w. Conan // Weedpecker // Electric Citizen // Giöbia // Lord Elephant // Oreyeon


https://www.burgerweeshuis.nl/events/heavy-psych-sounds-fest-2026

Twee avonden stoner, doom, psy en fuzz rock/metal in Deventer! Erg leuk initiatief. Hoewel ik erg sceptisch ben dat hier echt behoefte aan is in het toch al qua concerten en festivals overvolle Nederland. Komt ook nog eens bij dat Heavy Psych Sounds oprecht best wel leuke releases doet, maar dat het veelal toch B- en C-garnituur is die ik op platenbeurzen voor 5 euro uit de ramsjbakken trek.
Nouja, niet te pessimistisch doen. Gewoon hartstikke gaaf, weer eens zware muziek in de achtertuin! En het Conan-album van dit jaar is echt vet!

Morgen.

Heavy Psych Sounds Fest, dag 1 begon met Monsternaut. Harde, uptempo stoner rock/metal. Meende er wellicht zelfs wat core-invloeden in te horen. Ratelende ritmepartijen, terwijl de gitaar juist een wat ‘bluesy’ geluid had. Paar effectenpedalen erbij voor een psychedelische touch. Naarmate de set vorderde, ging het tempo wat naar benden. Was zeer positief verrast.
Giöbia brengt een LSD-doordrenkt hippiefeestje. Een mix van psychedelische en space rock. Flink op de effectenpedalen. Keyboards afwisselend ingesteld op een ijl orgeltje dat bij oude Cradle of Filth of Judas Iscariot niet zou misstaan, en Hammond-orgelachtig geluid. Hoewel een lekker geluid, waren de composities wat ongericht. Laatste paar nummers hadden wel structuur.
Electric Citizen Maakt proto/vintage metal/occult rock. Denk Blood Ceremony, beetje Blues Pills. Ook hier het Hammond-geluid en de nodige effectenpedalen. Wel wat technische problemen voor de gitarist; en de zangeres stond wel heel erg onnodig ‘sexy’ te posen en te kronkelen. Tikje aanstellerig.
Weedpecker trakteerde de zaal op 13/12 stoner metal. Op zich niets mis mee, maar dit hebben wel al zo vaak gezien en gehoord. Niets eigens, gewoon formule afwikkelen. En dat kenmerkte Giöbia en Electric Citizen ook; net als eigenlijk veel/de meeste bands op en releases van Heavy Psych Sounds: Het klinkt allemaal wel aangenaam, maar het is allemaal veilige formulemuziek die net niet echt goed is. Giöbia en Electric Citizen zouden op papier echt mijn ding moeten zijn, en hun optredens waren zeker geen straf, maar ze wisten net niet te overtuigen. Tijdens Weedpecker dan ook maar wat eerder een lekker biertje in het Burgerweeshuis-café gaan drinken.
De band van de avond dan: Conan. Conan was Conan: Zwaar, hard, bruut, nietsontziend. Verpulverende en walsende ritmesessie, simpele doch mokerharde riffs, en diepe, brute vocalen.
De Duveltjes werkten inmiddels flink bedwelmend. De weg naar huis was nog een flinke struggle.


Dag 2 begon net als de vrijdag met een verrassend goede en stevige openingsact: Sons of Node. Ook hier harde stoner rock/metal met lichte core-invloeden. Brute, hakkende drums, welkome souplesse in de gitaarpartijen voor een beetje dynamiek. Goede, leuke band.
Lord Elephant door omstandigheden maar een klein stukje kunnen zien. Jammer, want dit had best wel een de band van de dag (of het weekend) kunnen zijn. Frisse acid rock met flink wat psychedelische effecten en lijntjes. Subtiele dosis stoner metal. Hier maar een CDtje van gehaald om thuis nog eens rustig te kunnen beluisteren.
Bij Oreyeon bleek dat ik de verkeerde band had uitgekozen om even weg te zijn. Stoner metal/rock met flink wat (psychedelische) effecten en pedalen. Maar totaal niet overtuigend. Hetzelfde gold voor Nightstalker; welke een wat softere, meer jaren’70/Black Sabbath/Pentagram-geïnspireerde variant van het stoner doom genre bracht. Beide typische HPS-bands: overbodig. En ze deden mij eigenlijk naar Giöbia en Electric Citizen terugverlangen.
Belzebong was een beetje de Conan van de avond, en de band waarvoor ik er was. Zware, epische stoner metal. Bedwelmende, meevoerende riffs, harde ritmes. Zware Electric Wizard-worship. Belzebong, net als Conan de dag eerder, deed wat je van ze mag verwachten. Goed optreden.
Greenleaf daarentegen was slappe hap. Miste wat pit, erg mak. Greenleaf maakt gemakkelijke en lieve stoner rock, die zo op de radio zou kunnen. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het best een aardige band, maar het is wel net wat toegankelijker dan de rest van het festival en/of wat ik normaliter beluister. De hitjes van hun meest recente album werden gespeeld, maar bijvoorbeeld een Avalanche wist niet te overtuigen. Pas halverwege de set met Different Horses kwam het los. Ze speelden ook nog wat ouder werk met wat meer Americana invloeden, maar het voelde allemaal een beetje als een ‘moetje’. Toen ik vorige jaar in BWH zag, vond ik ze stuk steviger en beter.
Al bij al goed vermaakt. Paar niet onaardige bands, fijne geluiden, leuke deuntjes, maar ik ga voor een volgende versie van dit festival niet het halve land afreizen. Iets wat menigeens nu gelukkig wel had gedaan, want het was nog aardig bezocht.

Electric Citizen toch eens checken als ze in de buurt spelen.