Laat ook hier ff weten als je m gehoord hebt.

Swans - Children of God

Dubbelalbums van bands die ik niet ken en waarvan ik nog niet goed weet of ik er echt iets mee kan schrikken me af, dus begonnen met deze op aanraden van meerdere mensen hier en elders. Want hij is 'maar' zeventig minuten lang.

Begint goed lomp met New Mind met zijn eentonige riff en zware gang shouts. Het ingetogen In My Garden lijkt daarna wel een compleet andere band. Omschakelen! Mooi en atmosferisch hoor, maar ik heb geen idee nu hoe het komende uur verder gaat lopen. Our Love Lies slaat daarna vervolgens een brug tussen die twee nummers waardoor ik een klein beetje denk te snappen waar het stilistisch heengaat.

Dat beeld lijkt redelijk te kloppen tot aan het einde. Kleinere, meer ingetogen 'liedjes' wisselen af met lompigheid en weirde shit als Like A Drug (Sha La La La), wat binnen het geheel van Children of God eigenlijk helemaal niet zo weird is. Een You're Not Real, Girl is eigenlijk gewoon mooi als je er eenmaal goed in zit, maar dat duurde even. Heb ik met veel van dit materiaal, dat het even duurt voor het aanslaat en het de juiste groef gevonden lijkt te hebben, maar ik vertrouw erop dat dit vooral aan mij ligt.

Net als ik dan denk dat ik het allemaal begin te begrijpen knalt Beautiful Child er groots en grotesk in. WTF ineens. Serieus gaaf, maar toch ook WTF ineens. Net zo WTF als dat het roer na alle bombast pardoes met Blackmail weer om gaat met een ingetogen ballade met alleen piano vrouwelijke zang. Wat is dit voor bizar circus?

Ook de rest van het album blijft pingpongen tussen diverse smaken, stijlen en sonische landschappen, maar gek genoeg is het allemaal wel één coherent geheel. Heel bijzonder. Mijn eerste integrale kennismaking met een Swans-album en er gelijk één waarvan ik vind dat ik er morgen nog maar eens een keer voor moet gaan zitten. Of misschien twee keer, want voor een eerste luisterbeurt gebeurt er echt veel te veel om het in één keer te kunnen bevatten.

Hoe dan ook:

[Dit bericht is gewijzigd door Ralph op 05-02-2026 23:04]

quote:

---

Op 5 februari 2026 20:17 schreef Dirge for november het volgende:
Laat ook hier ff weten als je m gehoord hebt.

---

Heb'm vanmiddag besteld. Moet uit Ierland komen.

quote:

---

Op 5 februari 2026 22:27 schreef Ralph het volgende:
Swans - Children of God

Dubbelalbums van bands die ik niet ken en waarvan ik nog niet goed weet of ik er echt iets mee kan schrikken me af, dus begonnen met deze op aanraden van meerdere mensen hier en elders. Want hij is 'maar' zeventig minuten lang.

Begint goed lomp met New Mind met zijn eentonige riff en zware gang shouts. Het ingetogen In My Garden lijkt daarna wel een compleet andere band. Omschakelen! Mooi en atmosferisch hoor, maar ik heb geen idee nu hoe het komende uur verder gaat lopen. Our Love Lies slaat daarna vervolgens een brug tussen die twee nummers waardoor ik een klein beetje denk te snappen waar het stilistisch heengaat.

Dat beeld lijkt redelijk te kloppen tot aan het einde. Kleinere, meer ingetogen 'liedjes' wisselen af met lompigheid en weirde shit als Like A Drug (Sha La La La), wat binnen het geheel van Children of God eigenlijk helemaal niet zo weird is. Een You're Not Real, Girl is eigenlijk gewoon mooi als je er eenmaal goed in zit, maar dat duurde even. Heb ik met veel van dit materiaal, dat het even duurt voor het aanslaat en het de juiste groef gevonden lijkt te hebben, maar ik vertrouw erop dat dit vooral aan mij ligt.

Net als ik dan denk dat ik het allemaal begin te begrijpen knalt Beautiful Child er groots en grotesk in. WTF ineens. Serieus gaaf, maar toch ook WTF ineens. Net zo WTF als dat het roer na alle bombast pardoes met Blackmail weer om gaat met een ingetogen ballade met alleen piano vrouwelijke zang. Wat is dit voor bizar circus?

Ook de rest van het album blijft pingpongen tussen diverse smaken, stijlen en sonische landschappen, maar gek genoeg is het allemaal wel één coherent geheel. Heel bijzonder. Mijn eerste integrale kennismaking met een Swans-album en er gelijk één waarvan ik vind dat ik er morgen nog maar eens een keer voor moet gaan zitten. Of misschien twee keer, want voor een eerste luisterbeurt gebeurt er echt veel te veel om het in één keer te kunnen bevatten.

Hoe dan ook:

---

Lekker bezig, Ralph.

Morgen nog even goed laten inwerken, denk dat ik daarna The Seer pak.

En dan hebben we natuurlijk nog Swans-gerelateerde bands en projecten als The Angels Of Light, Jarboe, en Insect Ark.. En dan noem ik slechts die die ik toevallig ken.

Jarboe ken ik, heb ik ooit eens iets van gerecenseerd hier, maar dat was in een periode dat ik zo'n dertig schijfjes per maand er doorheen werkte dus ik heb daar amper nog een actieve herinnering aan.

Over Filth.

quote:

---

Op 6 februari 2026 9:06 schreef KwelgeestIV het volgende:
Ik heb een 3CD-deluxe-versie besteld met ook live opnames en de eerste EP.

---

Even gekeken en die derde CD is materiaal dat ik niet ken. Cool. Vlug een blik geworpen op de discografie en de studioalbums heb ik tot en met The Glowing Man in huis. Verder wat compilaties, EPs, materiaal van gerelateerde bands/projecten, maar dat is verre van compleet. Laatste drie Swans platen missen in ieder geval nog, plus toch wat essentiële zaken zoals Public Castration Is A Good Idea. Misschien met het luisterproject ook maar weer wat completer maken.

Ik bedenk me ineens dat ik stiekem ondertussen ook al een enorme lading platen heb van ze, waaronder ook Public Castration, wat toch wel het meest lompe spul is van ze. Live, oud werk. Volgens mij gewoon alles nog lager gestemd, nog harder en lomper. Ik moet echt mijn eigen kast weer eens induiken om te kijken wat ik allemaal heb.

Overigens kan Bub volgens mij ook enorm aanvullen hier, als Swans fanaat.

@Ralph, heerlijk om te lezen en verfrissend ook. De stijlpingpong is zo aanwezig dat ik er een blinde vlek voor heb/het blijkbaar categoriseer als gewoon Swans inmiddels. Overigens ook erg benieuwd naar wat je vindt van The Great Annihilator alvast.

Swans - Filth

Filth is het debuutalbum van Swans uit 1983. Een jaar eerder brachten ze al een een self-titled EP uit, maar die heb ik volgens mij nooit gehoord.



Dit debuut is in ieder geval een goede missiestatement. De teksten over macht, onderwerping, misbruik, corruptie, geweld en verrotting worden door Michael Gira het liefst in éénlettergrepige woorden uitgeschreeuwd.

Qua muziek staat Swans hier nog duidelijk met één been in de no wave/noiserock scene, wat vooral in de krassende atonale gitaarpartijen tot uiting komt. Daaronder ligt een fundatie van baspartijen die van elastiek gemaakt lijken en twee drummers, wier hoekige, maar dansbare ritmes het geheel een industrial gevoel geven - niet gek ver verwijderd van wat Godflesh op Streetcleaner zou doen.

Het is voor mij jaren geleden dat ik deze plaat beluisterd heb. Hoewel de sound en de grootstadse agressie mij bekoren, raak ik na een paar nummers van dit een beetje verzadigd en ik ga beter op de afwisseling die op latere albums te vinden is.

Dit album is meerdere keren heruitgegeven met diverse outtakes, alternatieve versies en live-opnamen.

https://swans.bandcamp.com/album/filth-deluxe-remastered-2015

Voor mij was het ook lang geleden dat ik 'm in zijn geheel draaide. Vanochtend in de woonkamer aangezet, lekker hard, direct na het ontbijt. Tekenend dat mijn echtgenote, die Swans/Gira al vaker live heeft gezien en niet kinderachtig doet over heftige muziek, blij was dat ze na twee nummers de deur uit moest. Filth is altijd even doorbijten, vanaf de tweede helft kom ik er juist goed in. Of beter: dan heb ik de weerstand overwonnen en kan ik me er meer aan overgeven. Bikkelharde, nihilistische plaat dit. De liveopnames die er bij mij als bonusnummers bij zitten geven een goede indruk van hoe gemeen hard en vreugdeloos de optredens in die tijd geweest moeten zijn.

quote:

---

Op 6 februari 2026 13:49 schreef Sater het volgende:
Swans - Filth

Filth is het debuutalbum van Swans uit 1983. Een jaar eerder brachten ze al een een self-titled EP uit, maar die heb ik volgens mij nooit gehoord.



Dit debuut is in ieder geval een goede missiestatement. De teksten over macht, onderwerping, misbruik, corruptie, geweld en verrotting worden door Michael Gira het liefst in éénlettergrepige woorden uitgeschreeuwd.

Qua muziek staat Swans hier nog duidelijk met één been in de no wave/noiserock scene, wat vooral in de krassende atonale gitaarpartijen tot uiting komt. Daaronder ligt een fundatie van baspartijen die van elastiek gemaakt lijken en twee drummers, wier hoekige, maar dansbare ritmes het geheel een industrial gevoel geven - niet gek ver verwijderd van wat Godflesh op Streetcleaner zou doen.

Het is voor mij jaren geleden dat ik deze plaat beluisterd heb. Hoewel de sound en de grootstadse agressie mij bekoren, raak ik na een paar nummers van dit een beetje verzadigd en ik ga beter op de afwisseling die op latere albums te vinden is.

Dit album is meerdere keren heruitgegeven met diverse outtakes, alternatieve versies en live-opnamen.

https://swans.bandcamp.com/album/filth-deluxe-remastered-2015

---

Na het beluisteren van Filth dacht ik al op te geven, maar toen slingerde ik toch maar de 'top songs' op Spotify aan en 'Blind' is alvast een schot in de roos. Prachtnummer!

De albums uit de middenperiode volgen nog en zijn inderdaad een stuk toegankelijker - en bloedmooi.

Filth is juist voor mij altijd de go-to geweest van de oude platen. De sound is allesbehalve liever, maar toch minder 'metal' dan Cop, waar de mids wat meer gescooped zijn nog. Ik heb Filth altijd toegankelijker gevonden dan Cop door eh.. grooves. De timing van de slagen op staalplaten en dergelijke is verslavend. Op een gegeven moment heb ik Cop aangeschaft om meer te luisteren en nu ben ik inmiddels ook helemaal om wat die betreft. Geen album voor in de auto, want alle tonaliteit valt weg met de midscoop tegen het geruis van de motor.

Ik mis telkens de energie om volledig uit te pluizen wat ik ken en het terug te luisteren, maar twee die ik ook wil horen van anderen/zelf ook wil doen zijn Miles Davis (Kwellie?) en Sun Ra. En knuppels in hoenderhokken en tevens een kortje: Wu Tang en gekoppelde projecten.

Alvast over die laatste voor mezelf: GZA - Liquid Swords ontneemt me de drang om de rest vaker te beluisteren en voelt als de allesomvattende Wu Tang plaat voor mij. Het is een zijproject. Zo'n beetje iedereen doet mee. De RZA beats zijn top notch en nog old school en de flows, zelfs van lieden die ik totaal niet ken zijn steengoed. Er zit geen slecht nummer tussen, mijn favoriet blijft 4th Chamber.

[Dit bericht is gewijzigd door Dirge for november op 07-02-2026 13:52]

Miles is een goede suggestie, luister graag mee.

In 1984 bracht Swans zijn tweede album Cop en de Young God EP uit. Die laatste naam zou Gira later ook voor zijn platenlabel gebruiken.



Cop is ook het eerste album waarop langstzittend Swanslid Norman Westberg meespeelt. Of het zijn invloed is weet ik niet, maar de tracks op dit albums zijn een stuk trager en schurender dan op het debuut. En ook productioneel is het allemaal iets toegankelijker. Maar dan ook maar iets, want nog steeds brult Gira zijn longen uit zijn lijf terwijl hij teksten over onderwerping en overheersing uitspuugt. Gezien de titel van deze plaat, lijken de onderwerpen iets politieker van aard, maar het blijft ambigu of hij zich door een bedpartner of de autoriteiten laat knechten.



Ik leerde Swans kennen in een periode dat hun muziek nog bijzonder moeilijk verkrijgbaar was. De band bestond begin jaren 2000 niet meer en vrijwel alles was out of print. De 12" van Young God vond ik gelukkig tweedehands en was mijn eerste introductie. Door de geringe speellengte is het een goede intro tot de vroege Swans, want ook bij Cop draait de speelduur het album voor mij de nek om - hoe goed ik het ook vind.

https://swans.bandcamp.com/album/cop-young-god

Vanochtend de Cop/Young God CD erbij gepakt. Het is onder mijn huid gaan zitten, meer dan gedacht. Filth is agressief, en pure negativiteit op muziek, terwijl Cop de vernedering is die er op volgt. Uitzichtloos. “Nothing rapes them like a cop with his club”. De ellende is gewoon voelbaar en het geheel voelt ook ontzettend verdrietig aan, zeker de tweede helft / kant B. Het is allemaal al verloren en er rest niets dan het ondergaan, gevoelsmatig tot in de lengte van dagen. Vooraf zou ik hebben gezegd dat ik Filth het sterkere album van de twee vind, maar in ieder geval vandaag ervaar ik dat andersom.

Omdat ik toch al in de stemming was, Young God er direct maar achteraan gedraaid. Muzikaal voelt deze relatief licht in vergelijking met Cop. Hier valt van te genieten, met slepende ritmes en nummers met wat meer cadans. Ik zit te kauwen op hoe Cop en Young God zich tot elkaar verhouden. Young God heeft een ander perspectief denk ik, meer het verlangen naar de uitoefening van de macht dan het moeten ondergaan.

quote:

---

Op 7 februari 2026 13:51 schreef Dirge for november het volgende:
Alvast over die laatste voor mezelf: GZA - Liquid Swords ontneemt me de drang om de rest vaker te beluisteren en voelt als de allesomvattende Wu Tang plaat voor mij. Het is een zijproject. Zo'n beetje iedereen doet mee. De RZA beats zijn top notch en nog old school en de flows, zelfs van lieden die ik totaal niet ken zijn steengoed. Er zit geen slecht nummer tussen, mijn favoriet blijft 4th Chamber.

---

Ja kneiterdik. Zo hard dat waarschijnlijk Ben er dadelijk ook wat over komt zeggen. Favo nummer hier: Swordsman. Ziekelijke flow.

Oh ik lees in de yt comments dat het de beat is bij Swordsman die het zo goed maakt.

Fijne aanvulling, Zodiac Lung!

In 1986 zagen maar liefst twee Swansalbums het licht. Greed en Holy Money thematisch en qua artwork sterk aan elkaar verwant. Ook dit was een vroege kennismaking met Swans voor mij. Bij een blackmetalmiddag in de Goudvishal scoorde ik de dubbelcd met Cop/Young God & Greed/Holy Money. Pas later ontdekte ik dat de tracklist van die laatste twee incompleet en door elkaar gehusseld was - een probleem dat we ook verderop in de Swans discografie zullen tegenkomen.

Dé verandering op deze twee platen is de toevoeging van Jarboe op toetsen en zang. De contouren van Cop zijn nog steeds te ontwaren en alles blijft naargeestig, maar de logge ritmes worden aangevuld met meer etherische (gothic) passages en Gira doet hier en daar een voorzichtige poging tot zingen, zoals op ‘A Hanging’ en ‘Fool # 2’. Voor mij maakt deze uitbreiding van het smaakpalet de muziek iets makkelijker te verteren.






Ook sloot Swans iets meer aan bij andere jaren tachtig new wave/industrial bands door ook een meer dansbare versie van een albumtrack op single uit te brengen. De teksten gaan nog steeds over corruptie en onderwerping - hier aan het kapitalisme: ‘ Here is your money. Open your mouth’.



Wie nog verder in deze versie van Swans wil duiken, kan deze fantastisch getitelde liveplaat proberen. Ook als t-shirt en totebag verkrijgbaar.



https://swans.bandcamp.com/album/holy-money-a-screw

https://swans.bandcamp.com/album/greed-time-is-money-bastard

Ik kan de Swansgeïnteresseerden trouwens deze docu van een paar jaar geleden van harte aanbevelen. Zeer compleet overzicht en een mooi portret van Michael Gira.



En wie dan nóg geen genoeg heeft, kan hiermee verder:



https://www.nsoulsby.com/publications/5-swans-sacrifice-and-transcendence-the-oral-history/

quote:

---

Op 7 februari 2026 13:51 schreef Dirge for november het volgende:
Ik mis telkens de energie om volledig uit te pluizen wat ik ken en het terug te luisteren, maar twee die ik ook wil horen van anderen/zelf ook wil doen zijn Miles Davis (Kwellie?) [...].

---

Volgens mijn Discogs heb ik 16 albums, een live-CD, en een 10CD-box van hem staan. Die man heeft echt belachelijk veel gedaan, waar ook totale rommel tussenzit; maar wellicht wel leuk eens wat dieper in de wat onbekendere titels te duiken.

Boek gelezen, documentaire gezien. Ik kan bevestigen dat ze allebei zeer de moeite waard zijn.

Ik heb nog de Body to Body, Job to Job CD opgezet. Die bevat studio outtakes en liveopnames uit die periode. Als geheel niet zo effectief als Filth en Cop, maar desalniettemin een mooie compilatie. Een paar goede nummers ook die volgens mij niet elders zijn verschenen, bijvoorbeeld Your Game, en een heel cool nummer waarvan alleen deze ene liveopname bewaard lijkt: Only I Can Hear, Only I Can Touch. Die was ik helemaal vergeten, gaaf om opnieuw te ontdekken. Ik denk zelfs wat krautrockinvloeden te ontwaren, maar misschien beeld ik me dat in. Het maakt het plaatje van Swans begin jaren ’80 weer wat completer.

Handig om te weten is dat Swans rare dingen doet met CD vs. LP kwa tracklist. Dat heeft ook nog weleens invloed gehad op ontoegankelijkheid voor mij. Over ontoegankelijk gesproken, ik denk dat Greed en Holy Money voor mij de kroon spannen. De invloeden van de 80's op de sound combineren vreemd met het rauwe nihilisme van de eerdere platen. In zekere zin klinkt het minder levend. Het zijn altijd de twee platen die ik vaker wil checken omdat het kwartje nog niet helemaal gevallen is. Ik zie ze dan ook als een soort stijlbrug naar Children of God toe. Al dat gezegd hebbende: ik denk niet dat ze slecht zijn, er staan krakers op. Ik zoek het altijd bij mezelf, alsof ik twee luisterbeurten verwijderd ben van verlichting.

Body to Body, Job to Job (dacht altijd 't bijbelkarakter, maargoed), ik denk slechts twee keer geluisterd. Goed, in lijn met spul uit die tijd. Minder lijn in het geheel. Net even minder relevant dus.

Public Castration is zo'n beetje het zwaarste en zwartste in het ouevre. Lager gestemd, trager gespeeld, een Gira die zichzelf door het stof en speeksel sleept, terwijl z'n tong blijft steken onder de wc deur. Opzetten als je stemming het toe laat.