Laat ook hier ff weten als je m gehoord hebt.

Swans - Children of God

Dubbelalbums van bands die ik niet ken en waarvan ik nog niet goed weet of ik er echt iets mee kan schrikken me af, dus begonnen met deze op aanraden van meerdere mensen hier en elders. Want hij is 'maar' zeventig minuten lang.

Begint goed lomp met New Mind met zijn eentonige riff en zware gang shouts. Het ingetogen In My Garden lijkt daarna wel een compleet andere band. Omschakelen! Mooi en atmosferisch hoor, maar ik heb geen idee nu hoe het komende uur verder gaat lopen. Our Love Lies slaat daarna vervolgens een brug tussen die twee nummers waardoor ik een klein beetje denk te snappen waar het stilistisch heengaat.

Dat beeld lijkt redelijk te kloppen tot aan het einde. Kleinere, meer ingetogen 'liedjes' wisselen af met lompigheid en weirde shit als Like A Drug (Sha La La La), wat binnen het geheel van Children of God eigenlijk helemaal niet zo weird is. Een You're Not Real, Girl is eigenlijk gewoon mooi als je er eenmaal goed in zit, maar dat duurde even. Heb ik met veel van dit materiaal, dat het even duurt voor het aanslaat en het de juiste groef gevonden lijkt te hebben, maar ik vertrouw erop dat dit vooral aan mij ligt.

Net als ik dan denk dat ik het allemaal begin te begrijpen knalt Beautiful Child er groots en grotesk in. WTF ineens. Serieus gaaf, maar toch ook WTF ineens. Net zo WTF als dat het roer na alle bombast pardoes met Blackmail weer om gaat met een ingetogen ballade met alleen piano vrouwelijke zang. Wat is dit voor bizar circus?

Ook de rest van het album blijft pingpongen tussen diverse smaken, stijlen en sonische landschappen, maar gek genoeg is het allemaal wel één coherent geheel. Heel bijzonder. Mijn eerste integrale kennismaking met een Swans-album en er gelijk één waarvan ik vind dat ik er morgen nog maar eens een keer voor moet gaan zitten. Of misschien twee keer, want voor een eerste luisterbeurt gebeurt er echt veel te veel om het in één keer te kunnen bevatten.

Hoe dan ook:

[Dit bericht is gewijzigd door Ralph op 05-02-2026 23:04]

quote:

---

Op 5 februari 2026 20:17 schreef Dirge for november het volgende:
Laat ook hier ff weten als je m gehoord hebt.

---

Heb'm vanmiddag besteld. Moet uit Ierland komen.

quote:

---

Op 5 februari 2026 22:27 schreef Ralph het volgende:
Swans - Children of God

Dubbelalbums van bands die ik niet ken en waarvan ik nog niet goed weet of ik er echt iets mee kan schrikken me af, dus begonnen met deze op aanraden van meerdere mensen hier en elders. Want hij is 'maar' zeventig minuten lang.

Begint goed lomp met New Mind met zijn eentonige riff en zware gang shouts. Het ingetogen In My Garden lijkt daarna wel een compleet andere band. Omschakelen! Mooi en atmosferisch hoor, maar ik heb geen idee nu hoe het komende uur verder gaat lopen. Our Love Lies slaat daarna vervolgens een brug tussen die twee nummers waardoor ik een klein beetje denk te snappen waar het stilistisch heengaat.

Dat beeld lijkt redelijk te kloppen tot aan het einde. Kleinere, meer ingetogen 'liedjes' wisselen af met lompigheid en weirde shit als Like A Drug (Sha La La La), wat binnen het geheel van Children of God eigenlijk helemaal niet zo weird is. Een You're Not Real, Girl is eigenlijk gewoon mooi als je er eenmaal goed in zit, maar dat duurde even. Heb ik met veel van dit materiaal, dat het even duurt voor het aanslaat en het de juiste groef gevonden lijkt te hebben, maar ik vertrouw erop dat dit vooral aan mij ligt.

Net als ik dan denk dat ik het allemaal begin te begrijpen knalt Beautiful Child er groots en grotesk in. WTF ineens. Serieus gaaf, maar toch ook WTF ineens. Net zo WTF als dat het roer na alle bombast pardoes met Blackmail weer om gaat met een ingetogen ballade met alleen piano vrouwelijke zang. Wat is dit voor bizar circus?

Ook de rest van het album blijft pingpongen tussen diverse smaken, stijlen en sonische landschappen, maar gek genoeg is het allemaal wel één coherent geheel. Heel bijzonder. Mijn eerste integrale kennismaking met een Swans-album en er gelijk één waarvan ik vind dat ik er morgen nog maar eens een keer voor moet gaan zitten. Of misschien twee keer, want voor een eerste luisterbeurt gebeurt er echt veel te veel om het in één keer te kunnen bevatten.

Hoe dan ook:

---

Lekker bezig, Ralph.

Morgen nog even goed laten inwerken, denk dat ik daarna The Seer pak.

En dan hebben we natuurlijk nog Swans-gerelateerde bands en projecten als The Angels Of Light, Jarboe, en Insect Ark.. En dan noem ik slechts die die ik toevallig ken.

Jarboe ken ik, heb ik ooit eens iets van gerecenseerd hier, maar dat was in een periode dat ik zo'n dertig schijfjes per maand er doorheen werkte dus ik heb daar amper nog een actieve herinnering aan.

Over Filth.

quote:

---

Op 6 februari 2026 9:06 schreef KwelgeestIV het volgende:
Ik heb een 3CD-deluxe-versie besteld met ook live opnames en de eerste EP.

---

Even gekeken en die derde CD is materiaal dat ik niet ken. Cool. Vlug een blik geworpen op de discografie en de studioalbums heb ik tot en met The Glowing Man in huis. Verder wat compilaties, EPs, materiaal van gerelateerde bands/projecten, maar dat is verre van compleet. Laatste drie Swans platen missen in ieder geval nog, plus toch wat essentiële zaken zoals Public Castration Is A Good Idea. Misschien met het luisterproject ook maar weer wat completer maken.

Ik bedenk me ineens dat ik stiekem ondertussen ook al een enorme lading platen heb van ze, waaronder ook Public Castration, wat toch wel het meest lompe spul is van ze. Live, oud werk. Volgens mij gewoon alles nog lager gestemd, nog harder en lomper. Ik moet echt mijn eigen kast weer eens induiken om te kijken wat ik allemaal heb.

Overigens kan Bub volgens mij ook enorm aanvullen hier, als Swans fanaat.

@Ralph, heerlijk om te lezen en verfrissend ook. De stijlpingpong is zo aanwezig dat ik er een blinde vlek voor heb/het blijkbaar categoriseer als gewoon Swans inmiddels. Overigens ook erg benieuwd naar wat je vindt van The Great Annihilator alvast.

Swans - Filth

Filth is het debuutalbum van Swans uit 1983. Een jaar eerder brachten ze al een een self-titled EP uit, maar die heb ik volgens mij nooit gehoord.



Dit debuut is in ieder geval een goede missiestatement. De teksten over macht, onderwerping, misbruik, corruptie, geweld en verrotting worden door Michael Gira het liefst in éénlettergrepige woorden uitgeschreeuwd.

Qua muziek staat Swans hier nog duidelijk met één been in de no wave/noiserock scene, wat vooral in de krassende atonale gitaarpartijen tot uiting komt. Daaronder ligt een fundatie van baspartijen die van elastiek gemaakt lijken en twee drummers, wier hoekige, maar dansbare ritmes het geheel een industrial gevoel geven - niet gek ver verwijderd van wat Godflesh op Streetcleaner zou doen.

Het is voor mij jaren geleden dat ik deze plaat beluisterd heb. Hoewel de sound en de grootstadse agressie mij bekoren, raak ik na een paar nummers van dit een beetje verzadigd en ik ga beter op de afwisseling die op latere albums te vinden is.

Dit album is meerdere keren heruitgegeven met diverse outtakes, alternatieve versies en live-opnamen.

https://swans.bandcamp.com/album/filth-deluxe-remastered-2015

Voor mij was het ook lang geleden dat ik 'm in zijn geheel draaide. Vanochtend in de woonkamer aangezet, lekker hard, direct na het ontbijt. Tekenend dat mijn echtgenote, die Swans/Gira al vaker live heeft gezien en niet kinderachtig doet over heftige muziek, blij was dat ze na twee nummers de deur uit moest. Filth is altijd even doorbijten, vanaf de tweede helft kom ik er juist goed in. Of beter: dan heb ik de weerstand overwonnen en kan ik me er meer aan overgeven. Bikkelharde, nihilistische plaat dit. De liveopnames die er bij mij als bonusnummers bij zitten geven een goede indruk van hoe gemeen hard en vreugdeloos de optredens in die tijd geweest moeten zijn.

quote:

---

Op 6 februari 2026 13:49 schreef Sater het volgende:
Swans - Filth

Filth is het debuutalbum van Swans uit 1983. Een jaar eerder brachten ze al een een self-titled EP uit, maar die heb ik volgens mij nooit gehoord.



Dit debuut is in ieder geval een goede missiestatement. De teksten over macht, onderwerping, misbruik, corruptie, geweld en verrotting worden door Michael Gira het liefst in éénlettergrepige woorden uitgeschreeuwd.

Qua muziek staat Swans hier nog duidelijk met één been in de no wave/noiserock scene, wat vooral in de krassende atonale gitaarpartijen tot uiting komt. Daaronder ligt een fundatie van baspartijen die van elastiek gemaakt lijken en twee drummers, wier hoekige, maar dansbare ritmes het geheel een industrial gevoel geven - niet gek ver verwijderd van wat Godflesh op Streetcleaner zou doen.

Het is voor mij jaren geleden dat ik deze plaat beluisterd heb. Hoewel de sound en de grootstadse agressie mij bekoren, raak ik na een paar nummers van dit een beetje verzadigd en ik ga beter op de afwisseling die op latere albums te vinden is.

Dit album is meerdere keren heruitgegeven met diverse outtakes, alternatieve versies en live-opnamen.

https://swans.bandcamp.com/album/filth-deluxe-remastered-2015

---

Na het beluisteren van Filth dacht ik al op te geven, maar toen slingerde ik toch maar de 'top songs' op Spotify aan en 'Blind' is alvast een schot in de roos. Prachtnummer!

De albums uit de middenperiode volgen nog en zijn inderdaad een stuk toegankelijker - en bloedmooi.

Filth is juist voor mij altijd de go-to geweest van de oude platen. De sound is allesbehalve liever, maar toch minder 'metal' dan Cop, waar de mids wat meer gescooped zijn nog. Ik heb Filth altijd toegankelijker gevonden dan Cop door eh.. grooves. De timing van de slagen op staalplaten en dergelijke is verslavend. Op een gegeven moment heb ik Cop aangeschaft om meer te luisteren en nu ben ik inmiddels ook helemaal om wat die betreft. Geen album voor in de auto, want alle tonaliteit valt weg met de midscoop tegen het geruis van de motor.

Ik mis telkens de energie om volledig uit te pluizen wat ik ken en het terug te luisteren, maar twee die ik ook wil horen van anderen/zelf ook wil doen zijn Miles Davis (Kwellie?) en Sun Ra. En knuppels in hoenderhokken en tevens een kortje: Wu Tang en gekoppelde projecten.

Alvast over die laatste voor mezelf: GZA - Liquid Swords ontneemt me de drang om de rest vaker te beluisteren en voelt als de allesomvattende Wu Tang plaat voor mij. Het is een zijproject. Zo'n beetje iedereen doet mee. De RZA beats zijn top notch en nog old school en de flows, zelfs van lieden die ik totaal niet ken zijn steengoed. Er zit geen slecht nummer tussen, mijn favoriet blijft 4th Chamber.

[Dit bericht is gewijzigd door Dirge for november op 07-02-2026 13:52]

Miles is een goede suggestie, luister graag mee.

In 1984 bracht Swans zijn tweede album Cop en de Young God EP uit. Die laatste naam zou Gira later ook voor zijn platenlabel gebruiken.



Cop is ook het eerste album waarop langstzittend Swanslid Norman Westberg meespeelt. Of het zijn invloed is weet ik niet, maar de tracks op dit albums zijn een stuk trager en schurender dan op het debuut. En ook productioneel is het allemaal iets toegankelijker. Maar dan ook maar iets, want nog steeds brult Gira zijn longen uit zijn lijf terwijl hij teksten over onderwerping en overheersing uitspuugt. Gezien de titel van deze plaat, lijken de onderwerpen iets politieker van aard, maar het blijft ambigu of hij zich door een bedpartner of de autoriteiten laat knechten.



Ik leerde Swans kennen in een periode dat hun muziek nog bijzonder moeilijk verkrijgbaar was. De band bestond begin jaren 2000 niet meer en vrijwel alles was out of print. De 12" van Young God vond ik gelukkig tweedehands en was mijn eerste introductie. Door de geringe speellengte is het een goede intro tot de vroege Swans, want ook bij Cop draait de speelduur het album voor mij de nek om - hoe goed ik het ook vind.

https://swans.bandcamp.com/album/cop-young-god