Dit luisterproject is niet per se gezond voor een mens. Gisteren dus Cop, Young God, Body to Body en uiteindelijk ook nog Public Castration gedraaid. Dat zet de toon voor de dag wel. Die laatste, weinig aan te vullen op wat Dirge schreef. Bikkelharde plaat. De eerste minuten was het zoals altijd bij dit album even afzien, maar het pakt me daarna toch ook snel in. Ik zie dit als méér dan een plaat waarop je hoort hoe de liedjes live klonken; dit is een ervaring op zich. Volume omhoog, ogen dicht, en je waant je dáár. Zo bezien hoort dit eigenlijk wel bij mijn favoriete livealbums. Maar tegelijkertijd is het een luisterervaring die ik maar zelden wil ondergaan.

Children of God trekt zoals Dirge aangeeft, de stijl van Greed en Holy Money door en is vooral meer van alles. Meer details, meer toetsenwerk, meer melodie, meer verstilling en meer Jarboe.

Vernoemd naar een Christelijke sekte staat dit album in het teken van onderwerping aan het geloof. Het duidelijkst wordt dit op 'New Mind', waarvoor ook een video verscheen, waar Gira zich presenteert als een kruising tussen een tv-dominee en een moordenaar uit een b-film.



Gira schreef over het religieuze aspect:

quote:

---

I didn’t want to mock the religious impulse, which would have been a typical thing to do at the time, but instead to get inside it. Everyone wants to lose themselves in something bigger than they are. I don’t know if this is a bad thing or a good thing.

---

Dat Gira zichzelf tijdens optredens verliest in iets groters is ook goed te horen op de registratie van de Children of God tour. Vooral het a capella stuk op viereneenhalve minuut is fantastisch.



Prachtige Jim Jones pose ook op de foto hierboven. En nog een liveclip uit deze tijd, opgenomen tijdens het Kings of Independence Festival, waar ook Nick Cave en aanverwanten speelden en die met rellen en chaos eindigde. Geweldig nummer en imposant hoe Gira in de laatste minuten zingt en beweegt alsof het de laatste minuten van zijn leven zijn.




En ook hier zijn er verschillende versies van een nummer op de heruitgave en het origineel. De versie van de 2CD is wat zweveriger en zwieriger.





De tweede CD is een verzameling nummers van het project Skin dat Gira en Jarboe hadden. Het is een makkelijke manier om het meest essentiele daarvan in huis te krijgen.

https://swans.bandcamp.com/album/children-of-god-world-of-skin

Een van mijn katten wordt booz van/op Jarboe op Children of God.

Greed/Holy Money, lang niet gehoord. Dat de trackvolgorde is veranderd en er ook een paar nummers ontbreken was ik vergeten. Iets meer vleermuizenmuziek, met een paar echt dansbare nummers. Ik vind deze meer lijken op Young God dan Cop, maar dat ligt natuurlijk dicht bij elkaar. Duidelijk de blik naar voren gericht, met wat nummers die al dicht bij Children of God liggen, A Hanging bijvoorbeeld. Die werken naar mening het beste. Een nummer als Coward echter is me net te clean hier, die moet gewoon zo naar en pijnlijk klinken als de versie van op Public Castration om de walging goed tot z'n recht te laten komen.

Ik ben ondertussen alweer aanbeland bij The Burning World. In ben heel lang in de veronderstelling geweest dat dit album pas verderop de in de discografie thuishoorde en pas na White Light... en Love of Life was uitgebracht. Het verschil in geluid met Children of God is namelijk enorm. Weg zijn de dreunende gitaren en mokerslagen van drums. In plaats daarvan akoestische instrumenten, subtiele percussie en échte liedjes, waaronder zelfs een cover van Steve Winwood en Eric Clapton:



Voor wie Swans al in 1989 volgde moet de schok iets kleiner geweest zijn, want een jaar eerder verscheen al deze toegankelijke single met een cover van Joy Division die de verandering in geluid goed illustreert.



Deze cover werd ook in een alternatieve versie met Jarboe op zang opgenomen:



De titel van bovenstaande compilatie, die een selectie nummers van The Burning World, White Light From the Mouth of Infinity en Love of Life samenbrengt, is geen ironie à la Peter Steele. Michael Gira haat deze plaat en met name de productie van Bill Laswell, die ook sessiemuzikanten aan boord haalde. Het is Swans' enige release voor een major label en deze ervaring verklaart denk ik waarom Gira Young God Records begon en alles stevig in eigen hand houdt. Wie een glimp wil opvangen van hoe dit album had kunnen klinken, kan deze bootleg beluisteren:



Niettemin bracht The Burning World één klassieker voort. Albumsluiter God Damn the Sun is vaste prik in Gira's solo-optredens.



Deze plaat ontbreekt dan ook op de Swansbandcamppagina en is niet recent heruitgegeven zoals de meeste andere vroege werken - al speelt daar wellicht ook een rechtenkwestie een rol. Wel is er het schier onvindbare Forever Burned 2003, waar alle nummers van het album en een aantal solotracks op staan:
https://www.discogs.com/release/410011-Swans-Forever-Burned

https://swans.bandcamp.com/album/various-failures

[Dit bericht is gewijzigd door Sater op 11-02-2026 21:54]

The Burning World kan ik niet aan(horen). Ik hoor de producer gewoon denken: hier wat Afrikaanse trommeltjes, daar wat Asiatisch geneuzel... laagjes van dit, laagjes van dat... En laat Gira maar blaten in een voor hem onnatuurlijk klinkend accent. Erg jammer, want daaronder ligt volgens mij een mooi album. Ik zal je links ns checken.

Children of God was denk ik mijn kennismaking met Swans. In ieder geval de plaat die ik in het begin het meest draaide. Een fijn weerzien gisterenavond. Wat een oppermachtige opener is 'New Mind' toch. De door Ralph in een ander topic opgemerkte stijlwisselingen binnen het album registreer ik eigenlijk niet meer zo bewust, maar klopt natuurlijk wel. Ik ging gisteren erg goed op de mondharmonica in Real Love, die was ik een beetje vergeten. Wat een plaat!

Mijn Children of God LP heb ik ooit overgenomen van/geruild met een vriend, samen met The Burning World, de Love Will Tear Us Apart 12" en de eerste twee Skin LPs.

Heel gaaf om Feel Good Now tussendoor te luisteren. Er valt veel te genieten en ontdekken op deze liveplaat. Like A Drug (Sha La La) nog psychotischer dan op het album. Die prachtige baslijntjes en synths in Blood and Honey die ook op Advaitic Songs van OM hadden kunnen staan. Dan die dreunende versie van New Mind er achteraan. Gedver wat vet. En dan ben je nog pas op de helft en moet Beautiful Child nog komen, dat nooit meer als een offerritueel klonk dan hier, met wat bijna klinkt als kerkklokken onder de oerbrul. “This is my life! This is my sacrifice!” Wat moet dit indrukwekkend zijn geweest om mee te maken.

Ik heb de eerste twee Skin LPs nog gedraaid. Op Blood, Women, Roses neemt Jarboe alle vocalen voor haar rekening en doet het muzikaal soms wat denken aan Dead Can Dance. Die associatie heb ik ook weer, maar minder, op de opvolger en tegenhanger: Shame, Humility, Revenge. Hier juist Gira op vocalen en Jarboe met woordeloze zang op de achtergrond. Deze voelt voor mij daardoor iets donkerder, minder etherisch. Maar ook betoverend goed. Bij de sterkste nummer die Gira heeft geschreven hoort deze wat mij betreft zeker:



Ik had ooit de dubbel-CD Children of God/World of Skin, waarvan CD2 een compilatie van Skin materiaal is. Geen idee waar die beland is - ik dacht geruild met een vriend, maar die beweert dat dat nooit gebeurd is. Geeft ook niet, het meeste werk heb ik nu op LP. Nu wel de behoefte om ook het laatste en derde album in huis te halen.

[Dit bericht is gewijzigd door zodiac lung op 14-02-2026 12:05]

quote:

---

Op 11 februari 2026 16:22 schreef Dirge for november het volgende:
The Burning World kan ik niet aan(horen). Ik hoor de producer gewoon denken: hier wat Afrikaanse trommeltjes, daar wat Asiatisch geneuzel... laagjes van dit, laagjes van dat... En laat Gira maar blaten in een voor hem onnatuurlijk klinkend accent. Erg jammer, want daaronder ligt volgens mij een mooi album. Ik zal je links ns checken.

---

Toen ik dit las, verklaarde ik je een beetje voor gek, en daarmee Gira ook want zoals Sater al schreef vindt hij dit een mislukking. In mijn hoofd was The Burning World namelijk een geweldig album. Maar nu ik 'm voor het eerst in lange tijd draai, heb je wel gelijk. Dit is niet allemaal even oké. Maar dat is de uitwerking; de liedjes zijn geweldig en die blijven hangen, die strijkers vergeet ik dan weer. Qua teksten ook ontzettend goed allemaal. Nummers als (She's A) Universal Emptiness; Jane Mary, Cry One Tear, en vooral God Damn The Sun...Fantastisch. Ik ben zo blij dat hij die laatste speelde op de vorige editie van Roadburn. Staan janken wel. Nu wel heel benieuwd naar Anonymous Bodies in an Empty Room, die liveplaat ken ik niet.

Eigenlijk is dit gewoon een tweede Swans-topic.

Ik moet nog steeds verder. Children of God heb ik wel nog twee keer gedraaid en die wordt per draaibeurt beter. Ontbreekt me alleen even aan rust in het hoofd om goed te gaan zitten voor een volgende, maar dat komt vanzelf.