Sonic Whip is jaarlijks tweedaags festival in Nijmegen voor stoner/doom/psy/fuzz/kraut/space rock.

Aankomend jaar vindt het op vrijdag 15 en zaterdag 16 mei plaats; en herenkinderen wat een line-up!

https://www.doornroosje.nl/festival/sonic-whip/

Op vrijdag o.a. The Sword, GNOD, Maquina, Pelican, Russian Circles, én Earthless. En dan als toegift op zaterdag nog Acid King, en King Buffalo!

Daar ga ik wel weer even de krijger zetten!

Helaas kan ik dat weekend niet. Sonic Whip komt eigenlijk altijd slecht uit. Dat weekend al meer mooie dingen trouwens, ook al Jarboe in Hall of Fame. Ook niet bij.

The Sword, tussen alle ongepaste muziek die afgelopen zondag tussen de bands door gedraaid werd was dat wel een mooie uitschieter, en reminder wat een gave band dat toch is. Acid King speelt trouwens Busse Woods integraal.

quote:

---

Op 10 december 2025 13:11 schreef zodiac lung het volgende:

The Sword, tussen alle ongepaste muziek die afgelopen zondag tussen de bands door gedraaid [...]

---

Ja, daar werd de zaal weer eens goed gelezen.
Tijdens de Thyrfing-avond in oktober stond er één nummer van Massive Attack constant op repeat.

quote:

---

Acid King speelt trouwens Busse Woods integraal.

---

Ssssshhhhhheeeeeeeeiiiiiiitttttt...... !!!!!
Dat wordt definitief beide dagen!

Kaartje voor het weekend gehaald.

Gewoon Gösta Berlings Saga er óók nog bij! De tering, wat een line-up!!

Edit: Ik zie trouwens dat Bismut ook is toegevoegd. Dat is ook een helemaal geen onverdienstelijk bandje.

[Dit bericht is gewijzigd door KwelgeestIV op 11-02-2026 7:59]

De eer aan Gates of Kiev om het festival te openen (ik vraag me toch af waarom je als Nederlandse band voor zo’n naam kiest, maar goed). Letterlijk en figuurlijk vol op het orgel. Lekker hammondorgel-achtig-geluid. Zowel het geluid als bepaalde (melodie)lijnen deden mij eigenlijk opvallend veel aan Supersister denken. Maar de band claimt dan ook qua inspiratie diep in de jaren’60/’70 te zijn geworteld. Het drumspel was afentoe wat chaotisch/rommelig, maar de muziek werd volop door het orgel gedomineerd. Wat goed en fijn klonk, maar als je dat wegdacht, bleef er qua ritmesessie eigenlijk weinig interessants over. Wel grappig, een lead-orgel; maar dat deed me eraan denken dat de bezetting (orgel/synthesizer, bas en drummer) gelijk aan die van Supersister is. Het had hele aardige momenten, en momenten dat het wat aan overtuiging miste. Een zeer degelijke openingsact dus.
Hierna liep ik best wel onverwacht tegen een (over)volle grote zaal bij Pelican aan. Begrijp me niet verkeerd: Pelican is een leuk en goede band, maar als eerste band van een festival in de grote zaal, op vrijdagmiddag, dit publiek trekken, dat verbaast/de mij toch. Ik denk dat ik het de rest van het weekend ook niet meer zo druk heb gezien. Ze speelden, voor post-metal-band, best wel een dynamische uptempo-set. Ze wisten een goede sfeer neer te zetten. Schurkten tegen progressief en psychedelisch aan. Leuk en goed optreden, maar gaat me niet tot het einde der tijden bijblijven.
Skloss zei mij helemaal niets, maar volgens meerdere van mijn metgezellen was/is het een puike band. Toch maar even mee gaan kijken dan. En inderdaad best een gave band. Pulserende ritmes die via repeterende composities een bedwelmend psychedelisch effect hadden. Een drumster die overduidelijk veel plezier in haar spel had. Een optreden dat meevoerde naar hogere sferen. Leuk.
Hoewel de vrijdag over de gehele linie een verbazingwekkend belachelijk sterke line-up kende, was Gösta Berlings Saga een van de bands die er qua programmering wel uitsprong. Een zeer eigenzinnige versie van experimentele en progressieve psychedelische rock met moderne Kraut. De ontdekking van Roadburn 2019. Twee drummers, twee synthesizers; een goede podiumvulling. Wederom knap hoe twee drummers harmonieus met en om elkaar heen weten te werken. Meerdere melodielijnen waarvan ik dacht dat deze elektronisch waren, worden blijkbaar door de gitaar gespeeld. Sowieso een erg goede gitarist; toffe riffs. Nummers hadden live kleine afwijkingen en vrijheden tenopzichte van de studiovarianten. Gave, originele arrangementen. Zeer interessante en intrigerende band.
Na Gösta was Earthless voor mij dé band van het festival; hoewel ik zelf alleen met Night Parade Of One Hundred Demons écht bekend ben. Maar dat is een zeer overtuigend en onderhoudend episch psy. rock-werkje! Waar de band op dat album evenwichtig klinkt, was het live toch vooral (alleen?) de gitarist die het geluid bepaald. De ritmesessie staat er echt ter ondersteuning bij. Maar wat een riffs en gitaarlijnen. Het openingsnummer was twintig minuten pure, psychedelische gitaarvirtuositeit! Licht progressief, subtiel bluesy geluid. Zwaar genieten. Ik kan mij voorstellen dat mensen dit een geheel optreden lang wat veel van het goede vinden; dat er wat dynamiek in het spel ontbreekt. Maar hier werd een zeer sterk optreden neergezet. Voor de afwisseling Cherry Red van The Groundhogs. Ware jaren’70-worship.
The Sword trakteerde het publiek op een pot stevige rock die tegen de metal aanschurkt. Pakkende grooves, stoere riffs. Met net genoeg subtiele hintjes americana die hun afkomst verraden. Moeilijk in een hokje te plaatsen: Is dit hard rock, is dit stoner metal, is dit een eigen soort (heavy) metal? In ieder geval een lekker en overtuigend optreden. Op een gegeven moment een stuk onvervalste speed metal dat het geheel lekker op de staart trapte.
Van GNOD zal altijd hun Roadburn 2012-optreden mij bijblijven. Dat was mijn kennismaking met de band, en die heeft een onuitwisbare en verpletterende indruk achtergelaten! Later bleek dit voor hun doen een uitzonderlijk hard, zwaar en goed optreden geweest te zijn. En dat is minder positief dan je zou denken, wat de band die zich als GNOD in mijn denken heeft genesteld, die bestaat dus niet. Sowieso is het band die erg van de vrije improvisatie is, en qua optredens en uitvoeringen doet waar ze op dat moment zin in heeft. Valt veel voor te zeggen, maar je weet dus niet waar je heengaat. Ik heb ze sinds 2012 al wel eens gezien, dat het een vrij makke bedoening was, mij eigenlijk best wel tegenviel. Ook dit optreden vond ik wat laf en ingetogen beginnen. De set kostte, voor mij, wat tijd en moeite om op stoom te komen, maar halverwege ging het dan ook goed los. Monotone, staccato drums; beukende, pulserende ritmes. Kille, dreunende industriële aanslagen. Een flink staaltje sonisch geweld. Het was mij nooit eerder opgevallen, maar hier zat een boel Swans in. Die kille, ‘nihilistische’ percussie/ritmes met getergde vocalen deden mij erg aan Filth denken.
Russian Circles heb ik de afgelopen jaren wel vaker live gezien. Leuke en onderhoudende band, maar waar hun status als festival-headliner vandaan komt, is mij enigszins obscuur. De volle 70 minuten vond ik dan ook wat overdreven. Halverwege de set eens de zaal ingelopen, maar dat had ik wellicht toch wat eerder moeten doen. Net als Pelican eerder de dag speelde Russian Circles een, voor een post-rock/metal/sludge-band, uptempo en dynamische set. Het geluid was vol en loepzuiver. Als een alles-vermorzelende bulldozer rolde de band hun zware en hypnotiserende ritmes over het publiek heen. Op een gegeven moment werd er een dikke Slayer-riff ingezet, die door de rest van de instrumenten werd opgepakt en het publiek op een potje onvervalste en volwaardige metal trakteerde. Een zeer sterk en overtuigend optreden. Beste keer dat ik ze heb gezien.
Met Maquina. had Sonic Whip een passende en waardige afsluiter van de eerste dag te pakken. Rauw doch dansbaar, elektronisch doch punk. Harde en primitieve ritmes en aanslagen, de repeterende lijnen van krautrock, geholpen door een flinke dosis effecten en elektronica die volgens mij niet helemaal (helemaal niet) live werden gespeeld. Maar het geheel zorgde voor lekkere, opzwepende beats. Exact de soort band waar je lekker de nacht mee ingaat.

Gaupa opende de zaterdag. Iets later en in de ander zaal dan aanvankelijk gepland, want Pohl liet op het laatste moment opeens verstek gaan (later hoorde ik in de wandelgangen dat ze ‘het land’ niet inkwamen, geen idee wat het waarheidsgehalte hiervan is geweest). Fijne, bluesy stoner/psy. rock. De zangeres iets te nietszeggend en generiek, maar de rest van de band maakte lekkere muziek. Niets bijzonders, maar wel hypnotiserend. Het afsluitende nummer wat een lekkere repeterende, ritmische trip.
Aan de podiumaankleding/bezetting van Smote zag je direct dat dit goed ging komen: dwarsfluit, twee afwijkende synthesizers, twee violistes, een theremin.., naast natuurlijk gewoon de conventionele rock/metal-instrumenten. Wat zich ontvouwde was een ingetogen, epische en subtiele vorm van doom metal die mij toch wel aan SubRosa deed denken. De vocalen stonden iets te zacht; de violen, synthesizers, en theremin klonken etherisch. Minutieus opgebouwde en gelaagde composities werden tijdig door hypnotiserende en bezwerende stukken puslerende krautrock afgewisseld. Erg origineel, erg eigen.
Acid King speelde Busse Woods integraal. Hun beste album. De uitvoering was loom. Zwaar, traag, bedwelmend, en groovy. Klassieke stoner rock/metal waar Roadburn groot mee is geworden. Als ik eerlijk ben had het geheel iets knallender en energieker gemogen, maar dit was gewoon lekker meedeinen.
Bismut speelde juiste een energieke, afwisselende en dynamische set. Progressieve, licht psychedelische, instrumentale post-rock/metal. De heren vierden hun tienjarig bestaan en een nieuwe plaat, en hadden er overduidelijk zin in. De energie spatte van het optreden af. Lekkere, lijnen, pakkende ritmes. Ondanks dit alles vond ik ze in het voorprogramma van UFOMammut in Deventer (een jaar geleden ofzo) toch overtuigender. Inmiddels begon ik verschrikkelijk honger te krijgen, dus na een klein halfuur toch afgetaaid om verschrikkelijke slechte en smaakloze friet bij Smullers te gaan eten. Dat ook nooit weer. De tering zeg.
Lekker relaxt een paar biertjes met Nuclearwarfare/Sonic-Titan gedaan, en toen was het tijd voor Weite. Sterke, meevoerende atmosferische post-metal. Hypnotiserend, harmonieus, zeer overtuigend. Psychedelische space rock-achtige effecten. Hier stond ik wel lekker bij weg te dromen.
Door werkzaamheden kon ik maar een klein stukje King Buffalo zien. In eerste instantie vond ik dat niet zo’n probleem omdat ik ook King Buffalo de afgelopen jaren al een paar heb gezien, en het niet een band is waar ik heel erg fan van ben (hoewel ze oprecht goede en lekkere muziek maken), maar helaas speelden ze echt heel erg goed. Net als Russian Circles een dag eerder perfect geluid. De nummers werden sterk en pakkend vertolkt. Groovy stoner rock, psychedelische ritmes, hallucinante effecten. Voor zover ik het heb meegekregen een erg sterk optreden.



[Dit bericht is gewijzigd door KwelgeestIV op 17-05-2026 19:32]

Er zit zeker een hoop oude Swans-invloeden in Gnod! Vanaf Mirror zo’n beetje dat dat écht expliciet werd, maar ook daarvoor al wel.

Hermano gemist? Daar was ik nog wel benieuwd naar.

Hebben we heeel even naar gekeken, maar konden we echt totaal geen geduld voor opbrengen.