Zou Beherit een black metal set doen?

Kan me niet voorstellen dat het een synth.-set wordt.

Black Arts
Intro (Tireheb)
Salomon's Gate
Nocturnal Evil
Sadomatic Rites
Unholy Pagan Fire
The Gate of Nanna
Grave Desecration
Witchcraft
All in Satan
Pagan Moon

van setlist.fm

[Dit bericht is gewijzigd door mikkasscar op 15-04-2026 15:02]

Black haired witches
Bitches with their goats

quote:

---

Op 15 april 2026 15:01 schreef mikkasscar het volgende:
Black Arts
Intro (Tireheb)
Salomon's Gate
Nocturnal Evil
Sadomatic Rites
Unholy Pagan Fire
The Gate of Nanna
Grave Desecration
Witchcraft
All in Satan
Pagan Moon

van setlist.fm

---

Oh! Dat is wel nice. Toch maar eens stevig over gaan nadenken.

Waarschijnlijk ook wel weer aanwezig.

editie twee dag 1 was lekker maar niet zo overdonderend als vorig jaar. De opener was me zowaar te primitief en dom, maar kwam ook wellicht omdat ik gaar was. Daarna Shewolf. Eigenlijk gewoon punk met black aanverwante zang. Old school as balls en lekker. Daarna het onuitspreekbare Hadopelagyal. Onwaarschijnlijk goed, maar complex genoeg om je oren te moeten spitsen om te horen wat er aan de hand was. Vooral indrukwekkend, het was een tweemansband. Eerste indruk: Teitanblood meets Plebeian Grandstand met een vleugje Knoll. Vooral zin om hier thuis beter in te duiken. Lucifericon ipv Cirith. Old school death, enigszins the brutal way haha. Aan mij niet echt meer besteed, maar wel goed. Beherit. Fokking vet. Maar toch, net als op het album kom ik na drie nummers tot de conlusie dat ze maar 1 album hebben met 1 nummer met drie riffs. Dat dit gruwelijk lekker is raakt wel een beetje op en dan drijf ik slechts op kvltstatus van de band. Daarnaast was ik beroerd dus afgetaaid halverwege. Wel heel blij dat ik ze ns heb kunnen zien. Vandaag ga ik het weer zien. Hopelijk blijft het weer een beetje aardig, ook al is het binnen.

Vooral ook zeer benieuwd of Samael of juist Beherit meer volk trekt. Ook dat ga ik zien.

Nox Occultum II. De eerste editie, vorig jaar, was van uitzonderlijk hoge kwaliteit. Zoals eerder in dit topic besproken was het echter ook erg slecht bezocht. Zó slecht dat ik niet verwachtte dat er een tweede editie zou komen. Dit jaar deden ze het echter gewoon nog eens dunnetjes over, met wederom twee dagen vol extreme muziek van meestal hoog niveau. Ook nu veel bands die ik nog niet eerder live had gezien. Hoewel ook dit jaar niet uitverkocht, zat het er op de eerste dag nu wel dicht tegenaan denk ik, en ook dag twee was beter bezocht dan vorig jaar. En terecht.

Dag één werd geopend door Bloed, de Amsterdamse band welteverstaan. Op Metal Archives staat onder de thema’s ‘Blasphemy’. Spot on. Kale koppen, meer kogelriemen dan bandleden, weinig subtiele war metal met geblafte vocalen. Het was een keuze om de festiviteiten met de deze band af te trappen. Stroboscoop op standje Mysticum, keihard geluid, je bent direct wel bij de les. Vooral het nummer waarin het geheel steeds verder werd vertraagd viel in de smaak. Nog een paar tandjes trager en we zouden bij Winter zijn aangekomen. Prima opener.
Het Belgische Shewolff tapte uit een heel ander vaatje. Precies in het midden tussen punk en black metal, met een indrukwekkend goede frontvrouw. Een instrumentaal stuk deed zowaar aan Joy Division denken. Daarna weer vol gas verder. Precies goed.
De verrassing van het festival was voor mij Hadopelagyal. Vooraf heb ik het sterke Haematophoryktos een aantal keer gedraaid en hoewel ik daardoor een beeld van de muziek had, was ik niet voorbereid op het geweld dat het duo hier over het publiek uitstortte. Onvoorstelbaar snelle, chaotische drumpartijen met daarover een verstikkende deken van al net zo heftig gitaarwerk en zeer intense vocalen. Ik kon het haast niet volgen. Na een paar minuten heb ik de poging om het te snappen maar gestaakt en heb ik me overgegeven aan het geluid, meegezogen in de chaos waar van alles te ontwaren viel. Het was ook echt een totaalervaring. Geen licht op het podium, alleen kaarsen, links en rechts geflankeerd door wat ongetwijfeld menselijke botten en een schedelpan waar wierook uit omhoog kringelde. Heel rare, lugubere energie rond de gitariste/vocaliste die, geaccentueerd door de effectieve paint, met weggedraaide ogen uit zichzelf leek te verdwijnen. Dit was menens.
Lucifericon daarna, old school death metal. Dubbele gitaren, lekker log, lekker baswerk. Dit voelde na de intensiteit van de voorgaande bands haast als een adempauze. Ik kan er verder weinig over melden, maar was goed.
Getuige de hoeveelheid Beherit shirts in het publiek was wel duidelijk voor wie de meeste bezoekers vandaag naar Tilburg waren afgereisd. Tien minuten voor het optreden was Nuclear Holocausto Vengeance als enige nog op het podium bezig met zijn synths, waaruit hij een zware drone produceerde die tot de start van het optreden de zaal zou vullen. Na een intro ging het los en was direct duidelijk dat het een memorabel optreden zou worden. Het geluid was waanzinnig goed, veel beter nog dan alles dat eerder speelde. Er werd veel van Drawing Down the Moon gespeeld. Geen tot in de puntjes uitgedacht optreden, maar vrij, met ruimte om spontaan wat af te wijken. Waar op plaat bijvoorbeeld na een paar herhalingen de vocalen hun intrede doen op Sadomatic Rites, werd hier de riff minutenlang gespeeld voordat eindelijk “Black haired witches…” klonk, volop meegezongen. Zo gaaf. Uiteraard ook The Gate of Nanna, wat vet om eindelijk live mee te maken. Drums die galmden alsof ze in een lege kathedraal stonden, de vuisten in de lucht. Onder alles een dikke laag gegons en gezoem uit de synths, bakken met effecten over de vocalen, hier werd echt recht gedaan aan de vreemde aard van het album. Alles waar je op hoopt van een Beherit show en meer, oppermachtig!

Wat als eerste opviel op de tweede dag, waarop beide podia in gebruik waren, was dat het kleine podium niet langer gevuld werd met uitsluitend méér black metal, maar daar dit jaar ruimte was gemaakt voor industrial, ambient, synth soundscapes en dergelijken. Op meerdere punten een slimme zet die goed uitpakte. Het scheelt in de kosten, de diversiteit op een dag neemt toe, en er is ruimte om iets adem te komen tussen de bands door.
Afgetrapt werd door Satanic Black Blood, heren die gisteren nog naast me fanatiek stonden te doen bij Beherit. Zoals de naam al doet vermoeden geen subtiele band. Ouderwetse, vuile black metal, laaggestemd, primitief. Niets te maken van de vocalen, zoveel galm zat er overheen. Prima!
Antzaker kon me niet bekoren. Twee nummers aangezien en de zaal verruild voor frisse lucht.
Van Solfatare herinner ik me vooral dat het me beviel dat de bassiste op enig moment de zang voor haar rekening nam, zou vaker mogen. Afwisselend, beetje dissonant hier en daar, maar verder is er weinig blijven hangen merk ik.
Bradung, tja. Project van heren achter Lugubrum en Urfaust. Het concept en de esthetiek van de albums en promomaterialen spreekt me wel aan, en thuis kan ik de muziek op z’n tijd ook wel waarderen. Vage samples, vreemde geluiden, ik was er wel benieuwd naar. Maar live ging dit echt nergens over. Geen opbouw, geen interessante soundscapes. Ook met de ogen dicht was hier niets van te maken, zo halverwege de dag en broodnuchter. Uiteindelijk sta je gewoon te kijken naar twee gasten die Orval staan te klappen en wat aankloten met hun apparatuur. Nee, dat was het niet.
Haemalharia dan, dat was andere koek. Na Hadopelagyal gisteren was ik zeer benieuwd naar deze alweer tweemansband, waarin de gitariste van gisteren opnieuw aantrad, nu achter de drums. Ook hier weer een pot zeer intense, zeer snelle black metal. Iets meer houvast dan bij Hadopelagyal wel, met meer structuur in de gitaarpartijen. Maar zeer indrukwekkend weer. Dame blijkt een alleskunner, genadeloos harde drumpartijen rammen terwijl ze ook weer de vocalen voor haar rekening nam. Ook nu weer die lijpe energie op het podium, dat wederom goed was aangekleed. Top optreden!
Nortfalke gemist vanwege een snelle maaltijd tussendoor, om weer precies op tijd te zijn voor Imha Tarikat. Hier heb ik even op moeten kauwen, geen makkelijk te duiden band. Vier begaafde muzikanten die allemaal vol overgave stonden te spelen. Uiteindelijk realiseerde ik me dat het me ergens deed denken aan Mgła; agressief, snel en tegelijkertijd erg melodieus. Verder ook behoorlijk explosief, hard. Toch gemengde gevoelens bij. Door de vocalen zat het me net te dicht tegen de hardcore aan. De zanger werkte me ook wel op de zenuwen, vooral tussen de nummers door wanneer het een hoop fucking dit, fucking dat was. Behoorlijke bromance op het podium ook. Wat niet hielp was de lichtshow. Hoofdpijn van de stroboscoopeffecten en blinders die niet-aflatend werden gebruikt, iets wat wel bij meer shows het geval was dit weekend.
Gnaw Their Tongues in de hal, tussen twee banieren en met een projectie op de achtergrond. Begon met een sample, werd al snel behoorlijk heftig. Een set die behoorlijk claustrofobisch en negatief aanvoelde, met Mories’ gepijnigde schreeuw over zijn kenmerkende muur van soundscapes en loodzware, diepe drones. Zeer luid ook, soms fysiek ongemakkelijk. Ik kon er goed in opgaan en zo was een half uur voorbij voordat ik er erg in had.
Concrete Winds heb ik niet gek lang geleden nog in dB’s gezien en vond ik toen best goed. Vandaag was het van een andere categorie. Geholpen door een goed geluid zetten zij een zeer intens optreden neer. Van de eerste tot de laatste minuut razendsnel en gewelddadig. Non stop gierende solo’s, drums op mitrailleursnelheid, bikkelharde zang. Een muur van kabaal. Het was óf accepteren en headbangen, óf verbouwereerd staan kijken. Voor het eerste gegaan. Misschien wel het beste optreden van de dag.
Trepaneringsritualen wilde ik al lang eens zien, gaaf dat dit hier als laatste optreden op het kleine podium stond geprogrammeerd. Een uniek project dat in het midden houdt tussen rituele dark ambient en (death) industrial, waarbij de gemaskerde frontman, getooid in vodden en leer, zijn teksten buldert over trage, pulserende ritmes. Gelukkig traden ze vandaag op als duo, dus met percussionist. Deze speelde aanvullende, soms behoorlijk tribale ritmes waarbij ook gebruik werd gemaakt van stukken staal. De voorste rijen kwamen goed in beweging. Zeer van genoten.
Aan Samael de eer het festival af te sluiten. Naar verluid zou het een old school set worden met de focus op de eerste drie albums. In de praktijk bleek dat neer te komen op bijna alle nummers van Ceremony of Opposites, aangevuld met ik geloof één nummer van zowel Worship Him als Blood Ritual, plus wat nieuwer werk. Echter, heel old school werd het nog steeds niet, met drumcomputer en de keyboards prominent in het midden van het podium eerder het tegendeel. Zelfs Into The Pentagram klonk veilig. De vocalen waren hard en giftig, zeker, maar het oude werk klonk hetzelfde als het nieuwere. Zo clean en ongevaarlijk als maar kan. Keurige overhemden aan allemaal, rockstermaniertjes van vooral de gitarist (hand achter een oor, publiek opzwepen, rondjes draaien met de tong uit de mond), animaties geprojecteerd als backdrop. Nee, dit voelde voor mij als totaal ongepast op dit festival. Elders had ik dit misschien nog wel kunnen waarderen, maar na twee dagen vol knallers ging dit er bij mij echt niet in. Een groot deel van het overgebleven publiek vond het echter prachtig, dus ze stonden hier waarschijnlijk toch terecht als headliner geprogrammeerd.

Ik lees het al. Ik moet m'n best gaan doen over Prophecy Fest.