quote:

---

Op 19 april 2026 9:58 schreef mikkasscar het volgende:
De mannen met de echte smaak waren aanwezig bij Kameel natuurlijk

---

Je kon bij beide aanwezig zijn.
Beide optredens waren heel vet! Kameel overtrof de verwachtingen, maar AMT neukte alles en iedereen overdwars de moeder.

[Dit bericht is gewijzigd door KwelgeestIV op 19-04-2026 10:26]

quote:

---

Op 19 april 2026 10:13 schreef Natural Disaster het volgende:
Zou ik ook doen met dergelijke kledingkeuze. :')

---

Daar is het dus misgegaan. Ik stond naar Tim Hofman te zoeken.

quote:

---

Op 19 april 2026 10:17 schreef KwelgeestIV het volgende:
Je kon bij beide aanwezig zijn.
Beide optredens waren heel vet! Kameel overtrof de verwachtingen, maar AMT neukte alles em iedereen overdwars de moeder.

---

Caro ook

quote:

---

Op 19 april 2026 10:18 schreef KwelgeestIV het volgende:
Daar is het dus misgegaan. Ik stond naar Tim Hofman te zoeken.

---

Zwart Century-shirt, wellicht zwarte Conan-hoodie met rode opdruk, mosgroene chino.

Hoe was Warning?

Speelt vandaag.
Ik weet dat menigeen met samengeknepen billetjes van spanning zit te wachten, maar Kronieken van Kwelgeest verschijnen dit jaar na de festiviteiten.

Iedereen veel plezier gewenst in ieder geval

quote:

---

Op 19 april 2026 10:18 schreef KwelgeestIV het volgende:
Daar is het dus misgegaan. Ik stond naar Tim Hofman te zoeken.

---

Jij was natuurlijk op zoek naar die links op onderstaande foto.

Naaldhakken en een gaylord tasje.

Wel makkelijk als je dezelfde kledingsmaak en -maat hebt als je partner.

Het moet een hele stap uit de comfortzone zijn om na zo'n outfit in ene met een Chat Pile longsleeve, zwart met witte print te gaan binken.

quote:

---

Op 19 april 2026 12:21 schreef Mythics het volgende:
Iedereen veel plezier gewenst in ieder geval

---

quote:

---

Op 19 april 2026 1:02 schreef KwelgeestIV het volgende:
Zodiac Lung, Bokaj/Bokkie667, NecRobert, Mikkasscar, Dirge for November. Goede score vandaag!
Jammer dat Ktulu zich bleef verstoppen.

---

Haha, niet actief iig.

Mooie dag! Blackwater Holylight was een uitstekende opener, sfeervolle show. LP aangeschaft na de show. Daarna wat eten - Asian Fries rendang. Lekker! Stukje Terzij de Horde gekeken, eigen werk overtuigde me niet, Integrity covers kon ik dan wel weer waarderen. Primitive Man was precies zoals verwacht. Loodzwaar. Daarna laatste stuk van These New Puritans meegepakt. Kon daar niet zoveel mee. Daarna tot aan Oathbreaker de tijd genomen om goed te borrelen en daarna te eten bij "café met keuken". Prima no-nonsense naam. Mooi op tijd naar Oathbreaker. Goed plan bleek, want zaal zat goed vol. Uitstekende show! Erg fijn om ze na al die jaren in optima forma terug te zien. Gilles leek wel wat nerveus / gestresst, eigenlijk enige kritiek die ik kan bedenken. Wit shirtje van ze gekocht na de show. Wat merch bekeken, wat gedronken en dan op naar Truck Violence. Hoge verwachtingen want ik vind die plaat super. Ze begonnen op tijd, maar sound zat van in het begin niet goed. Na ca 10 minuten stopten ze wegens technische issues met de bas die niet direct opgelost raakten. Bummer. Gezelschap was moe, dus besloten van het maar af te taaien, immers nog een lange rit voor de boeg.

- Mooie / toffe locaties
- Doorgaans goed geluid
- Voldoende eet- en drinkmogelijkheden, leuk ook dat er een Roadburn biertje gebrouwen is door Uiltje
- Goede sfeer, geen onvertogen woord
- Geen overdaad aan identitair gedoe, vreesde ik beetje voor na verschillende getuigenissen van de laatste jaren - laatste keer dat ik er was, dateerde alweer van 2017

Faal hoodie + Hell’s Heroes shirt, alleen te vinden tijdens Warning (+ Inter Arma).

https://www.nrc.nl/nieuws/2026/04/19/op-festival-roadburn-geldt-de-hardste-zullen-de-zachtste-zijn-a4925889

https://www.volkskrant.nl/muziek/op-heavymuziekfestival-roadburn-bekruipt-je-steeds-het-gevoel-dit-maak-je-nergens-anders-mee~b842966a/

[Dit bericht is gewijzigd door KwelgeestIV op 20-04-2026 9:32]

3x Acid Mothers Temple was toch wel het hoogtepunt.
These New Puritans was erg mooi. All Men Unto Us. Eh. Sorry, ik moet eerst nog even een paar bakken koffie.

En wie gaan er allemaal naar Nox Occultam?

[Dit bericht is gewijzigd door Dirge for november op 20-04-2026 12:13]

quote:

---

Op 20 april 2026 12:13 schreef Dirge for november het volgende:
These New Puritans was erg mooi.

---

Vond ik ook, enkel laatste 2.5 nummer gezien, maar dat was mooi bezwerend en hypnotisch, geweldige finale ook!

quote:

---

Op 19 april 2026 12:11 schreef Deceptikoen het volgende:
Hoe was Warning?

---

Goede eetpauze.

Vier dagen Roadburn is voor beginnelingen, daarom is er op woensdag een pre-party: The Spark. Deze werd dit jaar door The Bird Experience afgetrapt. Een bont gezelschap. The Bird Experience draait in beginsel om de zanger met mondharmonica. En dit is kwalitatief een zeer degelijke basis. Daaromheen bevindt zich een laag psychedelische rock met jazz. Ook dit werkt prima. Lekkere ritmes, licht trippie, goede sax. En dan komen we bij de buitenste ring die door een kakofonisch allegaartje van funk, soul, gospel, en disco wordt bewoond. Het deed mij zowel aan de meer bombastische en tegelijkertijd slechtere nummers van The Rolling Stones, als aan Arthur Brown denken. Ik heb het drie nummers geprobeerd, maar wat een ellende. Dit is echt niet mijn ding.
Crippling Alcoholism dan. Hun debuutoptreden op Europese grond. Al vond ik de zanger erg Brits klinken. Niets aan deze band spreekt mij aan, maar Camgirl schrijnt goed te zijn ontvangen. Post-punk/new wave/industrial met Linkin Park-achtige malcore-vocalen. Geluid was ook niet optimaal. Nee, ook dit ging’m niet worden.
De avond werd door Bad Breeding afgesloten. Harde, rauwe old-school punk. Primitieve drums, typische punk-vocalen, maar wel erg metalige riffs. Energieke/agressieve set. Deze stijl punkmuziek ben ik meer aan het gaan waarderen. Hier werd ik na twee natte tosti’s toch nog wel vrolijk van.

Roadburn zelf begon op donderdag met Crippling Alcoholism. Dat optreden was flink gehyped, maar ik geloofde het wel. Iskandr zou mijn eerste band worden. Begonnen als black metal-band, maar al een tijdje als neo-folkformatie bezig. Ik had het al wel eens eerder live gezien, maar altijd als éénmansband met een gitaar en dan de rest van de muziek van een bandje. Deze keer had meneer twee medemuzikanten mee. Nog steeds werd niet alle muziek live gespeeld. De percussie en ritmes kwamen van een bandje, maar o.a. blazers en een trekzakachtig instrument werden wel live gedaan. Ingetogen (neo-)folk die mijn aan De Mannen Broeders deed denken. Goed optreden.
Tijd voor het eerste optreden van Krallice. Het overkoepelende ‘thema’ dit jaar was iets van veranderlijkheid en tijd. Meerdere bands zouden dmv (verschillende) optredens hun muzikale verandering door de tijd heen met ons delen. Krallice ging dit, net als Acid Mothers Temple, met een “toekomst”, een “heden”, en een “verleden”-set doen. Ik ken Krallice van hun eerste drie albums; waarvan de meest recente uit 2011 stamt. Alweer 15 jaar oud dus. De band liftte destijds op de hipster/Cascadian/Wolves in the Throne Room-black metal-hype mee. Vandaag speelden ze “toekomst”. Nieuw en nog niet eerder live gespeeld werk. De set begon zeer bombastisch, adhd met een furieuze wervelwind aan drukke en moeilijke gitaarriffs. Hectisch priegelige prog. ontmoet math rock. Dat idee qua intensiteit. En ook de drummer denderde als een bezetene door. Na een paar nummers begon ik mij ernstig af te vragen of dit wel mijn muziek was. Maar rond dat moment ging het tempo een stuk naar beneden. ‘Opende’ de gitaarriffs zich, kwamen er meer meeslepende lijnen in de muziek. Hoewel het drumtempo flink hoog bleef, werd het geheel een stuk gemakkelijker te behappen; aangenamer. Niet het beste Roadburn-optreden ooit, maar zeker niet onaardig.
Op naar Dead Neaderthals. Ik ken deze band als een hybride van grind core en free jazz, maar blijkbaar spelen ze tegenwoordig antediluvian metal (waarschijnlijk diende de term “ancient metal” van Pentacle te worden overtroffen). Dat klinkt in eerste instantie heel zwaar, bruut en primitief. Gebracht met slechts een synthesizer, drumstel en diepe grunt; maar stiekem zat er heelveel nuance en souplesse in het drumwerk. De schwung van de jazzperiode viel daar zeker in terug te horen. Eigenlijk bleek het best swingbare muziek. Erg knap neergezet.
Nog eventjes een stukje Habak gaan kijken. Een (voor mij) unieke blend van post-rock/metal en crust punk. Het geluid was niet optimaal. Ik hoorde vooral het harde/zware crust gedeelte, en ving afentoe een vleug Alcest-achtige lijnen op. Sowieso was de crust mij niet hard en scherp genoeg, en had ik toch een beetje zoiets van: “Als ik Alcest wil horen, zet ik Alcest op, als ik crust wil horen zet ik crust op”. Kortom, werkte voor mij niet.
Maar dat leverde wel tijd op nog even Fauna te gaan kijken. Hier was ik wel benieuwd naar. Het album Taiga Trans heeft heerlijk, met paddenstoelen versierd psychedelisch artwork; de promotekst heeft het over “[…] hypnotic swirl of krautrock pulse, psychedelic ritual, and underground rave energie”. Wat kan daar nou misgaan.. ? Nou.., je raadt het al, een heleboel… De basis van de muziek is lekkere, psychedelische krautrock. Daaroverheen ligt echter een laag Anatolische Balkan beats, en wereld(winkel)muziek met sambaballen en bongo’s; of wat voor rommel werd er ook bespeeld. Ik moet wel zeggen: het optreden was zeer energiek, en werd met heel veel enthousiasme gebracht. De band had er overduidelijk echt heel veel plezier in. Zij wel…
Gelukkig was het inmiddels tijd voor UFOMammut. Aion – The Eternal Coil heette hun set. Een Space Odyssey door hun evolutie als band. Kenmerkende, hypnotiserende mix van psychedelische stoner, doom, sludge en drone. Redelijk wat bekende momenten passeerden de revue. Het optreden was goed. Heerlijke meevoerende set/trip waarin ik spacend zat weg te dromen, en de tijd verging zonder dat ik het doorhad.
Naast Krallice speelde dus ook Acid Mothers Temple een “toekomst”, “heden”, en “verleden”-set. Zijn begonnen op donderdag met het verleden. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik slecht met deze band bekend ben. Overdetop psychedelische space rock. Overvloed aan psychedelische effecten en -pedalen, zware space-synths, veel verschillende muzikale lijnen. De zangeres zat er echter flink naast. Yoko Ono-naast. Verschrikkelijk. Sowieso ware de vocalen de zwakke schakel van dit optreden. Allemaal leuk en aardig, maar een écht geslaagd, overtuigend en bevredigend optreden was het niet. En dat lag vooral bij de zangeresfactor.
Door naar Cult of Luna. Ook zij namen aan de tijdreis deel. Op donderdag een old-school-set; op vrijdag nieuw werk. Zoals verwacht speelde Cult of Luna een sterke en overtuigende set. Zware sludge/post-hardcore. Het blijft indrukwekkend hoe ze met twee drummers werken, die elkaar (muzikaal) gewoon niet in de weg zitten. De afsluiter Dark City, Dead Man was intens, meevoeren en overweldigend. Wat een live-ervaring was dat!
Als afsluiter van de dag Blawan. Hier werd nadrukkelijk bij vermeld dat het een live-set betrof. Hier had ik wel hoge verwachtingen van. De dansbare elektronica aan het eind van de dag was mij vorige jaar met acts als Violent Magic Orchestra (VMO), Kaukolampi, en Haunted Plasma érg goed bevallen! Het live-gedeelte omvatte een DJ die op het podium op verschillende apparaten aan knoppen zat te draaien, en loops met elkaar mengde. Ik heb wel eens een luiere performance gezien. Maar echt loskomen deed het niet. Er zaten wel wat interessante elementen in, er kwamen wel wat lekkere beats voorbij, maar echt opzwepend werd het niet. Het leidde nergens heen, er zat geen opbouw in. Best een natte tosti ook.
Begrijp me niet verkeerd: het was een geslaagde dag. Paar goede en lekkere optredens en bands gezien en gehoord. Me goed vermaakt, en blij dat ik er was, maar dit was niet een Roadburn-dag die in de annalen gaat doordreunen.

De vrijdag begon vroeg met Yellow Eyes. Hun album Confusion Gate is vorig jaar erg goed ontvangen. Yellow Eyes maakt uitgesponnen black metal die qua opzet wel wat aan Wolves in the Throne Room en Ash Borer doet denken, maar dan met (zeer) verwrongen en dissonante gitaarlijnen en melodieën die meer naar Deathspell Omega en Leviathan neigen. De muziek kwam live goed over. Erg lekkere gitaarlijnen. Goed ook om te zien dat je wel een toetsenist kan meenemen als je deze niet de gehele set gebruikt. Wat dan wel weer wat vreemd is, is dat er afentoe synthesizer/orgelklanken te horen waren, zonder dat deze werden gespeeld. Maar een kniesoor, want dit was gewoon een goed en overtuigend optreden dat de nekspiertjes losmaakte.
Met Zodiac Lung en consoorten een lunch gedaan, en op naar Wiegedood & Bl!ndman. Ik verwachtte gewoon een Wiegedood-set met saxofoonbegeleiding, maar dat pakte heel anders uit. We werden op een geheel uitgeklede en minimalistische interpretatie van Wiegedood getrakteerd. Heel vrij, dissonant en avant-gardistisch. Een subtiele opbouw vol suspense via akoestische klanken, wisselende saxofoons en klarinetten, twee theremins, en moeilijke percussie. Afentoe namen de mannen van Wiegedood de leiding. Dan kwam via de (elektrische) gitaar en de drums de black metal bovenborrelen, maar snel daalden we via strijkstokken langs onconventionele oppervlakten weer af in de langgerekte dissonante lijnen en tonen van het andere collectief. Het deed mij eerlijk gezegd wat aan Stockhausen denken. Ik was eigenlijk van plan om halverwege dit opreden naar Milkweed te gaan, omdat ik Wiegedood in 2025 al 4 keer had gezien, maar dit was te intrigerend en beklemmend. Ik werd echt de compositie ingezogen. En wat ben ik blij dat ik niet ben weggegaan! Alle opbouw, alle uitstel, alle suspense werd allesoverweldigende beloond met een apotheose middels FN SCAR 16, door drie saxofoons en een klarinet ondersteund. Wat was dit verschrikkelijk goed en mooi! Die blaasinstrumenten die die heerlijke en kenmerkende riff meespelen.. ! Hét optreden van Roadburn 2026!!
Het volgende optreden was van Agriculture. Ook Agriculture heeft vorig jaar een goed ontvangen album afgeleverd. En dat was te merken. De grote zaal stond helemaal vol! Alsin: moeilijk nog binnen te komen vol. En dat, met alle respect, ik was er zelf immers ook onderdeel van, voor Agriculture..?! Niet dat de muziek nou direct zo hetzelfde is, maar qua optreden eigenlijk best eenzelfde ervaring en beschrijving als Yellow Eyes: uitgesponnen black metal, lekkere & dissonante gitaren. Deinend in de nekspieren. Alleen de cleane stukken zaten er totaal naast. Dat trok nergens op. Vals gewoon.
Ruim optijd naar Ragnarök Trio, want die speelden in Paradox. Daar direct ook even een Duveltje drinken. Ragnarök Trio is een vrije jazz rock-band door twee Nederlanders en een pseudo-Noor. En die Noorse invloeden hoor je. Ragnarök Trio speelt op King Crimson-gestoelde jazz in het straatje van Shining, Spidergawd, Jaga Jazzist, en Hedvig Mollestad. Swingende en rockende jazz. Intense performance door de saxofonist, die aan het eind van het optreden dan ook totaal buiten adem was. Hoewel Roadburn van mij wel weer wat meer stoner/doom/sludge en space rock/metal mag programmeren, vind ik deze jazzinfusie erg fijn.
Direct door naar alweer de volgende jazzband: Backengrillen. “Free death jazz” noemen ze hun stijl zelf. Het is een combinatie van aan de ene kant noise rock/art rock en wellicht een vleugje no wave, met aan de andere kant vrije jazz. Het podium stond vol met (effecten)pedalen en extra instrumenten. Het optreden begon met een intro door twee dwarsfluiten (het kwartet werd (tijdens dit optreden(?)) door een extra fluitiste aangevuld) door en over diverse effectenpedalen. Wat een geluid kwam daaruit! Verbazingwekkend gaaf! De rest van het optreden was een avant-gardistische mix van eerder genoemde stijlen. De vocalen waren hard, en werden volop door effect(pedalen) ondersteund en geholpen. De ritmesessie en saxofoon (het was deze Roadburn-editie blijkbaar het jaar van de saxofoon) speelden swingende jazz. Ergens meende ik het Dies Irae terug te horen, wat qua thematiek perfect bij het concept van hun album past. Er bijzonder, erg goed, erg indrukwekkend, erg experimenteel en vernieuwend!
Toen het optreden waar ik deze dag van te voren het meest naar uitkeek, al wist ik al dat Wiegedood niet meer ging worden overtroffen: Cult of Luna-late era set. Het Cult of Luna-optreden van ‘gisteren’/donderdag was al gaaf en vet, maar ik ben toch meer van hun werk vanaf Vertikal, dan hun oude werk (hoe goed dat ook is). De podiumaankleding maakte direct duidelijk dat de set zwaar op Vertikal zou gaan leunen. Een geluk, want dat is mijn favoriet. Ze openden echter met Coldburn. En vanaf de eerste tonen was het duidelijk dat dit niet ging teleurstellen: Zwaar, hard, duister. Het optreden van een dag eerder werd totaal vermorzeld. Wederom een naadloos optreden door de twee percusisten, en Johannes Persson is een indrukwekkende podiumpresentatie. Een waar genot toen The One werd ingezet. En het klinkt wellicht vreemd, maar ik heb de heren wel eens met zwaarder, harder en voller geluid gehoord, maar nu kwamen juist de details, de subtiele melodieën, en de heerlijke, psychedelische synths perfect uit. Dit was genieten. Het gehele optreden stond ik mee te deinen, maar net als een dag eerder zat het hoogtepunt van de set in de afsluiter: Blood upon Stone. Wat een geweldige meeslepende en meevoerende compositie, wat een genot.
Na een rondje over het terrein van 013 en Spoorzone wilde ik nog Zu in Paradox meepakken, maar daar stond een immense rij. Ik was al onderweg naar station en hotel toen ik mij bedacht dat Bosse de Nage ook nog speelde, maar het was eigenlijk wel goed geweest. Wat een contrast met donderdag! Totaal verzadigd, overrompeld en euforisch ging ik richting mijn bed. Dit was wél een dag die ik mij nog lang ga heugen!

Zaterdag begon met Blackwater Holylight. Ook al een band met een onlangs goed ontvangen nieuw album. Ze speelden in The Terminal. Een zaal berucht om het notoir matige geluid. En ook de dames kampten daarmee. Het geluid wil daar nogal eens gaan galmen en rondzingen, en dan als een deken over het spel heen gaan liggen. Daarnaast vond ik het optreden, de muziek eigenlijk maar mak, tam en gezapig. Beetje eendimensionale stoner doom die aan Faetooth doet denken. Halverwege de set was echter een klein intermezzo, en daarna werd het spel een stuk interessanter. Een blastbeat, meer tempo, scherper en dissonanter, maar ook meer dynamiek. Het ging richting dansbaar. Genoeg voor toch een positief oordeel.
De volgende band op mijn lijstje was Traidora. Keiharde crust! Primitief, simpel, rechttoe/rechtaan, hard, en messcherp. Precies wat ik had verwacht, exact waar ik zin in had. Enige minpuntje was dat het etaleren van het deugbewijs tussen de nummers door ongeveer net zo lang duurde als de nummers zelf; welke vol energie en agressie werden neergezet.
Drankje met Bokkie666 en Mikkasscar gedaan, en toen haasten om nog het staartje van Róis mee te kunnen pakken. Ik kwam bij de Nirvana-cover (Something in the Way), altijd leuk, maar hier niet goed, binnen. Daarna was er nog een plukje tijd voor eigen werk. Elektronische folk. Best hard, dissonant en duister. Ik had het meer traditioneel verwacht. Lekkere beats, goede muziek, dat wel. Dansbaar.
Met Mikkasscar naar Kameel. Experimentele jazz-rock zonder blazers, die blijkbaar enkele Vlaamse radiohitjes op hun conto heeft. Dit overtrof alle verwachtingen. Opzwepende, zeer swingende jazz met een flinke scheut surf rock. Meerdere riffs tremolo picking hadden met distortion zo op een Darkthrone/Emperor/Burzum-album gepast. Zeer goede gitarist en bassist, een drummer met veel souplesse. Energiek en zeer genietbaar.
Ondanks het eigenlijk toch best wel matige optreden van donderdag toch met o.a. Dirge for November, Bokkie, en Zodiac Lung naar Acid Mothers Temple voor hun Future-set. Na het blijven bij Wiegedood de beste beslissing van het weekend. Wat was dit verschrikkelijk goed en vet! Ik schreef dat ze donderdag overdetop space rock met veel effecten speelden; dat was niets bij wat het collectief vandaag klaarspeelde. Zwaar stampen, hele dikke beats, alles zwaar met lsd doordrenkte psychedelische effecten en synthesizers. Dit is space rock zoals het behoort te zijn, zoals Hawkwind het ooit heeft bedoeld, maar zelf niet gerealiseerd! De zangeres hield haar mond. Als de uitspraak “dansendanen” ooit letterlijk bedoeld was, dan was het voor dit optreden. Wat een uitzinnige, epische, en hypnotiserend psychedelische, bezwerende jam-trip was dat laatste nummer! Het optreden kwam qua ervaring en epiek bij Wiegedood in de buurt. Overweldigend.
Door Zodiac Lung mee op sleeptouw genomen naar de skatebaan-show van Portrayal of Guilt. En ook dit is een beslissing waar ik erg tevreden over ben. Crust/sludge. Zwaar, bruut, messcherpe vocalen, en een overenthousiast publiek. Zeer geslaagd optreden.
Toch nog optijd naar de Main Stage, en daar met Bokkie Slift bekeken. Eigenlijk was dit een partijtje uitblazen en nagenieten nog van Acid Mothers Temple. Zware, harde Hawkwindiaanse space rock/metal. Lekkere riffs en gitaarlijnen, psychedelische beelden, gave effecten en space-warps. Waardige afsluiter van de dag.
Terug richting hotel in Eindhoven was het inmiddels halftwee. Nog even een broodje halen, maar (hoewel ik zelf echt niet meer nuchter was) zelden heb ik zoveel zulke dronken taferelen en gekots op zoweinig m^2 gezien als daar. En het was niet eens carnaval. Duidelijk tijd om naar bed te gaan.

Niet dat het nodig was, maar toch de zondag op het festivalterrein ritueel met een Bloody Mary tequila (ipv vodka) aangevangen. Wederom even bij Zodiac Lung aangesloten, en toen naar de Present-set van Krallice. Net als bij Acid Mothers Temple een dag eerder een veel betere en meer overtuigende set dan ze op de donderdag speelden. Er stond een immense, Bo Hansson/Klaus Schulze-waardige synthesizer op het podium, en wat een geluid kwam daaruit! Exact dat progressieve jaren’70 ‘space’ geluid waar ik erg hard op ga. Toen was ik eigenlijk al verkocht. Hoewel de drummer nogsteeds indrukwekkend weghamerde, was de set rustiger en relaxter dan donderdag. Het geluid in The Terminal was ook een stuk beter dan een dag eerder. Lekkere, atmosferische en epische black metal. En dan die synths.. ! Ja, dit was genieten. Hier ging ik wél in op.
Hierna een beetje door het festival gestruind. Even Slow Crush op de mainstage, maar dat trok nergens op. Slecht geluid, slap spel, verkeerd afgestelde gitaren, waardeloze zang, vals. Toen bij Siem Reap naar binnen gelopen. Dat bleek een gelikte, overemotionele singer/songwriter die net een lied zat te neuzelen over hoe balletdansers een vitaal beroep vromen, maar ‘de maatschappij’ er niet aantoe was deze waarheid te handlen. Rechtsomkeert.
En zo kwamen we bij Primitive Man uit. In mijn hoofd was dit een band die hardcore met doom/death metal mixte. Ik heb ze destijds in 2013 ofzo met Scorn op Roadburn gezien. Was een indrukwekkende set en dito podiumpresentatie. Vandaag speelden ze hun nieuwe, wederom goed ontvangen, album Observance. De muzikale stijl bleek echter anders dan mijn herinnering ervan heeft gemaakt: doom/death sludge/drone. Bijna Khanate-achtig. Zwaar, duister, gruizend. Wederom indrukwekkend, dat wel. Toen de deugende maatschappijkritiek werd uitgezonden was het gelukkig tijd om naar Inter Arma te gaan. Dus van die onzin heb ik gelukkig niet al teveel meegekregen.
Inter Arma dus. Die speelden The Cavern. Ik heb ze afgelopen jaar in Nijmegen met een hele zware/harde set live gezien, maar dit was andere koek. Epische doom/death metal in het straatje van "the Peaceville Three". Violist mee, dat werk. Best wel wat lekkere en aanstekelijk riffjes en loopjes.
De band waar ik van te voren vandaag het meest naar uitkeek was echter Kiss the Anus of the Black Cat, dus optijd weer richting Spoorzone om daar binnen te kunnen komen. Kiss the Anus of the Black Cat had een breed scala aan diverse instrumenten en gitaren mee. Zo kreeg ieder nummer een vrij eigen en uniek geluid. Speelden relatief veel oude nummers, heb ik mij laten vertellen. Neo-folk, maar met een stuk meer post-punk dan ik had verwacht. Goed optreden.
Voor het verhaal toch maar een stuk Warning gaan kijken. Epische funeral doom metal met toegankelijke vocalen. Op zich wel aangenaam om even naar te zitten luisteren, maar ik had het idee dat het op het podium allemaal niet helemaal vlekkeloos verliep. Vond het in ieder geval niet overtuigend.
Ak’Chamel daarentegen was heel aardig. Wel een beetje een circus; en ik heb het idee dat hier flink wat culturele toe-eigening plaatsvond, maar goed.. Begon als ritualistische folk die door de repeterende, dronende ritmes en de vreemdsoortige instrumenten en klanken een licht psychedelisch en bezwerend karakter kende. Naarmate de set voorderede ging het tempo was omhoog en werd het ritme dynamischer waardoor het meer ging swingen. Niet af kunnen kijken omdat ik nog naar Kollaps wilde, maar krijg op De Duystere Markt 3 mei een herkansing.
Kollaps dus. Een death industrial band die daadwerkelijk live speelt! Meestal is dat voorgeprogrammeerd van een band of uit de laptop met wat vocalen en wellicht wat gepingel, maar dit was gewoon écht live. Harde beats vanaf een uitgekleed, simpel drumstel; zware, dronende bas; harde, schreeuwende vocalen met scherp en gruizige effecten, en natuurlijk metaal op metaal percussie voor het extra ongemakkelijk. De heren wisten de zaal goed leeg te spelen, maar stiekem was dit echt een goed, strak en overtuigend optreden. Echt hard, echt stampen, echt rauw. Wel was er ook nog een halflauwe poging ‘gevaarlijk’ over te komen: De zanger die twee keer vanaf het podium het publiek insprong, de drummer die als climax van de set hard met een metalen plaat op zijn dikmetalen DiY-bekken sloeg, en de bassist die, na heel voorzichtig zijn basgitaar veilig te hebben weggezet, zijn metaalwinkel op het podium omgooide, en daar nog een paar keer als een zachtgekookt ei op sloeg. Er was welgeteld één van de bardames die met schrik in haar ogen ontsteld gadesloeg wat er opeens op het podium gebeurde, maar het was allemaal zo veilig en binnen de kadertjes van de kleurplaat, dat het eigenlijk lachwekkend aandoenlijk was. Maar dus wel écht een sterk en hard optreden.
Nog even een stukje Chained to the Bottem of the Ocean kijken. Swingende en bondige sludge. Lekkere, dissonante tonen aan het eind van de uithalen. Overtuigend optreden.
En dan, voor mij, het állerlaatste optreden van Roadburn 2026: K-X-P. Met Kaukolampi, die op Roadburn 2025 onder eigen naam en met Haunted Plasma de zater- en zondag ook waardig met dansbare muziek wist af te sluiten. K-X-P maakt uptempo en swingende krautrock. Ook hier twee drummers, en dan met de effecten en synthesizer een overdaad aan psychedelische beats die de laatste danspasjes nog uit het lichaam wist te persen. Hier kan die Blawan wat van leren!

Hoewel het dit jaar een beetje inkomen was, wederom een overweldigende editie om euforisch van te worden. De zater- en zondag haalden het qua kwaliteit en intensiteit van de optredens niet bij vrijdag, maar waren beide prachtige en zeer genietbare dagen! Lekker veel ZMers en ook wat andere bekenden, gesproken. Was gezellig. Vooral dank aan Zodiac Lung daarvoor, maar ook Dirge for November, Bokkie, Mikkasscar, en oud-ZMers Bleh? en NecRobert! Het door Uiltje gebrouwen Raodburn-bier was dit jaar erg aangenaam. Een red IPA met 6,8%, waardoor deze een fijne, stevige ‘body’ had; en niet dat laffe spul van de afgelopen twee edities. Je merkte wel dat het uiteindelijk toch was uitverkocht. Van de ene naar de andere act dolen is er niet meer bij. In de kleinere zalen moet je er echt voor aanvang van de act bijzijn, anders kan je het vergeten. Voor (de continuïteit van) het festival fijn, maar als bezoeker is dat afentoe wel balen. Maar volgend jaar zeker weer!

quote:

---

Op 21 april 2026 12:36 schreef KwelgeestIV het volgende:
Met Mikkasscar naar Kameel. Experimentele jazz-rock zonder blazers, die blijkbaar enkele Vlaamse radiohitjes op hun conto heeft. Dit overtrof alle verwachtingen. Opzwepende, zeer swingende jazz met een flinke scheut surf rock. Meerdere riffs tremolo picking hadden met distortion zo op een Darkthrone/Emperor/Burzum-album gepast. Zeer goede gitarist en bassist, een drummer met veel souplesse. Energiek en zeer genietbaar.

---

Net als de rijkelijk vloeiende GT's

Mooi om te lezen. Net zo'n productieve dag als ik, zie ik. Jij ook bedankt.

Eigenlijk is het onbegonnen werk om een goed verslag te schrijven van deze dagen. Wat een werkelijk fantastisch weekend was het, en wat een uitputtingsslag. Compleet ondergedompeld in een Roadburn van een wederom zeer hoog niveau.

Donderdag begonnen bij de eerste band van het festival, Crippling Alcoholism. Vleermuizenmuziek met invloeden uit extremere muziekstijlen, maar ook met meezingers. Met reden door kwaliteitslabel The Flenser getekend. Vroeg op de dag al kippenvel bij het nummer ‘bedrot’. Een oorwurm waarop het goed dansen is, maar waarvan de zeer negatieve tekst me even stil deed staan door de eerlijkheid waarmee die gebracht werd; de zelfhaat droop ervan af. Het kwam binnen. Veelzeggend om dit als opener neer te zetten.
Een zaal verderop ging het verder met Shearling, bepaald geen lichtere kost. Het deed me het meest denken aan Swans zo rond 2015, met lange, repetitieve stukken waarbij de frontman op eenzelfde manier als Gira de band dirigeerde en met grote en kleine gebaren aangaf wat de bedoeling was. Goed agressief gitaarwerk, overal zeer creatief spel, een intense pot muziek. Ik was graag langer gebleven, maar wilde ook een stuk van de eerste show van Krallice zien, die op het hoofdpodium de eerste van hun drie sets deden. Volgens mijn vrouw was van de tweede helft van Shearling nóg beter. Wat gemist, dus.
Maar goed, Krallice, een band die ik eigenlijk niet echt kende tot ze voor Roadburn werden bevestigd. De afgelopen weken heb ik redelijk wat van hun materiaal tot me genomen en ben er inmiddels wel voor ontdooid. De eerste van de drie shows is speciaal voor het festival geschreven, niets hiervan is eerder gespeeld. Op basis van recent werk verwachtte ik een hoop synths, maar die waren absent. Wel een hoop technische hoogstaande, lange blackmetalnummers. Staand tussen het publiek moeilijk om allemaal te bevatten, maar gezeten vanaf de trap een stuk beter te behappen. Verbluffend goed spel. Als ik zelf een goede muzikant was geweest, was ik er ongetwijfeld nog veel meer van onder de indruk geweest.
Na een rondje over het terrein beland bij Habak. Crust/screamo, niet direct mijn favoriete genres, maar toch iets dat me thuis aansprak door de combinatie van de brute elementen en melancholische postrock. Live kwam het door het matige geluid echter niet zo goed over; juiste de melodische leads vielen compleet weg in het geweld. De zang was ook érg monotoon. Nog steeds een goed optreden met een hoop energie, maar niet waar ik op had gehoopt.
Het contrast met Fauna (GBG) kon niet groter. Anders dan Kwelgeest werd ik hier wél erg vrolijk van. Psychedelische rock in de stijl van Ozric Tentacles, met veel folky elementen. Meer geschikt voor een goatrancefeest dan voor een Desert Fest. Vier percussionisten, een pompende bas, een dwarsfluit, een gitarist met een safarihoed, een goede zangeres. Hartjes naar het publiek, louter goede vibes. Hier ging ik met een grote glimlach naar buiten.
En die bleef bij de eerste van de drie Acid Mothers Temple optredens, een geniale Japanse band die ik al te lang niet heb gezien. Inmiddels uitgegroeid tot een zevenkoppige band met alles dubbel. Behalve de drums dan, maar de drummer ramde voor twee. Tegenwoordig ook met de bassist van Bo Ningen in de gelederen. Deze set, “Past”, stond in het teken van oud materiaal. Het geluid in de Engine Room was niet goed. Slecht zelfs. Maar het klopte. Het was oorverdovend luid, alles floot en piepte, de gitaargod Makoto zelf was soms nauwelijks te horen. En ik had het voor deze ene keer niet anders willen hebben. Zo stel ik me de legendarisch luide concerten van MC5 of Grand Funk voor. Alles op standje oorlog. Dit was heavy psych in de puurste zin van het woord. Ruige Black Sabbath – The Wizard cover ook. Het mag echter niet onbenoemd blijven, de zangeres was ook ongenadig slecht (wat op een rare manier ook weer psychedelisch werkte). Zoals gehoopt werd met Pink Lady Lemonade afgesloten, dat eindigde in een orkaan van kabaal met de gitaren in lucht.
Ik hoefde niet per se direct weer een band te zien, maar omdat ik er toch was en ik even wilde uitrusten, was de trap bij Cult of Luna de aangewezen plek. De eerste van twee optredens, deze in het teken van de eerste vijf albums. Een deel van de tijd heb ik gezeten en tegen ruggen aangekeken, en voor mijn gevoel niets gemist. Dezelfde fraaie maar voorspelbare lichtshow als altijd, nummers die haast identiek aan eerdere keren werden uitgevoerd…en toch was het weer indrukwekkend. Meer van genoten dan verwacht.
De kiezelharde noiserock van Unsane wilde ik daarna erg graag zien, maar het lukte me niet er goed in te komen. Sympathieke band wel, haast gemoedelijk op het podium.
Na een vermakelijk half uurtje besloten toch ons geluk maar te beproeven bij Blawan, een techno DJ die op het hoofdpodium aantrad met naar verluid een zwaardere set dan hij gebruikelijk draait. Tof om in zo’n grote zaal met maximaal geluid te ervaren, de sub-bassen deden hun werk. Voor ons had het nog een tandje harder en sneller gemogen, maar het was zeer goed. Na een klein uur hebben we het voor gezien gehouden en zijn we in een half uurtje teruggefietst naar de camping.

Voor mijn gevoel begint het festival steeds vroeger. Rond lunchtijd trapte Yellow Eyes de dag af met een zeer sterke show. Materiaal van hun laatste plaat, moeilijk strak gebracht. Boksje uitgedeeld toen het wachten op een sample van een blatend schaap werd beloond. Hoogtepunt van de set was aan het eind, toen de drummer achter zijn kit vandaan kwam en haast beestig zijn teksten de zaal in brulde. Heel indrukwekkend.
Daarna met Kwelgeest neergestreken voor een maal en een plek gezocht bij Wiegedood & Bl!ndman, een saxofoonkwartet. Mooi experiment waar het van zeer minimalistisch tot harde uitbarstingen ging. Ik vind het moeilijk om er verder veel zinnigs over te zeggen verder, dat laat ik aan de kenner over.
Na een half uur had ik het wel gezien en ben ik tijdig richting Kowloon Walled City vertrokken. Vreselijk goede band die een heerlijk sombere combinatie weet te maken van doom metal en noise rock, met veel ruimte en stilte in het geluid. Het resulteerde ook live in een krachtige, zwaarmoedige show die een vergelijkbaar triest gevoel opriep als de Pure set van Godflesh, jaren terug. Super.
Daarna andere kost met Haress, een groep uit Engeland die donkere, trage dronefolk maakt die in de instrumentale stukken sterk aan Six Organs of Admittance doet denken. Vooraf werden papieren met een tekst uitgedeeld die later door het hele publiek werd meegezongen. Mooi moment. Verder helaas een wat warrig optreden met technische problemen waardoor er geen magie ontstond. Het laatste, nieuwe nummer was wel erg lekker en zwaar.
Tweede ronde voor Acid Mothers Temple, nu met beter, helder geluid. Wat krautrock ritmes dit keer, wat funk, iets moderner. Maar bovenal zware psychedelische rockmuziek zoals het bedoeld is. Soms heb je tegen het eind van een optreden zo’n moment waar alle schuiven vol open staan, er feedback is waarvan horen en zien je vergaat, en je denkt: zo slaan ze hun gitaren stuk en trappen ze het drumstel in elkaar. Daar begint Acid Mothers Temple pas, en twintig minuten later is de freakout nog aan de gang. Ondanks een discografie van meer dan honderd albums gewoon nogmaals afsluiten met Pink Lady Lemonade, uiteraard wel in een compleet andere uitvoering dan een dag eerder. Machtig.
Ook machtig: Backengrillen. “Free form death jazz” zeggen ze zelf, en dat dekt de lading. Mats Gustafsson op sax en, anders dan het viertal waarmee ze de plaat opnamen, nu uitgebreid tot een kwintet met een dame op dwarsfluit. Dat ding werd door zoveel effectpedalen geleid dat er met de beste wil van de wereld geen fluit meer uit te halen viel. Echt heel ruig dit.
Net als gisteren ben ik daarna weer op adem gaan komen bij Cult of Luna, nu met een set bestaande uit recenter werk. Daarmee ben ik slechts mondjesmaat bekend en dacht ik minder interessant te vinden dat ouder materiaal. Live was dit echter beter dan een dag eerder. Vrijer, iets meer ruimte voor het experiment. Wel weer hetzelfde lichtplan, nog steeds mooi en nog steeds suf.
Toen tijd voor een vervelende keuze, Portrayal of Guilt of Mandy, Indiana. Het werd die laatste en dat was de goede keuze. Electronica/industrial, met een goede gitarist en drummer, maar vooral een frontvrouw die veel indruk maakte met haar (schreeuw)zang en hoge energie. Hulde voor een paar zeer sterke statements tussen de nummers door, de woede was oprecht en terecht. Het dak ging er af toen ze zich in het publiek begaf en het laatste kwartier niet meer terug op het podium is verschenen, dat was stampen geblazen.
De keuze voor de laatste band was een moeilijk. Bosse-de-Nage, ZU en Nothing speelden tegelijk. Het werd uiteindelijk Nothing, die een set speelden waarin de nadruk lag op het laatste album. Leuk om dit samen met Mikkasscar te zien; door zijn enthousiasme op het forum ben ik het album blijven luisteren en is het kwartje uiteindelijk gevallen. De shoegaze kwam goed tot zijn recht door het geweldige geluid van de main stage. Heftige visuals wel, in eerste instantie van onder meer gevangenissen, inbraken, vernielingen. “A short history of decay”, kortom. Helaas werd dit opgevolgd door een langdurige montage van beelden uit kamikazedrones die in slow motion insloegen op personen. Recente beelden uit het oosten dus. Mensen die zich in hun laatste seconden realiseren dat ze geraakt gaan worden en zich nog proberen te verstoppen, het trachten af te weren, tevergeefs. Gezichtsuitdrukkingen zichtbaar. Ja, het verval van de maatschappij in beeld, mensen aan het denken zetten, heel diep, bla bla. Ik vond het helemaal kut dat dit op deze manier ter ondersteuning van een concert werd getoond. Een grote smet op een verder zeer gaaf optreden. Ik wou zeggen: een misser, maar dat is erg wrang.

Zaterdag hetzelfde moordende tempo aangehouden en weer bij de eerste band van de dag aangetreden, Heaven in her Arms die ‘The End of Purification’ speelden. Japanse postrock/screamo. Een bevlogen optreden en goede binnenkomer. Beviel me veel beter dan Envy vorig jaar.
Blackwater Holylight was daarna ook mooi, vooral de geluidsmuren met lang herhalende grooves waren heerlijk. Het deed me op die momenten wel denken aan de keren dat ik E-L-R live zag.
Op de mainstage speelde daarna Otay : onii, een Chinese artieste die drie jaar op rij speciaal voor Roadburn geschreven stukken opvoert – dit jaar een op Chinese folklore gebaseerde voorstelling. Hier gebeurde heel veel, blij dat ik het niet gemist heb. Zeer veel oog voor detail, van het foldertje met uitleg dat we bij binnenkomst kregen tot de kostuums die werden gedragen. Het ging van folk tot noisy doom met dodelijke krijs, en alles daar tussenin. Op enig moment werd Lane Shi aan kabels wel tien meter boven het podium getakeld. Daar haalde ze een met een soort snoep gevulde lampion naar beneden, dat werd uitgedeeld aan het publiek. Echt een indrukwekkende voorstelling.
RÓIS uit Ierland daarna, die vergezeld door een drummer ‘keening’ naar Roadburn bracht: een door de kerk verboden klaagzang om met het verlies van dierbaren om te gaan. De hype was haar vooruitgesneld want het stond weer eens ramvol doodstil publiek in de kleine zaal. Toch kwam ik er niet helemaal goed in, soms iets te veel effecten over de stem waardoor het minder puur aanvoelde. Prima Nirvana cover wel, Something in the Way.
Toen gauw door naar het hoofdpodium waar These New Puritans aanvingen. Een band die ik pas een paar weken geleden heb leren kennen, maar snel is uitgegroeid tot een favoriet en één van mijn twee must-see optredens dit festival. Met een enorm instrumentarium (piano, buisklokken, glockenspiel, synths, pedal steel, en meer) zag het er direct al indrukwekkend uit. Het was echt allerprachtigst, van Sigur Rós-achtige klanken via Steve Reich, Talk Talk en Scott Walker naar zwaar overstuurde electronica. De zaal kregen ze op het hoogtepunt niet eens halfvol, maar jongens, wat was dit vreselijk goed.
Het andere optreden dat ik per se niet wilde missen, was de Pink set van het Japanse Boris. We stonden echter te tollen op onze benen; aan één ruk door op alleen een ontbijt zoveel optredens was wat veel en de gebruikelijke tijd voor het avondeten was ook alweer gepasseerd. Snel een maaltijd met Dirge for November genuttigd en toen weer terug naar de mainstage, waar ze inmiddels begonnen waren. Direct weer een hoogtepunt na These New Puritans. Pink vind ik een fantastisch album, waar Boris wat afstand neemt van de extreme dronedoom en ze de heavy metal omarmen. Dit was echt een monsterlijk gaaf optreden, zeer luid, met enerzijds lang uitgesponnen stukken met van die wapperende gitaargeluiden zoals ook Sunn O))) die live produceert, aan de andere kant snelle metalnummers waarop het met de vuist in de lucht headbangen is, en tussendoor heavy psych in de stijl van The Heads. Oftewel pure ‘amplifier worship’ zoals dat vijftien jaar geleden op Roadburn te horen was. Als een mongool op verzoek staan meeklappen ook, gênant wel, maar wat een feest.
Bijna net zo gênant als vervolgens tien minuten naast bokkie666 staan, die me nota bene een boks gaf en me aansprak, zonder dat het tot me doordrong dat hij het was. Gelukkig realiseerde ik het me nog net op tijd voor het volgende optreden begon. Hoeveel Acid Mothers Temple shows heb je eigenlijk nodig, kun je je afvragen. Het antwoord is gewoon: meer. Voor de derde dag op rij gezien, weer een andere set, misschien wel de beste. Weer een orgie van gitaargeweld, slechts enkele valse bijdragen van de zangeres dit keer, weer een gitaar die met een enorme zwaai op de versterkers wordt geslagen ter afsluiting. Oppermachtige band, als ze er op dag vier weer hadden gestaan, was ik weer gegaan.
Daarna kwam het bericht dat Portrayal of Guilt, die ik een dag eerder tot mijn spijt had moeten missen, een verrassingsoptreden op de skatebaan zou geven, dus gewapend met thee en Kwelgeest die kant op. Blij de skatehal ook dit jaar nog eens van binnen te hebben gezien. Portrayal of Guilt is wel een goede band voor die locatie. Vuile crust/hardcore met een flinke snuf black metal. Er was niets van te zien want op die paar vierkante meters vlakke grond voor de band was het een dringen van jewelste. Wel een genot om van een afstandje de puinhoop te aanschouwen. Non stop crowdsurfers, een pit op een helling, terwijl de band de gehele ruimte deed trillen met hun loodzware, giftige herrie. Heerlijk.
Afgesloten met Truck Violence. Zoals Ktulu al opmerkte ging er na een paar minuten iets goed mis op het podium, waardoor het optreden misschien wel een kwartier stil heeft gelegen. Maar toen ze weer startten, gebeurde er iets geweldigs. Jammer dat je toen al weg was, want dit werd onverwacht één van de beste shows van de dag. Alsof er een bom afging, zo’n energie knalde er van het podium. Kei- en keiharde noiserock. De vergelijking met Chat Pile is logisch, maar waar die band soms wat richting de traag en zwaar beweegt, is het hier juist uitermate opgefokt, op een nummer met banjo na. De zanger gaf werkelijk álles, stortte in de korte pauzes tussen de nummers gewoon in en ging, als ik me niet vergis, nog half over zijn nek voor het laatste nummer. Stond kwijlend en beduusd op het podium toen het voorbij was. Ik had het zelf ook niet meer helemaal bij elkaar en kwam niet meer uit mijn woorden. Supervette afsluiter. Op de fietstocht door het bos die nacht ook nog uiltjes gehoord, daar hoopte ik al op. Wat een dag!

Dag vier, voorwaarts. Begonnen bij de tentoonstelling van zeefdrukkunstenaars Malleus in de galerie die ieder jaar deel uitmaakt van het festival. Erg mooi. Eerste band was Krallice, nu met een set gericht op het heden. Meer kronkelige, zeer technische black metal, nu gelukkig wel met een enorme synth. Ik vond het goed, maar kon er niet helemaal inkomen. Een goed stuk van gezien wel.
Daarna richting Slow Crush op het hoofdpodium, waar de zangeres het publiek toesprak alsof ze op Appelpop stond. Hebben we er een beetje zin in!??? Lelijke AI visuals op de achtergrond ook. Wat een aanfluiting.
Lili Refrain maakte daarna veel goed. Dolenthousiast in haar eentje op het podium, met een tafel vol effectpedalen en synths, een gitaar en een tom. Zorgvuldig werden hier nummers opgebouwd met behulp van looppedalen. Haar stem deed me erg denken aan Geneviève van Menace Ruine, en sommige nummers hadden ook wel die martial inslag, met genoeg Dead Can Dance in de mix. Verder zat het vooral in de Heilung hoek met lange dansbare nummers.
Vervolgens was het eindelijk zo ver om Kiss the Anus of a Black Cat weer eens live te zien. De laatste keer dat ik hen zag speelden ze Neubauten-achtige industrial, en de keer daarvoor pure goth rock/wave. Werk van hun mooiste platen heb ik echter nooit live gezien. Ik verwachtte uitsluitend werk van ‘Hewers of Wood’ omdat die plaat net opnieuw is uitgebracht, maar er werd ook nog ouder werk gespeeld, waaronder het geweldige Sevenfold van het debuutalbum. Zwaar staan genieten met het kippenvel op de armen. Misschien wel het mooiste optreden van het festival voor mij. Dat ze uitliepen was een geschenk en dat ik het eerste nummer van Warning moest missen, was hierom geen enkel probleem. Zo blij mee.
Bij Warning alsnog een goede plek bemachtigd. Tijdens het geweldige nummer Footprints begon me het gevoel te bekruipen dat het eigenlijk niet zo goed was dit keer. Patrick Walker had het zwaar en leek te veel in zijn hoofd te zitten. Twijfelde met inzetten van zijn zanglijnen, zat er een paar keer goed naast, deed een beroep op het publiek om hem te helpen en liet zelfs hele stukken compleet aan het publiek over. Ik vond het moeilijk om te zien dat hij zo worstelde. De afsluiter Watching From A Distance was mooi, maar het kwam helaas niet in de buurt van de keer dat ze het album hier integraal speelden.
Zonder spijt tijdens de laatste klanken vertrokken om nog binnen te komen bij Orcutt Shelley Miller in de belendende zaal. Wat deze heren, waaronder dus de drummer van Sonic Youth en de bassist van Comets on Fire, uit de heksenketel toverden was echt fantastisch. Van het meest zenuwachtige, atonale gefriemel tot een tapijt van subtiele bas- en drumklanken waarover de mooiste gitaarsolo sinds Maggot Brain werd gespeeld. Het spelplezier bij Shelley was enorm, hij kreeg de grijns het optreden lang niet van zijn gezicht. Geweldig.
Terug naar de grote zaal voor de tweede show van Boris, die dit keer Flood speelden. Een heel ander werk dan een dag eerder, veel meer drone/shoegaze, waar ik niet lekker in kwam. Bovendien begon het lange, onafgebroken staan zijn tol te eisen, en had ik behoefte aan iets met meer pit. Een snelle, ongezonde hap gegeten en op tijd een plek gezocht bij Chained to the Bottom of the Ocean, loodzware, harde sludge/doom die door het constante gefeedback deed denken aan Eyehategod, maar een octaaf lager. Vreselijk lomp, precies wat je nodig hebt aan het einde van dag vier.
Laatste band, K-X-P. Twee drummers en een Roadburnveteraan op gitaar en synth. Lekker repetitief, minimalistisch en subtiel. Na een lang dansbaar stuk werd gedurende misschien wel tien minuten steeds meer gas teruggenomen tot er bijna niets overbleef, en het festival als een kaars werd uitgeblazen. Wat fraai zou zijn geweest, maar een beetje jammer. Het zaallicht ging aan, publiek kwam uit een roes en kwam al in beweging, toen ongevraagd de band nog eens terug op het podium verscheen en met een “Okay!” een lange toegift speelde die het beste van de hele set was. Uitbundig dansende menigte voor het podium, een perfecte afsluiter zo. Laatste knuffels en gedagzeggingen gedaan, op de klanken van Smack My Bitch Up naar het kluisje gedanst, op de valreep nog even door Bokkie in de lucht getild zonder verdere blessures. Het was mooi.

Mooi!

Balen wel van Truck Violence. Ik zag trouwens dat ze in juni een nieuwe plaat releasen. Misschien in het najaar ergens een nieuwe kans.

Eens met je recensie van Warning, ZL. Ik vond het nog steeds zeer de moeite, maar de magie van 9 jaar geleden werd bij lange na niet gehaald. Herkansing volgt in Brussel volgende maand.

Pain Magazine vergeten te noemen, heb ik ook nog helemaal gezien. Dat was gaaf, een futuristische mix van post-hardcore en elektronica, met een goede zangeres. In het midden van het podium een opstelling van lampen die nog het meest deed denken aan een bedieningspaneel uit een ruimteschip. Supermooie lichtshow.