Waardige Abigor.

Kaviar Kavalier - Hotel Inkontinental

Ja, toch wel een fijn, dromerig sfeertje. Ik heb er een bui voor vandaag.

quote:

---

Op 5 januari 2026 20:04 schreef Freduk het volgende:
Dat vind ik eigenlijk niet, alleen anders. Het zal natuurlijk zeker zijn dat de muzikanten in die paar jaar beter hun instrumenten zijn gaan beheersen, maar DMT levert wel dat rauwe geluid. Het is op een goede manier sfeervol, de toegankelijke teksten "into the mighty forest" hadden destijds een erg goede uitwerking op me, en nog steeds.

Persoonlijk, als ik maar 1 van die 2 albums mocht houden, zou het DMT zijn.

---

In The Shadowthrone hoor je de folkmuziek waar ze destijds naar luisterden, en die ze in black metal wilden incorporeren terig. Subtiel, als een diepere, onderliggende laag. Dat is echt exact met de juiste intensiteit, eigenlijk terughoudendheid, gedaan. Geen idee of we (on)bewustheid, onzekerheid, onbekwaamheid, óf juist het inzicht dat folk snel teveel en kitscherig kan zijn terughoren, maar het is perfect zo. Heel gaaf.

quote:

---

Op 5 januari 2026 21:28 schreef Ralph het volgende:


Ja, toch wel een fijn, dromerig sfeertje. Ik heb er een bui voor vandaag.

---

"La petite mort" est une expression française désignant l'orgasme, faisant référence à une perte de conscience ou une syncope passagère, comme une "mini-mort",[...]"

quote:

---

Op 5 januari 2026 21:31 schreef KwelgeestIV het volgende:
In The Shadowthrone hoor je de folkmuziek waar ze destijds naar luisterden, en die ze in black metal wilden incorporeren terig. Subtiel, als een diepere, onderliggende laag. Dat is echt exact met de juiste intensiteit, eigenlijk terughoudendheid, gedaan. Geen idee of we (on)bewustheid, onzekerheid, onbekwaamheid, óf juist het inzicht dat folk snel teveel en kitscherig kan zijn terughoren, maar het is perfect zo. Heel gaaf.

---

The Shadowthrone was één van mijn allereerste black metalplaten, gekocht toen die net uitkwam, dus ik ben bevooroordeeld. Maar ik deel dus deze mening, al heb ik hun debuut zeker ook leren appreciëren. Ook bonuspunten voor de outro - er is geen wereldorganist aan Satyr verloren gegaan, desondanks een zeer emotioneel werkstukje dat zijn titel perfect in geluidskleuren verbeeldt.

NP: Satanic Warmaster - Exaltation of Cruelty

[Dit bericht is gewijzigd door mikkasscar op 05-01-2026 22:21]

quote:

---

Op 5 januari 2026 21:38 schreef KwelgeestIV het volgende:

"La petite mort" est une expression française désignant l'orgasme, faisant référence à une perte de conscience ou une syncope passagère, comme une "mini-mort",[...]"

---

Ja, dat weten wij toch ook wel. Maar dan in het Frans.

Hier krijg ik nooit genoeg van, wat een EP! Groots, meeslepend, emotioneel, venijnig, catchy,... Moeilijk kiezen, maar één van mijn favoriete Wergild-projecten

Countess - The Shining Swords of Hate

quote:

---

Op 5 januari 2026 9:37 schreef zodiac lung het volgende:

---

Toch wel erg sterk dit

Invunche - Cuentos Viejos

Thou Art Lord - The Era of Satan Rising

Verrassend sterke track. Ik draai het meteen nogmaals na voor zover ik weet Thou Art Lord voor het eerst een kans te hebben gegeven.

Akatharsia - Akatharsia (2014)

Is dat een nieuwe? Benieuwd!

Ahab - The Call of the Wretched Sea

quote:

---

Op 6 januari 2026 14:52 schreef Sater het volgende:
Is dat een nieuwe? Benieuwd!

---

Als je Årabrot bedoelt, ja, deze kwam ik net op het spoor via een eindejaarslijstje ergens. Tof album, direct weer zin om eens flink in hun latere albums te duiken. Raar toeval: het album heeft een nummer genaamd 'The Satantango', dat speelde bijna gelijktijdig met het lezen over het overlijden van Béla Tarr. Het zal wel een verwijzing naar hem en/of Krasznahorkai zijn aangezien verderop in het nummer nog Bergman wordt aangehaald.

Ik zet 'm direct nog eens op.

Menstrual Cocktail - Fart in Pussy Disrespect

Candelabrum - Transmutations

Het Engelse Akercocke is één van die bands waar ik vroeger om één of andere reden altijd heb overgekeken. Maar zie nu, 21 jaar na datum beluisterde ik voor het eerst 'Words That Go Unspoken, Deeds That Go Undone', hun vierde langspeler en volgens wat ik over de band ben te weten gekomen ook hun beste plaat.

En een aangename kennismaking was het zeker. De band speelt een goed uitgebalanceerde mix van enerzijds brute black/death en anderzijds progressieve metal. Een band waar je dan instant aan zou denken is Opeth, al heeft het bij mij nooit geklikt met die band.

Deze plaat beschikt over tonnen variatie, zowel instrumentaal als qua zang. Vocaal-gewijs gaat het via grunts en screams naar diepe gutturals en degelijk uitgevoerde cleane vocalen. De gutturals deden mij sterk denken aan die van het Libanese Oath To Vanquish, een band die ik een jaar of 20 geleden ontdekte en die blackened death/grind spelen.

Het was weeral een hele tijd geleden dat ik zo onder de indruk was tijdens een eerste luisterbeurt van een album. Dikke, vette aanrader!




Na de ontdekking van het jaar voor mij (ja, we zijn nog maar 6 dagen ver, I know ), nog eens naar de geweldige 'Nevelveld' demo geluisterd van het Nederlandse Afvallige.

Deze demo werd eind 2018 op de wereld losgelaten en van zodra ik hem hoorde vond ik het geweldig.
Dit is een eenmansproject van Nortfalke (ook te vinden onder de nickname Swerc), die gekend is van bands als Kjeld en vroeger ook actief was bij Lugubre.

Nortfalke is een multi-instrumentalist, en op deze demo neemt hij naast alle instrumenten (ja, echte drums hier) ook de zang voor zijn rekening.
En wat voor zang. Dit heerschap is een pure maniak als je hem bezig hoort.

Muzikaal gezien leunt dit dicht aan bij de debuutplaat van het machtige Dodheimsgard. Al heeft die band hun debuut mij nooit weten te bekoren, deze demo van Afvallige des te meer.

Acht jaar na datum wacht ik nog steeds op een full-length...