Ben het daar grotendeels wel mee eens. Asgrauw, het geluid was zwaar kut en daar had deze band behoorlijk onder te lijden waardoor vond ik weinig variatie in de nummers was te vinden en dat werd nog versterkt door de gedeelde vocalen. zang. Prima livedrummer overigens, Floris. Ik vind het op tape een lekker bandje, gewoon fijne Blek zonder dat het bijzonder afwijkend of opvallend is en wmb ze verdienen een herkansing met wel een fatsoenlijk geluid.
Pentacle van een afstandje beluisterd, een rustmoment eigenlijk, korte nacht en lange dag gehad en Death is sowieso niet zo mijn ding dus het zal wel.
Geluid bij Ancient Rites begon ook zwaar kut met een storende basversterker wat in het begin tijdens het spelen ook nog wel wat opspeelde. Later werd het beter, maar de band trok zich er geen reet van aan, speelde en genoot er zichtbaar van.
Verder sluit ik me aan bij Zodiac Lung hierboven, wat een band, wat een optreden. En toch keek het niet prettig want je weet dat het niet goed met Gunther gaat en ik kreeg de indruk dat hij afscheid aan het nemen was, nederig en heel dankbaar vooral. Maar nogmaals, wat een band! Hoop ze nog een laatste keer te kunnen zien maar of dat gaat lukken...

Toen ik ze zag, jaar of twintig geleden speelden ze nauwelijks iets van de eerste twee albums helaas.

Asgrauw bleek te zijn wat ik ervan verwachtte: matige, dertienineendozijn generieke black metal. Ik kon er weinig mee. Kon me niet boeien.
Dan Pentacle. Op alle vlakken veel beter dan tijdens Drachten Death Fest eerder dit jaar. Zware, primitieve, old-school death metal met net een lekkere schwung, lichte groove, die je doet meedeinen. Het geluid was loepzuiver, het spel retestrak, en Wannes was goed bij stem. Lekker gevarieerde set. Van The Fifth Moon naar de split met Deathfucker; en natuurlijk het machtige ...Rides the Moonstorm! Echt zwaar staan genieten.
Het optreden van Ancient Rites begon een beetje rommelig. Ik was ook even bang dat Gunther het niet ging volhouden. Tijdens het openingsnummer leek hij niet helemaal bij stem, en het tempo net wel/net niet bij te houden. Waarschijnlijk moest hij gewoon even opwarmen, want ergens rondom het derde nummer bleek hij het toch nog in zich te hebben. Diverse stijlen, afwisselingen, clean. Het klonk allemaal goed en authentiek. Dit was mij vierde of vijfde keer Ancient Rites. De vorige keer alweer een jaar of 17 geleden, gok ik zo. Deze sets leunden allemaal zwaar op Dim Carcosa. Een van mijn alltime favoriete albums. Net een tikje gelikt, kitscherig, en met powerakkoorden aangezet, maar echt een heel goed en vet album. Het werd echter relatief snel duidelijk dat vanavond een echte old-school avond/set werd. Hoe kan het ook anders met Pentacle in het voorprogramma. Voornamelijk de eerste drie album, (maar ook) écht ouder nummers. Van Dim Carcosa werden ...and the Horns Called for War, Victory or Valhalla, én (gelukkig) het couplet De leeuwen dansen gespeeld. Verder geen nieuwer werk. Een magere score, maar dat mocht de pret niet drukken. Rauw black metal, duchtige riffs, waardige muziek. Mother Europe was toch wel het hoogtepunt van het optreden, maar de gitaarriffs van Evil Prevails maakten diepe indruk. En de triomfantelijke riff van Fatherland dreunde nog lang door. Als afsluiter een nummertje met Wannes. Gelukkig was dit wel afgestemd, want toen hij eerder dit jaar onverwacht in Little Devil Die by Power van Slaughter Lord met Ares Kingdom moest meezingen, verliep dat niet bepaald vlekkeloos. Een stoere en waardige afsluiter. Old school metal.