Voor de vierde keer naar Absolute Elsewhere live. Trof twee van de heren nog in de binnenstad, maar die hadden overduidelijk hun hoofd even niet naar fans staan. Kan ik me voorstellen.
Insect Ark in het voorprogramma. Zeer welkom. Band van Dana Schechter, die dingen voor Swans en The Angels of Light doet/deed, en Tim Wyskida (Khanate). Gezien deze connecties, én het feit dat het 2024-album Raw Blood Singing gewoon echt heel erg goed is, had ik eigenlijk wel meer fuzz en hype rondom deze band verwacht. Hun Roadburn2024-optreden was ook zeer overtuigend. Insect Ark maakt een mengeling van post-metal, sludge en subtiele drone, met een gruizig noise-randje, psychedelische effecten en doomy invloeden. Weidse composities, subtiel opbouwend, onheilspellend. De set leunde zwaar op het eerdergenoemde album. Schechter was niet helemaal optimaal bij stem, maar het was een goed, sterk optreden; hetzij iets minder intens dan op Roadburn. Desalniettemin vlogen de 40/45 minuten ongemerkt voorbij. Dit had zeker nog een minuut of twintig mogen duren.
Prachtig hoe de totale proleet die in de vestibule al had lopen klagen dat Meddle ipv metal werd gedraaid, hier met een verdwaasde blik in de ogen wegliep. Het natale zuurstofgebrek speelde hem duidelijk parten.
Blood Incantation zelf was natuurlijk weer een overweldigende trip. Hoewel Kolontyrsky aan het begin van de set met wat technische problemen kampte, was hij de man van de avond. Prachtig, weergaloos spel. De keys hadden moeiten het juiste volume te vinden. Tijdens de kautrock- en Pink Floyd-passages stonden ze voluit, maar de rest van de set stonden ze juist te zacht. Moet eerlijk zeggen dat dit de minste was van die vier keer dat ik dit optreden nu heb gezien. Maarja, ééntje moet het zijn, en het kan niet alleen maar altijd beter en intenser. Desalniettemin was het weer zwaar genieten. De apotheose.. ! Zodra die wordt ingezet is het iedere keer weer totale extase! Wat een riffs, wat een maelstrom, wat goed! Vitrification of Blood; zeer welkom. Daarna wederom The Giza Power Plant. Een zeer sterk nummer binnen Hidden History of the Human Race, maar op zichzelf kop noch staart. Een ambient/Berliner Schule-intermezzo’s, en wederom met Obliquity of the Ecliptic afsluiten. Ik dacht dat ik dit een heel matig nummer vond, maar ik hoorde toch wel heel veel interessants gebeuren. Sowieso een zeer dynamisch nummer. Maar eens wat vaker draaien. Ja, volgende keer gewoon weer.

Vorige week donderdag nog naar Kraftwerk in Eindhoven geweest. Echt veel beter dan verwacht.

Mooi dat ze tussendoor Meddle draaien en hoe dat kwartje dan op de één of andere manier gewoon domweg niet valt bij een deel van het publiek.

quote:

---

Op 19 juni 2026 11:36 schreef Mark Z het volgende:
Vorige week donderdag nog naar Kraftwerk in Eindhoven geweest. Echt veel beter dan verwacht.

---

Ik zag het op jouw LastFM. Leuk!

quote:

---

Op 19 juni 2026 11:45 schreef Ralph het volgende:
Mooi dat ze tussendoor Meddle draaien en hoe dat kwartje dan op de één of andere manier gewoon domweg niet valt bij een deel van het publiek.

---

Het was ook wel het prototype Wacken-metalbro, hoor.

Patronaat te Haarlem. Net als Nobel een dag eerder in Leiden was ik hier nog nooit geweest. Ze schenken er Brand uit fles. Altijd goed. Ondanks de nabije aanwezigheid van zowel Jopen als Uitlje was de bierkaart verder erg matig. Gelukkig maar, want ik reed.
Aan Hulder de taak om de avond af te trappen. De band kan mij weinig interesseren, en dat werd weer eens bevestigd. Eendimensionale norsecore. Weinig spannends of dynamiek. De drummer double basste een eind weg. De drums stonden te hard, en overweldigde de rest van de toch als niet zo bijzondere muziek. De gitarist speelde nog wel een paar heel aardige riedeltjes en riffjes, maar die kwamen dus niet bepaald over. De zangeres deed zowel als voorkomen als vocalen (afentoe) aan Darkened Nocturn Slaughtercult denken. Dat is dan wel weer positief.
Eigenlijk was Kylesa tegelijkertijd in de kleine zaal geboekt. Maar blijkbaar liep de voorverkoop van beide evenementen dermate goed, dat Kylesa er bij deze line-up tussen werd geschoven. Mij hoor niet je klagen. Ondanks dat hun muziek mij net iets te mallcore is, had ik wel serieus overwogen hun optreden in Tilburg mee te pakken. Erg welkome samenloop van omstandigheden dus. Van de week ter voorbereiding al een paar keer Static Tensions en Ultraviolet gedraaid. Hoewel ik nooit echt fan van zal gaan worden, klonken deze me beter dan ik mij herinnerde. Best vermakelijk, zo niet, gewoon goed. Wat bij het optreden direct opviel, was dat dee vocalen stonden te zacht stonden. Daarnaast was Cope niet optimaal bij stem, en/maar Pleasants ronduit slecht. Ze is oud geworden trouwens. Oogt een stuk ouder dan ze is. Het was even inkomen. Roadburn2025 was een knallend optreden. Dit niet. Het spel was subtieler, de nuances kwamen zeer tot hun recht. Ik hoorde blues, stoner, beetje desert rocksound. Lekkere, zware, zompige grooves. Zo slecht als de vocalen/zanglijnen van Pleasants waren, zo goed wat haar gitaarspel. Heerlijk betoverende, psychedelische lijntjes en riedeltjes. Nee, het optreden knalde niet, maar het was wel genieten.
Oranssi Pazuzu begon met dat heerlijke Kraftwerk-riedeltje van Muuntautuja. Dit was vanaf moment één genieten! De heren speelden een heel andere set dan vorige twee keer dat ik ze live zag. Toen was het beide keren hard, gitzwart, en heel ‘dicht’. Het spel en de set waren deze keer meer ‘open’. Er lag meer nadruk op de krautrock dan op de black metal. Nog steeds duister, dissonant, en onheilspellend, maar veel psychedelisch en swingend. (Bijna) dansbaar. Monotone, repeterende drums die een perfect krautrock-ritme speelden. Wel meerdere technische mankementen. Vooral bij/voor Lehdontie, maar dat mocht de pret niet drukken. Een ware, hallucinante trip. Lekkere swung in het basspel, getergde vocalen, vol op de orgels. Dit speelde Blood Incantation van een dag eerder finaal van het podium! Nu al zin in oktober!
Als afsluiter Solstafir. Dat was niet best. Ik denk dat de intro het beste stuk muziek was dat ik tijdens dit optreden heb gehoord. Suffe, saaie knuffelrock. John Bon Jovi goed yacht rock. Eerlijk is eerlijk, de frontman kreeg met die strijkstok echt wel een lekker en goed geluid uit de gitaar. En het tweede nummer bevatte een totaal niet onaardige riff; maar bij nummer drie ging het goed mis. Geen idee watvoor miskraam dat was, maar het trok helemaal nergens op. Nog een paar nummers staan beluisteren, maar het werd er niet beter op. Een nummer van Í blóði og anda dat ongeïnspireerd en mak klonk. Op een gegeven moment een draak van een ballad waar ik meerdere mensen totaal in zag opgaan. Ondertussen was de zaal, die overigens zowel bij Kylesa als Oranssi Pazuzu helemaal niet onaardig was gevuld, gênant leeggelopen. En niet onterecht. Het was tijd om te gaan.

Een dagje Werchter. Ik zit met grote vooroordelen over dat festival; er zijn genoeg mensen die per definitie elk jaar een ticket van 4 dagen kopen, gewoon om te kunnen zeggen dat ze, net als alle andere m'a-tu-vu's, op Werchter geweest zijn en dan, met een glaasje cava in de hand, van ver naar bandjes kijken waar ze niets van kennen.

Soit, het was een soort familiebijeenkomst, ter ere van de 18de verjaardag van mijn plusdochter.
Met mijn vriendin gaan kijken naar Dogstar, dat bandje waar Keanu Reeves basgitaar in speelt. Zoals een recensent terecht opmerkte: moest het niet voor Keanu zijn, had die band nooit op Werchter gestaan. Het deed me denken aan Britse eighties rock, een beetje Manic Street Preachers. Keanu bleef bescheiden zijn ding doen, voetjes naar binnen gedraaid.

Kneecap op het hoofdpodium vond ik erg leuk; ze hadden vette beats bij, goed op kunnen dansen en ze waren best grappig (en ja, het ging 5 seconden over Gaza ).

Beirut had misschien beter geweest in een kleine setting, nu stonden ze wat verloren in de grote tent. En ik blijf die zanger een ongelofelijk zagevent vinden. Dan kan 'ie beter heel de tijd op zijn trompet blazen.

Dan was er nog Gorillaz; blij dat ik ze live gezien heb. Ze hadden een knappe show bij en zo veel hits.

Toch waren zij niet de afsluiter, maar wel 21 Pilots (die, anders dan de naam doet vermoeden, slechts met 2 op het podium stonden). Dat die groep mag afsluiten, bevestigd vooral dat ik een ouwe zak ben, niet meer mee wat de jeugd hip en cool vindt. Zo veel had ik er niet mee, maar toch beter dan die ouwe zeikers van de Pixies die het laatste optreden in de tent verzorgden.

[Dit bericht is gewijzigd door PandroidJack op 06-07-2026 8:14]

Mijn logboek loopt nog een concertje achter. Vrijdag 26 juni onder zinderende hitte naar Burgerweeshuis te Deventer afgezakt. Het was heet, het was rustig. Gelukkig was er in de tuin schaduw om in te staan. SoftSun was de eerste band. Lome, broeierige psy./fuzz/desert rock. Perfecte muziek voor het weer. Bedwelmende, voortkabbelende lijnen. Lekker gitaargeluid. Erg fijne klanken om naar de luisteren, maar na een minuut of twintig begint het geheel toch licht te vervelen. Vorige keer dat ik Yawning Man live zag (afgelopen jaar in DB’s), stond SoftSun ook in het voorprogramma (zelfde gitarist). En toen had ik hetzelfde: Op het eerste gehoor leuke muziek, maar net te weinig smoel om te boeien.
Yawning Man ligt [dus] enigszins in het verlengde van SoftSun: Psy./stoner/Desert rock. Vleugje blues en americana. De band wordt door Barnt Björk als een van zijn favoriete inspiratiebronnen genoemd, maar gek genoeg lijken ze maar een matige fanschare te hebben. Gewoon echt een goede band. Leuke muziek, sterke muzikanten. De ritmesectie draagt en vormt de muziek. Een opvallend begiftigde en dynamische bassist. De gitarist en lap guitar voorzien de pakkende ritmes van het voor de band kenmerkende geluid. Ik weet niet of het de hitte was, het vrij lege plein, of de makke reacties van het publiek, maar Yawning Man hield het na 35 minuten voor gezien, terwijl ze een uur stonden ingepland. Zeer jammer, want toch de band waarvoor we kwamen. Maar het was een halfuur genieten geweest.
Vreemde eend in de bijt deze avond was Dwarves. Tough guy pretpunk. Een verschrikkelijke tokkie die de gehele tijd belegen ‘grapjes’ over de moeders van het publiek stond te maken. Dit ondersteund door infantiele MTV-rommel. Nou kan ik tegenwoordig punk best wel waarderen; maar dan wel harde, primitieve old-school punk die tegen de crust aanschukt. Niet dit rubbertegelspul. Het nummer Fuck 'em All tapte van een ander vaatje. Beetje Rockabilly. Als uitzondering op de rest van de set helemaal niet onaardig. De bassist zag eruit als een ware flyover country redneck; met een gaaf Roky Erickson/Jesus-shirt. Dat wel. Blijkbaar heeft hij voor zowel Kyuss als Queens of the Stone Age gespeeld, en een strafblad dat bij zijn uiterlijk past.
Inmiddels was de zon ondergegaan, de temperatuur een paar essentiële graden gezakt, en ging er een licht, maar verkoelend briesje door de tuin rond. De binnenplaats was sinds Yawning Man toch nog goed volgelopen. Truckfighters had een volwaardig publiek. Hier had ik eigenlijk niet zoveel van verwacht: blije, punky TMF-stoner, of Peter Pan Speedrock-achtige zooi. Ik sluit niet uit dat de combinatie van bier en warmte z'n werk deed, maar Truckfighters was echt leuk. Veel meer (traditionele) stoner dan ik had verwacht. Wel een flink stevige, uptempo variant. Catcy ritmes en grooves. Genoeg details en dynamiek om spannend te blijven. Ja, erg vermaakt.


[Dit bericht is gewijzigd door KwelgeestIV op 06-07-2026 14:21]

Niemand Bruno Mars dan? Schijnt echt heel goed geweest te zijn. Wou ook maar was best duur

Wat is een "Bruno Mars"?

Je hebt tegenwoordig wel witte Twix.

Truckfighters live was altijd feest. Weet niet of ze dat tegenwoordig nog zijn, zeker met de temperaturen van vorige week, maar destijds was het op het podium altijd de meest energieke band van het genre geloof ik.

quote:

---

Op 6 juli 2026 12:16 schreef KwelgeestIV het volgende:
Wat is een "Bruno Mars"?

---

quote:

---

Op 6 juli 2026 12:03 schreef Fusion het volgende:
Niemand Bruno Mars dan? Schijnt echt heel goed geweest te zijn. Wou ook maar was best duur

---

Jij zat er toch zo warmpjes bij? :')

quote:

---

Op 6 juli 2026 12:17 schreef XnegativeX het volgende:
Je hebt tegenwoordig wel witte Twix.

---

Bruno Mars ken ik van de radio. Heel vervelend, aanwezig mannetje die an sich best goede popliedjes schrijft maar te vaak gedraaid wordt.

Gisteren: Jon Spencer in DB's.

Voorprogramma Solex schijnt best een cult-dingetje te zijn, ik kende ze slechts van naam. Typisch Amsterdamse neuzelpoprock met een wat verdwaasde oude vrouw met een Macbook en een tamboerijn. Veel electronica en een filmpje van een fietstocht in Amsterdam op de achtergrond. Niet mijn ding.

Jon Spencer was ouderwets goed. Veel liedjes, geen poespas, geen gelul tussendoor, gewoon knallen. Weergaloos, virtuoos basspel van mevrouw Kendall Wind en de zeer energieke Macky "Spider" Bowman op drums kwam je eigenlijk ogen en oren te kort. Prima concert voor een loze zondagavond met tussendoor een paar speciaalbiertjes buiten op het terras.

quote:

---

Op 6 juli 2026 18:41 schreef zodiac lung het volgende:
Truckfighters live was altijd feest. Weet niet of ze dat tegenwoordig nog zijn, zeker met de temperaturen van vorige week, maar destijds was het op het podium altijd de meest energieke band van het genre geloof ik.

---

Was het zeker. Snagger en ik stootten elkaar meerdere malen aan dat het zoveel beter en leuker was dan we hadden verwacht.

@Ralph

Moet dat niet John Spencer zijn?



[Dit bericht is gewijzigd door Natural Disaster op 06-07-2026 19:13]

Nee.

quote:

---

Op 6 juli 2026 19:10 schreef Ralph het volgende:
Bruno Mars ken ik van de radio. Heel vervelend, aanwezig mannetje die an sich best goede popliedjes schrijft maar te vaak gedraaid wordt.

---

Idd. Ik ken hem niet zo goed als jij, dat niet ik had niet door dat hij vervelend en aanwezig is.

Maar de hits die ik op de radio hoor. Die gast kan qua soul/popmuziek alles. Zingen, instrumenten bespelen, opnemen, dansen. Niet dat ik een plaat van hem ga kopen, maar ik vind hem wel steengoed.




[Dit bericht is gewijzigd door SimsalaWim op 06-07-2026 22:26]

Wat hij doet is objectief ook gewoon goed en knap hoor, daar niet van. Maar als hij een nieuw liedje uitbrengt en je hoort dat elk uur, komt het snel je strot uit.

Gisteren een avondje de jaren '90 herbeleefd bij Alanis Morissette. Voorprogramma: K's Choice (nooit in verdiept, verrassend leuke kennismaking) en Krezip (lekker op dreef, en verder vooral heel erg Krezip).

Mevrouw Morissette zelf gaf het publiek waar voor hun geld, want werkelijk elke seconde van de speeltijd (90 minuten) werd gevuld. De evergreens van Jagged Little Pill werden hier en daar opgefrist met een ander intro of een "akoestisch" (lees: subtieler) jasje. Op gezette tijden een nieuwer nummer er tussendoor, en vooral geen gepraat - de tijd tussen twee nummers werd consequent gevuld met fragmenten van andere, minder bekende nummers. Zo hou je je publiek wel bij de les.

En tja, die stem. Je houdt ervan of niet, maar de tijd lijkt er geen vat op te krijgen. De dynamiek, de uithalen, het is er allemaal nog en het lijkt er ook moeiteloos uit te komen. Heel indrukwekkend!

Mijn dochter van bijna 17 is naar Bruno Mars geweest, ze is niet eens zozeer fan. Kosten: Een maand benzine

Black Mountain in dB’s gisteren. Leuke verrassing om daar vooraf Sater te treffen!
Het voorprogramma, Coaster, was aangenaam. Aangekondigd als slowcore, daar kan ik me wel in vinden, al vond ik de vergelijking met Low niet zo passend. Het deed eerder wat denken aan Songs: Ohia. Het lange nummer dat door de bassist werd gezongen vond ik het sterkst. Bij het voorstelrondje meende ik echter te begrijpen dat hij eigenlijk geen bandlid is. Hoe dat dan zit is me niet helemaal duidelijk.

Black Mountain daarna, of eigenlijk: Twin Oscillations, zoals deze gestripte versie van de band op de poster stond. Alleen frontman/gitarist Stephen McBean en zangeres Amber Webber. Ik was benieuwd naar hoe zij het volle geluid van Black Mountain met z’n tweeën naar het podium zouden brengen. Het werkte echt heel goed. In den beginne alleen gitaar, stem en looppedaal, waardoor één van mijn favorieten, Cemetery Breeding, meteen een compleet ander gevoel kreeg. Daar was direct al duidelijk dat het een goede avond zou worden, erg mooie uitvoering. De nummers daarna werden aangevuld met wat geprogrammeerde begeleiding. Het zag er vrij statisch en kaal uit op het podium, McBean vaak in zijn eigen wereld, en Webber die er zoals wel vaker maar een beetje bij staat. Weinig interactie. Maar jongens, wat goed. Vooral Webber maakte indruk, wat een stem heeft zij toch. Ik vreesde kort dat het door de minimale bezetting eentonig zou worden, maar daar was geen sprake van. De nummers van vooral IV werden klein gehouden, terwijl aan de andere kant ouder werk zoals Thirteen Walls behoorlijk werd uitgesponnen en door het repetitieve karakter van de backing track een stuk hypnotiserender werd dan de uitvoeringen die ik ken. Het leek op enig moment zowaar wat op Moon Duo. Leuke verrassing: twee Pink Mountaintops covers, waaronder de Velvet Underground-worship Tourist In Your Town waarmee werd afgesloten. Mooie avond!

quote:

---

Op 6 juli 2026 19:10 schreef Ralph het volgende:
Bruno Mars ken ik van de radio. Heel vervelend, aanwezig mannetje die an sich best goede popliedjes schrijft maar te vaak gedraaid wordt.

---

Op kantoor staat geen radio aan. Daar ben ik dankbaar voor.

quote:

---

Op 8 juli 2026 6:59 schreef Dweller het volgende:
Gisteren een avondje de jaren '90 herbeleefd bij Alanis Morissette. Voorprogramma: K's Choice (nooit in verdiept, verrassend leuke kennismaking) en Krezip (lekker op dreef, en verder vooral heel erg Krezip).

---

Wat een line-up!!
Maar mooi dat je je hebt vermaakt.

[Dit bericht is gewijzigd door KwelgeestIV op 08-07-2026 21:07]

Nebelstørm mocht zondag openen. Nee, ik had er ook nog nooit van gehoord. Een vrij nieuwe band, volgens mij. Black/death metal. Wellicht iets meer black dan death. Midtempo-georiënteerd. Afentoe een tempoversnelling en sneller/harder uitstapje. Fijn geluid, zeker niet slecht, maar wel licht slaapverwekkend.
Het was een stuk drukker in Little Devil dan ik op een zondagavond voor Nunslaughter had verwacht. Het zaaltje was goed voel; het publiek enthousiast. Headbangen, een ferme pit, handjes en bier in de lucht, schreeuwen en nummers enthousiast onthalen; het leek zowaar wel een metal-concert! Dat tref je niet vaak in Nederland. De band speelde strak, snel en goed. De zanger was (zeer) goed bij stem (die knakker is ook al 56). Net als het publiek hadden ze er zin in. Genadeloze, primitieve, simpele, en snoeiharde death metal. Live klonk er een flinke dosis uptempo punky agressie doorheen. Belachelijke overdetop titels, aankondigingen en teksten. Hoewel ruim meer dan een uur speeltijd eigenlijk wat veel van het goede is bij dergelijke ééndimensionale muziek, bleef het optreden knallen en onderhoudend. Erg vermakelijk, gewoonweg goed.