Dit luisterproject is niet per se gezond voor een mens. Gisteren dus Cop, Young God, Body to Body en uiteindelijk ook nog Public Castration gedraaid. Dat zet de toon voor de dag wel. Die laatste, weinig aan te vullen op wat Dirge schreef. Bikkelharde plaat. De eerste minuten was het zoals altijd bij dit album even afzien, maar het pakt me daarna toch ook snel in. Ik zie dit als méér dan een plaat waarop je hoort hoe de liedjes live klonken; dit is een ervaring op zich. Volume omhoog, ogen dicht, en je waant je dáár. Zo bezien hoort dit eigenlijk wel bij mijn favoriete livealbums. Maar tegelijkertijd is het een luisterervaring die ik maar zelden wil ondergaan.

Children of God trekt zoals Dirge aangeeft, de stijl van Greed en Holy Money door en is vooral meer van alles. Meer details, meer toetsenwerk, meer melodie, meer verstilling en meer Jarboe.

Vernoemd naar een Christelijke sekte staat dit album in het teken van onderwerping aan het geloof. Het duidelijkst wordt dit op 'New Mind', waarvoor ook een video verscheen, waar Gira zich presenteert als een kruising tussen een tv-dominee en een moordenaar uit een b-film.



Gira schreef over het religieuze aspect:

quote:

---

I didn’t want to mock the religious impulse, which would have been a typical thing to do at the time, but instead to get inside it. Everyone wants to lose themselves in something bigger than they are. I don’t know if this is a bad thing or a good thing.

---

Dat Gira zichzelf tijdens optredens verliest in iets groters is ook goed te horen op de registratie van de Children of God tour. Vooral het a capella stuk op viereneenhalve minuut is fantastisch.



Prachtige Jim Jones pose ook op de foto hierboven. En nog een liveclip uit deze tijd, opgenomen tijdens het Kings of Independence Festival, waar ook Nick Cave en aanverwanten speelden en die met rellen en chaos eindigde. Geweldig nummer en imposant hoe Gira in de laatste minuten zingt en beweegt alsof het de laatste minuten van zijn leven zijn.




En ook hier zijn er verschillende versies van een nummer op de heruitgave en het origineel. De versie van de 2CD is wat zweveriger en zwieriger.





De tweede CD is een verzameling nummers van het project Skin dat Gira en Jarboe hadden. Het is een makkelijke manier om het meest essentiele daarvan in huis te krijgen.

https://swans.bandcamp.com/album/children-of-god-world-of-skin

Een van mijn katten wordt booz van/op Jarboe op Children of God.

Greed/Holy Money, lang niet gehoord. Dat de trackvolgorde is veranderd en er ook een paar nummers ontbreken was ik vergeten. Iets meer vleermuizenmuziek, met een paar echt dansbare nummers. Ik vind deze meer lijken op Young God dan Cop, maar dat ligt natuurlijk dicht bij elkaar. Duidelijk de blik naar voren gericht, met wat nummers die al dicht bij Children of God liggen, A Hanging bijvoorbeeld. Die werken naar mening het beste. Een nummer als Coward echter is me net te clean hier, die moet gewoon zo naar en pijnlijk klinken als de versie van op Public Castration om de walging goed tot z'n recht te laten komen.

Ik ben ondertussen alweer aanbeland bij The Burning World. In ben heel lang in de veronderstelling geweest dat dit album pas verderop de in de discografie thuishoorde en pas na White Light... en Love of Life was uitgebracht. Het verschil in geluid met Children of God is namelijk enorm. Weg zijn de dreunende gitaren en mokerslagen van drums. In plaats daarvan akoestische instrumenten, subtiele percussie en échte liedjes, waaronder zelfs een cover van Steve Winwood en Eric Clapton:



Voor wie Swans al in 1989 volgde moet de schok iets kleiner geweest zijn, want een jaar eerder verscheen al deze toegankelijke single met een cover van Joy Division die de verandering in geluid goed illustreert.



Deze cover werd ook in een alternatieve versie met Jarboe op zang opgenomen:



De titel van bovenstaande compilatie, die een selectie nummers van The Burning World, White Light From the Mouth of Infinity en Love of Life samenbrengt, is geen ironie à la Peter Steele. Michael Gira haat deze plaat en met name de productie van Bill Laswell, die ook sessiemuzikanten aan boord haalde. Het is Swans' enige release voor een major label en deze ervaring verklaart denk ik waarom Gira Young God Records begon en alles stevig in eigen hand houdt. Wie een glimp wil opvangen van hoe dit album had kunnen klinken, kan deze bootleg beluisteren:



Niettemin bracht The Burning World één klassieker voort. Albumsluiter God Damn the Sun is vaste prik in Gira's solo-optredens.



Deze plaat ontbreekt dan ook op de Swansbandcamppagina en is niet recent heruitgegeven zoals de meeste andere vroege werken - al speelt daar wellicht ook een rechtenkwestie een rol. Wel is er het schier onvindbare Forever Burned 2003, waar alle nummers van het album en een aantal solotracks op staan:
https://www.discogs.com/release/410011-Swans-Forever-Burned

https://swans.bandcamp.com/album/various-failures

[Dit bericht is gewijzigd door Sater op 11-02-2026 21:54]

The Burning World kan ik niet aan(horen). Ik hoor de producer gewoon denken: hier wat Afrikaanse trommeltjes, daar wat Asiatisch geneuzel... laagjes van dit, laagjes van dat... En laat Gira maar blaten in een voor hem onnatuurlijk klinkend accent. Erg jammer, want daaronder ligt volgens mij een mooi album. Ik zal je links ns checken.

Children of God was denk ik mijn kennismaking met Swans. In ieder geval de plaat die ik in het begin het meest draaide. Een fijn weerzien gisterenavond. Wat een oppermachtige opener is 'New Mind' toch. De door Ralph in een ander topic opgemerkte stijlwisselingen binnen het album registreer ik eigenlijk niet meer zo bewust, maar klopt natuurlijk wel. Ik ging gisteren erg goed op de mondharmonica in Real Love, die was ik een beetje vergeten. Wat een plaat!

Mijn Children of God LP heb ik ooit overgenomen van/geruild met een vriend, samen met The Burning World, de Love Will Tear Us Apart 12" en de eerste twee Skin LPs.

Heel gaaf om Feel Good Now tussendoor te luisteren. Er valt veel te genieten en ontdekken op deze liveplaat. Like A Drug (Sha La La) nog psychotischer dan op het album. Die prachtige baslijntjes en synths in Blood and Honey die ook op Advaitic Songs van OM hadden kunnen staan. Dan die dreunende versie van New Mind er achteraan. Gedver wat vet. En dan ben je nog pas op de helft en moet Beautiful Child nog komen, dat nooit meer als een offerritueel klonk dan hier, met wat bijna klinkt als kerkklokken onder de oerbrul. “This is my life! This is my sacrifice!” Wat moet dit indrukwekkend zijn geweest om mee te maken.

Ik heb de eerste twee Skin LPs nog gedraaid. Op Blood, Women, Roses neemt Jarboe alle vocalen voor haar rekening en doet het muzikaal soms wat denken aan Dead Can Dance. Die associatie heb ik ook weer, maar minder, op de opvolger en tegenhanger: Shame, Humility, Revenge. Hier juist Gira op vocalen en Jarboe met woordeloze zang op de achtergrond. Deze voelt voor mij daardoor iets donkerder, minder etherisch. Maar ook betoverend goed. Bij de sterkste nummer die Gira heeft geschreven hoort deze wat mij betreft zeker:



Ik had ooit de dubbel-CD Children of God/World of Skin, waarvan CD2 een compilatie van Skin materiaal is. Geen idee waar die beland is - ik dacht geruild met een vriend, maar die beweert dat dat nooit gebeurd is. Geeft ook niet, het meeste werk heb ik nu op LP. Nu wel de behoefte om ook het laatste en derde album in huis te halen.

[Dit bericht is gewijzigd door zodiac lung op 14-02-2026 12:05]

quote:

---

Op 11 februari 2026 16:22 schreef Dirge for november het volgende:
The Burning World kan ik niet aan(horen). Ik hoor de producer gewoon denken: hier wat Afrikaanse trommeltjes, daar wat Asiatisch geneuzel... laagjes van dit, laagjes van dat... En laat Gira maar blaten in een voor hem onnatuurlijk klinkend accent. Erg jammer, want daaronder ligt volgens mij een mooi album. Ik zal je links ns checken.

---

Toen ik dit las, verklaarde ik je een beetje voor gek, en daarmee Gira ook want zoals Sater al schreef vindt hij dit een mislukking. In mijn hoofd was The Burning World namelijk een geweldig album. Maar nu ik 'm voor het eerst in lange tijd draai, heb je wel gelijk. Dit is niet allemaal even oké. Maar dat is de uitwerking; de liedjes zijn geweldig en die blijven hangen, die strijkers vergeet ik dan weer. Qua teksten ook ontzettend goed allemaal. Nummers als (She's A) Universal Emptiness; Jane Mary, Cry One Tear, en vooral God Damn The Sun...Fantastisch. Ik ben zo blij dat hij die laatste speelde op de vorige editie van Roadburn. Staan janken wel. Nu wel heel benieuwd naar Anonymous Bodies in an Empty Room, die liveplaat ken ik niet.

Eigenlijk is dit gewoon een tweede Swans-topic.

Ik moet nog steeds verder. Children of God heb ik wel nog twee keer gedraaid en die wordt per draaibeurt beter. Ontbreekt me alleen even aan rust in het hoofd om goed te gaan zitten voor een volgende, maar dat komt vanzelf.

Gisteren voor het eerst de Anonymous Bodies In An Empty Room bootleg gehoord - mooie nummers, beetje een brakke opname. Daarna ook nog het laatste (inmiddels The World of) Skin album gedraaid: Ten Songs For Another World. Deze moet ik nog wat vaker horen, maar zeker een gaaf werkje. Ik dacht dat ik via die compilatie-CD het meeste wel scherp had, maar hoorde nu toch nog veel nummers die ik niet (meer) ken. Wel duidelijk: alledrie de albums hebben een sterk eigen karakter dat op zo'n verzamelaar deels verloren gaat. Hier zowel Jarboe als Gira op vocalen, materiaal dat meer tegen de (neo)folk aanhangt, en qua gebruik van samples e.d. verwantschap toont met de White Light/Love of Life-periode. En daarmee ben ik weer bij met het luisterproject.

[Dit bericht is gewijzigd door zodiac lung op 17-02-2026 9:56]

Dat betekent dat ik weer door moet.

Ik pak White Light From the Mouth of Infinity (1991) en Love of Life (1992) even samen. Deels omdat ze muzikaal - en qua artwork! - behoorlijk in elkaars verlengde liggen én omdat ik een heruitgave heb waarop allebei de albums en een rits bonusmateriaal zijn samengebracht.

Deze albums luidden de tweede periode van Swans in. Iets minder murwbeukend dan het vroege werk en in plaats daarvan uitgesponnere nummers met een rijkere instrumentatie. Net als op Children of God wisselen dreiging en schoonheid elkaar af, maar de pieken en dalen zijn hier iets minder hoog, waardoor alles meer als één geheel klinkt. Dat is bijvoorbeeld goed te horen op 'Miracle of Love'. Het einde is behoorlijk heftig en hard, maar door de productie breekt het niet met het ingetogen begin.



Ook hier weer een eigenaardigheid met de tracklist. Prijsnummer 'Blind' werd opgenomen tijdens de White Light... sessies, maar belandde op Gira's soloplaat Drainland uit 1995 - in datzelfde jaar bracht Jarboe Sacrificial Cake uit als 'Swans Related Project. Op de heruitgave van White Light... is 'Blind' weer wél toegevoegd.



Veel fans vinden Love of Life minder dan de voorganger, wat komt doordat er minder uitschieters zijn van het kaliber 'Failure' en 'Blind' en de meeste liedjes iets ingetogener, meer 'gothic' zijn. Voor mij is dat juist reden om deze op te zetten als ik wat easy-listening Swans wil horen.

Ook ging Swans experimenteren met samples en field recordings, zoals goed te horen is op 'Identity'.



Wie nog een goed voorbeeld hiervan wil horen moet het indrukwekkende solonummer 'You See Through Me' van Gira beluisteren. Daarop hoor je hem met Jarboe (met wie hij jarenlang een relatie had) bekvechten over zijn alcoholprobleem:

Al met al zijn dit twee goede platen, die vaak als instapper worden aangeraden, als denk ik dat The Great Annihilator, die ik hierna zal behandelen, zich daar nog net iets beter voor leent.

https://swans.bandcamp.com/album/white-light-from-the-mouth-of-infinity

https://swans.bandcamp.com/album/love-of-life

Ik heb een LP boxset die White Light From the Mouth of Infinity en Love of Life bevat. Ik trof daarin ook nog een CD'tje aan dat nog in het plastic zit. Die bevat nummers van het derde World of Skin album, aangevuld met wat studio outtakes, wat nummers van de Anonymous Bodies bootleg, en zo nog wat zaken. Die ligt klaar op de CD-stapel in de woonkamer, zal ik snel eens draaien.

Goed, bevindingen. Ik ken deze albums al vrij goed, maar ontdek toch iedere keer iets nieuws, of herinner me associaties die ik eerder ook al eens had, maar ben vergeten. Zo heeft White Light het numer Power and Sacrifice, waarbij ik me gisteren afvroeg of Swans niet een enorme inspiratie is geweest voor Aaron Stainthorpe / My Dying Bride. Antwoord na een zoekopdracht: ja.

White Light vind ik een prachtig evenwichtig album, waar je soms een zonnetje voelt doorbreken (Will We Survive) om direct daarna weer om de oren te worden geslagen met Failure en Love Will Save You, waar ik weer veel Joy Division in hoor. Ook nog zo'n invloed die Swans had: The National heeft zo'n beetje een complete carrière gebouwd op het nummer Blind.

Tof om jullie bevindingen te lezen! Beide albums zijn voor mij herkenbaar aan de sound. De nawee van de 80's, maar dan meer in de zin dat ik er post punk en wave in hoor. Het is alleen veel meer dan dat, ik hoor ook een eerste aanzet voor post rock bv. Dit alles zonder dat er nadrukkelijk een 'hippe' stijl uit die tijd te kopieren. Swans is Swans. Deze twee worden vaak als eerste platen aangeraden omdat ze wat lichter zijn. Maar is het contrast niet juist extra groot met de dubbele mokerslag van Failure en Love Will Save You? (hierboven genoemd). Ik denk dat er weinig nummers zijn die me meer leegzuigen dan Failure. En dat zonder hard te klinken. Begrijp me niet verkeerd, dat is een pluspunt.

Ik weet niet of ik de enige ben, The Beggar pakt elementen van deze platen (en andere), hoewel de sfeer anders is.

Love of Life heb ik heel hoog zitten. Duidelijk in het verlengde van White Light, en logisch dat het gebundeld met die plaat is uitgebracht. Maar het is niet het kleine broertje van. Een geweldige afwisseling van écht goede liedjes met het gebruik van samples dat op bijvoorbeeld Soundtracks for the Blind nog veel meer gaat volgen. Het allermooist in die categorie vind ik 'Her', ik ken weinig nummers die zo'n emotie kunnen overbrengen als deze - en niet alleen omdat een arme tiener Jarboe aangeeft die middag een concert van Grateful Dead te moet missen.

Ook gaaf vind ik een nummer als Amnesia. Daar wordt voor mijn gevoel al een stap gezet richting de trilogie van albums die ze twintig jaar later zouden uitbrengen; dit voelt als een blauwdruk voor hoe ze 2015 klonken. Die ideeën waren er al lang.

Goede observaties van jullie beiden. Ik had ook bijna het woord postrock laten vallen in mijn stukje over deze twee platen. Het viel mij eveneens op dat het geluid, hoewel beheerster, op veel nummers helemaal niet zo ver afstaat van post-2010 Swans. In mijn herinnering zat daar een groter gat.

My Dying Bride heeft volgens mij altijd ontkend dat Turn Loose the Swans een referentie aan Swans is, maar ze hebben later wel Failure opgenomen.



Dit Napalm Death nummer zou trouwens bijna Cop kunnen staan.



[Dit bericht is gewijzigd door Sater op 20-02-2026 10:55]

Door met The Great Annihilator. Dit album wordt voor mijn gevoel altijd een beetje vergeten en ook voor mij was het lang geleden dat ik hem draaide. Onterecht, want dit zijn gewoon veertien sterke nummers en een In(tro) en (Out)ro. Voor mijn gevoel is alles op deze plaats iets bondiger, alsof Gira en co. niet meer zoekend zijn, maar precies weten wat ze willen. Gira lijkt ook als zanger zijn vorm gevonden te hebben en klinkt nergens geforceerd.

Het geluid van deze plaat bevalt mij ook meer dan op de vorige twee albums. Alles klinkt heel groots en majestueus en bezwerend. Goede toevoeging aan de line-up is Bill Rieflin, die voorheen drumde bij Ministry en later bij REM en King Crimson. Zijn spel stuwt de muziek echt voort.

Prachtig hoe Jarboe al mantra's zingend uit de bocht vliegt op 'Mother/Father'.



Een andere favoriet van mij is deze serial killer-ballad.



Eigenlijk heb ik niet zoveel te zeggen over deze plaat, behalve dat het volgens mij de beste instapplaat is voor de tweede periode van Swans.

https://swans.bandcamp.com/album/great-annihilator

Ha, die MDB cover van Failure kende ik niet.

The Great Annihilator is een van mijn favorieten en idd wat ik zou aanraden als instapper. Nummers met een ijskoude industriele inslag ala Children of God, afgewisseld met prachtige voorlopers op Soundtracks f. the Blind. Klassespul.

Hoe vaak beluisteren jullie een album voordat jullie hier iets posten? Ik heb Filth nu een paar keer voorbij horen komen. Maar naast dat ik kan zeggen dat is het goede, interessante, leuke en intrigerende muziek vind, heb ik het idee dat het mij toch nog door de vingers glipt qua wat het album nou echt te vertellen heeft.

Tot nu toe alles één keer, maar ik ken deze albums allemaal zeer goed - ik luister er al twintig jaar naar..

Swans is samen met Coil mijn favoriete band. Daarom luister ik er niet zoveel naar.

Klinkt vreemd, maar zo zit ik in elkaar. Neemt niet weg dat ik Filth toch zeker 20 keer heb gehoord door de jaren heen. The Burning World heb ik misschien in totaal 1x gehoord.

Voor mij hetzelfde. Ik ken deze albums al jaaaaren. Luister ze inderdaad (te?) weinig. Horse Rotorvator van Coil is één van mijn favorie albums, maar zet ik misschien eens in de twee jaar op. Bij Swans luister ik vaker naar één van de recentere albums dan een Children of God terwijl ik die laatste toch echt veel beter vind.

Laat ik maar even mee gaan doen, voordat ik te debiel achterloop. Filth van Swans dus. Ik ken de muziek van Swans sinds hun reüniealbum My Father Will Guide Me up a Rope to the Sky. Daarna afentoe een nieuw album bij verschijnen gekocht. Altijd een goede en interessante band gevonden, waar ik mij verder in wilde verdiepen, maar nooit aan ben toegekomen. Dit omdat hun (oude) CD’s niet altijd even gemakkelijk verkrijgbaar zijn (geweest), en omdat het zo’n imposante discografie is, dat het moeilijk is om te bepalen waar te beginnen. Alhoewel het debuut dan toch eigenlijk het meest logische startpunt is, heb ik ergens vorig jaar Children of God gekocht.
Bij dit album viel me al op dat het oude werk van Swans anders klinkt dan ik van hun recente werk gewend ben. Harder, killer, industriëler; ‘nihilistischer’ wellicht? Hoe dan ook, Filth stond al lang op mijn te-checken-lijst. Ik denk mede omdat ik Zodiac Lung relatief vaak in een Filth-shirt heb gezien, werd het voor mij een intrigerend album.
Ik heb Filth een week of twee/drie weken geleden dus pas voor het eerst gehoord. Wat mij opvalt is dat vanuit mijn perspectief (dus iemand die het geluid van Swans zo ongeveer in omgekeerde volgorde heeft leren kennen) het geluid van Children of God ten opzichte van hun latere werk verder is doorgezet. Het album is hard en ongemakkelijk. Iets dat ik niet snel of vaak hoor of ervaar bij muziek. In die zien doet het mij wellicht ergens aan Metal Machine Music van Lou Reed, of Machine Gun van Peter Brötzmann denken.
Wat het album [vor mij] ongemakkelijk maakt, is het geluid van metaal op metaal. Er doen op dit album naast twee bassisten ook twee drummers mee. Waar de bassen vooral met elkaar meespelen, bestaat een van de percussiepartijen vooral uit metaal dat op metaal wordt geslagen. Dit creëert een erg eigen en specifiek geluid, dat in combinatie met de feedback en distortion de luisteraar echt uitdaagt en op de proef stelt. Zoals reeds gemeld ervaar ik/je het album als hard. Dit zit eigenlijk niet in de snelheid, die meer naar sludge neigt dan naar furieuze metal, maar in de productie, het geluid, en de keiharde percussieaanslagen. De muziek is sfeervol, maar nergens op een prettige manier. We horen een combinatie van (post-)industrial, noise, concrete music, art rock, en (proto-)sludge. Het geheel klinkt als een naargeestige, vervallen fabriekshal. Kil en nihistisch, en doet me qua dat ergens toch aan Grand Declaration of War van Mayhem denken, hoewel de muziek elkaar nergens raakt.
Zoals elders al geschreven heb ik nog niet het idee dat ik het album helemaal doorgrond, maar ik wilde mee in de vaart der volkeren. Mijn tempo zal wat lager liggen, daar ik deze muziek nu voor het eerst ga horen. Ik heb een autistische trek dat ik muziek alleen écht beluister, als ik er een (fysiek) exemplaar van bezit; maar als het goed is, is het tweede Swans-album onderweg.

Edit: Een stukje schrijven tussen het werk door werkt toch niet zo lekker.

[Dit bericht is gewijzigd door KwelgeestIV op 24-02-2026 10:52]