Respect dat je bent gegaan.

+ veel

Collega van me heeft dat jaren terug als 'vakantie' gedaan. Want er is hem vanuit zijn gereformeerde opvoeding ingemept dat alle vrijetijdsbesteding ook gelijk zin moet hebben. Soit. In elk geval, vanuit Polen, dus aan de westkant, Oekraïners ophalen. Die kwam ook met verhalen terug waar je spontaan grijs van zou worden.

Goed bezig!

respect.

+1

Neggie. Je bent een goeie gast!

quote:

---

Op 23 februari 2026 19:56 schreef Negatieveling het volgende:
Na enige twijfel toch nog maar even posten. Begin januari ben ik in Oekraïne geweest, als vrijwillig vrachtautochauffeur voor het brengen van hulpgoederen. Ons afleveradres was in Odessa. Echt, wat je op zo'n rit ziet, hoort en meemaakt, het gaat je niet in de koude kleren zitten - en dan ben je nog honderden kilometers van de frontlinie verwijderd. Wat ik vooral mee terug heb genomen is het besef dat we collectief meer kunnen en moeten doen. De mensen daar hebben voor een groot deel echt niets. Je vervalt snel in gemeenplaatsen, maar alle beetje helpen.

---

Mooi werk.

4 jaar vandaag, trieste vaststelling.

quote:

---

Op 23 februari 2026 20:50 schreef Ralph het volgende:
Collega van me heeft dat jaren terug als 'vakantie' gedaan. Want er is hem vanuit zijn gereformeerde opvoeding ingemept dat alle vrijetijdsbesteding ook gelijk zin moet hebben. Soit. In elk geval, vanuit Polen, dus aan de westkant, Oekraïners ophalen. Die kwam ook met verhalen terug waar je spontaan grijs van zou worden.

---

Grappig, ik ben allesbehalve een christen, laat staan een gereformeerde, maar ik was ook op zoek naar een zinvolle besteding van de wettelijk verplichte vakantiedagen waar ik altijd maar met moeite vanaf geraak. Als ik geen concreet doel heb, neem ik amper vrij. Werk is toch ook een vorm van hobby. Toen hoorde ik afgelopen zomer op de radio een reportage over een organisatie die dit soort ritten organiseert en vrijwilligers kon gebruiken. Meteen aangemeld. De humanitaire hulp in Oekraïne blijkt overigens ook grotendeels via de (infra)structuur van de kerk te lopen en ook die organisatie komt vanuit een kerkelijk initiatief. Normaalgesproken zou ik daar niet echt warm voor lopen, maar in dit geval stap ik dan toch maar even over zulke bezwaren heen.

Dan over de ervaring zelf, voor wie het iets boeit (of niet, mag ook). Zelfs als je nog ver van de frontlinie verwijderd bent zie en hoor je genoeg om intens boos maar vooral ook verdrietig te worden.

De doorgaande weg gaat langs en soms ook dwars door een aantal (middel)grote steden heen zoals Lviv, Vinnytsia en Ternopil. Je ziet dan toch hier en daar al gebouwen die overduidelijk zijn geraakt door luchtaanvallen, maar op zich ziet dat er niet veel anders uit dan een gebouw dat gesloopt wordt. Waar ik zelf echt wel van schrok was het straatbeeld. Nagenoeg alle jonge en middelbare mannen ontbreken daar namelijk in. Ik kan niet goed onder woorden brengen hoe bevreemdend dat is; het leven gaat verder immers gewoon door. De bussen rijden, mensen gaan naar de winkel en kinderen gaan naar school, het vuilnis wordt opgehaald en de straten worden sneeuwvrij geveegd. Maar dat gebeurt dus wel door echt oude mannen en door vrouwen.

Van de redelijk geïmproviseerde uitbreidingen van kerkhoven, vol met portretfoto's en Oekraïnse vlaggen, knap je ook niet echt op. En als je als overduidelijke westerling ergens stopt en uitstapt, zijn er altijd mensen die je hun verhaal willen vertellen zelfs al spreken ze geen woord anders dan Oekraïens, foto's willen laten zien van hun zoons, broers, echtgenoten, en je verzint het niet, je iets willen geven omdat je er bent. Je moet oprecht moeite doen om voor je eten te betalen.

Dan had 'mijn' rit ook nog het geluk om echt de volle laag te krijgen qua winterse omstandigheden. Tot -20 's nachts en sneeuw ohne Ende. Over het algemeen in de truck geslapen, met standverwarming, dus geen centje pijn, maar op het afleveradres in een normaal bed kunnen slapen. Je slaat dat toch niet af. Alleen, er was wel stroomuitval vanaf 3 uur 's middags, brandstof van de generator was rond 8 uur 's avonds op, het was -7 buiten en gevoelsmatig uiteindelijk niet heel veel warmer binnen (want enkel glas en tochtig als een rotte schuur). Voor één nacht al amper te doen voor mij als weldoorvoede, kerngezonde kerel van 48, laat staan dat je als oude vrouw of kind zo een hele winter door moet komen op een rantsoentje van drie keer niks. De tering.

En als weke, decadente Nederlander word je ook niet bepaald blij van een luchtalarm, ook al weet je rationeel dat de kans miniem is dat uitgerekend jij iets op je hoofd gaat krijgen. Uiteindelijk is er ook niets echt in de buurt is neergekomen, maar de waarschuwing alleen al doet iets met je.

Mooi en interessant omschreven, dank daarvoor. Hoor daar inderdaad voor een gedeelte wel de verhalen van mijn collega in terug, al is die nooit ver Oekraïne ingeweest geloof ik. Echt mensen ophalen die al bij de grens stonden te wachten. Hij verbleef dan ook in een relatief goed gebouw in Polen met normale faciliteiten, zeg maar. Maar dat mensen je constant aanklampen om inderdaad maar foto's te laten zien en hun verhaal te delen, dat voerde ook de boventoon in de verhalen die hij nadien erover wilde delen.

Nogmaals: goed om zoiets te doen, en gedaan te hebben. Hele diepe buiging daarvoor. Zelf kom ik namelijk niet verder dan een laffe afkoopsom via een girorekening.

@Ralph: Het is ook geen wedstrijd wie het meeste doet. Het gaat er (voor mij) maar om dat iedereen probeert om iets te doen, zelfs al is het maar dat we met zijn allen niet zo decadent en cynisch worden dat we tegen elkaar zeggen bij de koffie-automaat: 'nou zeg, ik ben dat Oekraïne-verhaal wel moe'.

Jarenlang heb ik zelf ook niet veel meer gedaan of kunnen doen dan aan doelen doneren waar ik me verbonden mee voel, buiten dat ik kort na de inval een keer een rit naar de Pools-Oekraïense grens heb gedaan om (schoon)familieleden van een collega mee op te gaan halen. En dat is ook prima. Zonder donaties en giften is er ook niets om die kant op te brengen.

[Dit bericht is gewijzigd door Negatieveling op 24-02-2026 21:42]

Oh nee, zeker geen wedstrijd, en donaties moeten ook gewoon, financieel of anderzijds. En zonder met veren te blijven steken: je reist toch even af richting een oorlogsgebied, hoe klein het risico dat er iets gebeurt dan misschien ook is.

Die collega is een doorgaans heel vervelende, negatieve hork die in alles wat te zeiken vindt en de hele fabriek soms die negativiteit in weet mee te sleuren. We hadden destijds een beetje de lopende grap op de zaak dat alle vluchtende Oekraïners na een kwartiertje in de auto zouden vragen om teruggebracht te mogen. Maar hij flikt dat dan wél even.

Ging beter dan het ziekenhuisschip waar hij zeven weken aan mee zou helpen bouwen (volgens mij in Antwerpen). Toen was hij binnen twee weken terug. Waarschijnlijk zijn ze na de eerste dag in drie ploegen gaan klussen om het maar zo snel mogelijk af te krijgen.