compositie speciaal voor deze bezetting geschreven. Geen metal, eerder neo-klassiek. Deeks op een synthesizer/elektrische piano, Quail op (elektrische) cello, en Stainthorpe de vocalen. Er werden twee nummers van Arð, twee composities van Quail, en twee MDB-nummers gespeeld. Beide Arð-nummers kwamen van Take Up My Bones: Het openings- en het bonusnummer. Aaron was tijdens Burden Foretold in topvorm. Diep en krachtig, het midden houdend tussen scream en grunt. Meneer Deeks had zijn mond mogen houden. Het nummer Rex van Quail was improvisatie, waarin zij de leiding nam, en Deeks en Stainthorpe op eigeninzicht moesten aanvullen (al had de laatste de tekst volgens mij wel uitgeschreven voor zich staan). Indrukwekkend, mooi, sereen. Prachtige cellolijnen, subtiel dissonant. Quail genoot (het gehele) optreden zichtbaar van het enthousiaste publiek. Ook haar andere compositie was prachtig. Samen de sterkste nummers van dit optreden. Van My Dying Bride werden I Almost Loved You, en The Cry of Mankind gespeeld. Die laatste was echt geweldig. Slepend, deinend, melancholisch. Een perfect geluid, sterke uitvoering. Net als de openingsact van de dag zette Camerata Mediolanense een overweldigend sterk optreden neer! Dertig jaar Campo Di Marte. Een muziekstuk bestaande uit martial en neo-klassiek. Brede podiumbezetting, breed scala aan instrumenten. Een waarlijke live-uitvoering dus. Meerdere zangeressen waarvan de één nog beter en indrukwekkender dan de ander. De een sereen, de ander sterk en vol. Het geheel was wel heel erg Italiaans. Erg bombastisch dus. Op het randje van acceptabel wat mij betreft, maar betoverende uitvoering. Orkestrale arrangementen, militante, militaristische percussie. Prachtig! Vorig jaar was ik zeer onder de indruk van de akoestische/folk-show door Dornenreich. Hard en dissonant was deze. Dit jaar werd het dertigjarige bestaan van de band middels een metal-optreden gevierd. Het geluid was rommelig; de ritmesectie stond veel te hard in de mix. Dornenreich maakt een unieke en eigenzinnige combinatie van (post-)black metal, angst pop, en freak folk. De invloeden van Sopor Aeternus (en daarmee indirect Comus) zijn duidelijk te horen. Ik meende één nummer van Her von welken Nächten te herkennen. Daar had ik wel meer van gelust. Degelijk, maar niet heel overtuigend optreden. Sun of the Sleepless is als experimenteel black metal-project van Markus Stock (Empyrium) ontstaan. Tegenwoordig beschikt hij over een volwaardige liveline-up, en maakt meer conventionele black metal. Ik heb in mijn hoofd dat ik vooral Poems to the Wretches Hearts en de split met Nachtmahr waardeer, maar ik hoorde meerdere nieuwe(re) nummers voorbijkomen die live best overtuigden. Volle drums, sterke riffs. De vocalen misten wat kracht en overtuiging. Er werd één nummer van I gespeeld, een Darkthrone-interpretatie (cover kan ik het niet meer noemen), en een nieuw nummer dat zeer bemoedigend klonk. Ik had de band nog nooit eerder live gezien, maar goede hoop dat ze volgend jaar met een nieuw album opnieuw op Prophecy fest. staan. Hangover in Minks is een kater/pretproject van Dymna Lotva. Vorig jaar stonden ze hier ook al. De band heeft in de tussentijd blijkbaar aan populariteit gewonnen, want het was lastig een degelijke plek bij het kleine podium te vinden. De akoestiek laat daar, door de grotvorming, te wensen over. Ik kreeg derhalve niet helemaal de kwaliteit en intensiteit mee die ik mij heugde. Post-black metal met elementen uit post-punk/new wave en misschien ook wel wat angst pop. Duidelijke invloeden van Forgotten Woods en Lifelover. De vocalen waren nog intens/clownesk overdetop. De tieten nog formidabel aanwezig. Misþyrming had ik twee keer eerder gezien. Een keer op Aurora Infernalis. Dat trok helemaal nergens op. Belachelijk slecht optreden. En een paar jaar geleden op Graspop. Daar speelden de heren erg goed, erg strak, maar het geluid was zó intens verschrikkelijk slecht, dat er voor de oningewijden niets van viel te maken. Hopen dus dat de derde keer scheepsrecht zou zijn. De set begon met Hælið; echter helaas niet live gespeeld. Het optreden ontbeerde een beetje pit. Zeker het eerste, wellicht de eerste twee nummers. Daarnaast is het blijkbaar moeilijk om deze band van degelijk geluid te voorzien. Het was goed luisteren om die heerlijke, verwrongen en dissonante riffjes en loopjes die in het gitaarwerk zitten te ontwarren. Naarmate de set vorderde werd het spel steviger, en het geluid helderder. Zeker naar het einde toe, waar wat meer slepende, midtemponummers zaten, werd het echt nog een goed optreden. Want wat een verschrikkelijk vette muziek is dit toch, wat een verschrikkelijk gave riffs, en wat een agressie zit er in deze muziek! Kwam net niet helemaal uit de verf, maar toch wel erg stoer. Later de heren nog even in de coulissen over mijn Haatstrijd-hoodie gesproken. Blijkbaar zijn zij erg fan van die band. Cacodaemony is volgens hun tweede gitarist een legendarisch album. Na Carved in Stigmata Wounds/The Ambience of a Dead Star had Secrets of the Moon wat mij betreft wel kunnen stoppen. Vandaag speelden ze twintig jaar Antithesis. Een onbeschrijfelijk zaaddodend en slaapverwekkend album. Moderne, ‘mechanische’ black metal die aan hedendaagse Satyricon, maar toch ook wel Celtic Frost/Triptykon doet denken. Het optreden was in principe prima, als je de muziek leuk vindt. Mij wist het maar matig te boeien. Aan het eind van het album zitten blijkbaar een paar wat sterkere nummers verstopt. Eens kijken of ik mezelf ertoe kan zetten de CD eens uit te luisteren. The 3rd and the Mortal kende ik wel van naam, maar niet van muziek. Ze speelden Sorrow/Tears Laid in Earth. Melodieuze gothic/doom metal/rock. Helemaal niet onaardig, maar ook (net) niet mijn ding. Nou moet ik ook zeggen dat het stilletjes aan al wat later (22:45 begonnen ze) was, en mijn energieniveau te wensen overliet. Ook hier gewoon een goed optreden. Sterke muzikanten, prima geluid, significante zangeres. Wel stond het geluid echt heel hard. Zelfs achterin de grot, bij de merchandise waren oordoppen nog een vereiste om geen gehoorschade op te lopen. Ik kan me goed voorstellen dat destijds toen de hier gespeelde muziek uitkwam, dit interessante, sterke, en vernieuwende releases waren. Met een hedendaags oor klinkt het echter wat belegen, gelijkend en generiek. Je had er waarschijnlijk destijds bij moeten zijn. Zoals reeds opgemerkt een sterke zangeres. Op lichtere meer folky stukken deed ze me aan de oude zangeres van Lumsk denken. Andere momenten aan Portishead. Als afsluiter Behemoth’s Sventevith door Misþyrming & Nergal. Net als bij Misþyrming was het geluid niet optimaal, en was het goed luisteren om geen details, rifjes en loopjes te missen, maar wat werd dit krachtig gespeeld! Hard en goed! Wel even schakelen. Natuurlijk weet je dat Nergal op zijn vijftigste zijn vocalen van toen hij 18 was niet meer kan halen, maar het gehele spel, het gehele geluid kreeg een flinke optater. En dat was even wennen. Even schakelen. Wel jammer, want het openingsnummer Chant of the Eastern Lands is nou net mijn favoriet. En die duurde het wel om mijn gehoor te laten acclimatiseren. Alle jaren’90-charme en subtiliteit van de studioversie was verdreven. De heren van Misþyrming speelden vol overgave. Wellicht wel met meer passie en gedrevenheid dan tijdens hun eigen optreden. En ook Nergal was overduidelijk vastbesloten een energieke set neer te zetten. Misþyrming dat op gezette tijden gehele zanglijnen collectief voor zijn rekening nam, gaf het optreden een flinke boost; een gevoel van urgentie. Ze speelden echt goed, echt strak. Zoals reeds gemeld was het optreden hard, snel en krachtig. Na Hell Dwells in Ice raakte ik het spoor door een samenloop van geluid en hedendaagse adaptatie in de nummers wel bijster. Ze sloten af met Pure Evil and Hate. Een nummer dat ik in deze incarnatie niet (direct) herkende, en als een jaren’80 thrash/speed metal-cover van bijvoorbeeld Sodom klonk. Gaaf en energiek. Dat wel. Haat is een deugd! https://www.last.fm/user/kwellie "Five heavy dinosaurs looking in wonder and bewilderment at the stars." |
|||||||||
|
Leuk verslag, een paar zaken ga ik wel eens checken. Toch een bijzondere mix aan stijlen, dit festival. Net iets te veel lieve folk voor mij in zijn totaliteit vrees ik. Maar Tiamat en Sventevith alleen al zouden voor mij wel het festival maken, samen met The Cry of Mankind  PS: Pure Evil & Hate komt van de magistrale opvolger, And The Forests Dream Eternally - net als die andere nummers waar je het spoor bij bijster was. Opsnorren! [Dit bericht is gewijzigd door mikkasscar op 07-09-2026 22:38] |
|||||||||
|
Ja, A Wintersunset is wel hun beste album idd, dat vond ik nou ook altijd al. Winter is coming |
|||||||||
|
Songs of Moors & Misty Fields is een beter album dan A Wintersunset. Op laatst genoemde staan leuke ideeën, op Songs staan betere liedjes (songs). Had het graag willen zien. |
|||||||||
|
Lol editie van volgend jaar is al uitverkocht |
|||||||||
|
Heh, dat had ik echt niet verwacht. Zo interessant vind ik Falkenbach nou ook weer niet... Misschien krijg je nog wel een rowing pit in de grot, Kwelgeest! [Dit bericht is gewijzigd door zodiac lung op 08-09-2026 13:10] |
|||||||||
|
Alleen het fenomeen rowing pit is al genoeg reden om nooit meer naar een festival te gaan. |
|||||||||
|
quote:Hopelijk boeken ze Trollfest! Haat is een deugd! https://www.last.fm/user/kwellie "Five heavy dinosaurs looking in wonder and bewilderment at the stars." |
|||||||||
|
quote: Ze komen toch uit Belarus? Nu trouwens hun album opstaan, maar overtuigt niet direct. quote: SUN is het beste dat ze gedaan hebben. one who puts salt in the sugarbowl is a misantrophe |
|||||||||
|
quote:Woonden tussen hun verbanning en de oorlog in Oekraïne, stonden met een Oekraïnse vlag te zwaaien, en er zitten verwijzingen naar Oekraïne in het album verwerkt. Haat is een deugd! https://www.last.fm/user/kwellie "Five heavy dinosaurs looking in wonder and bewilderment at the stars." |
|||||||||
|
quote: Machtig album inderdaad  |
|||||||||
|
 |
Index / Concerten | |
 |
 |
 |
http://www.zwaremetalen.com
Powered by ZwareMetalen [PHP] Forum Versie 2.15.0
Optimized for Internet Explorer 6.0 SP2+ / Opera 8+ / Firefox 1+
© 2001 - 2026 Stichting ZwareMetalen
Powered by ZwareMetalen [PHP] Forum Versie 2.15.0
Optimized for Internet Explorer 6.0 SP2+ / Opera 8+ / Firefox 1+
© 2001 - 2026 Stichting ZwareMetalen