quote:

---

Op 17 augustus 2026 19:32 schreef Natural Disaster het volgende:
Heb je Lisa Westerveld nog geswaffeld ja? :')

---

Alsof daar wat mis mee zou zijn. ("":

Dan weten we nu uit welke hoek die komen. :')

Dagelijks; maar de capsoneshoer gaat niet op mijn avances in.

Ik sprak zaterdag iemand op Complexity in Haarlem die zondag naar Dynamo ging. Die had het over een lekkere jaren'00-partij, ofzo. En mensenkinderen zeg, wat een line-up.. ! Ja, als het in Deventer was geweest, was ik waarschijnlijk ook wel gegaan, maar ik ga eigenlijk oprecht nog liever een dag voor nop in het weekend voor de werkgever bezig, dan dat ik tussen lolbroeken in apen- en piratenpakjes Soulfly en Kittie moet aanhoren..

Afgelopen zaterdag naar Complexity fest in Haarlem geweest. Ik had nog nooit (bewust) van dit festival gehoord, maar blijkbaar was dit alweer de tiende (ofzo) editie; en stonden er in het verleden niet de minst interessante namen.
Eerste act van de dag was Gerri Jäger. Een éénmansformatie die ondersteund door elektronica en effectenpedalen met zijn drumstel interessante ritmische muziek maakt. Het eerste nummer was harde, zware drone/noise. Het tweede nummer lichter en meer een soort breakcore. De hoeveelheid muziek die uit de laptop kwam viel honderd procent mee. Indrukwekkend, interessant, overtuigend. Een volwaardige bezetting in zijn eentje.
Dat kan ik niet zeggen over Ryosuke Kiyasu. Een “snaredrum-solitair”. Het zal technisch vast heel knap zijn, en muzikaal heel avant-garde, maar ik vond het ronduit kut. Een man die als een debiel op één snaredrum op een tafel liep te rammen. Ik wilde eigenlijk direct weer vertrekken, maar heb het een eerlijke kans gegeven, en het was totaal pet.
Ook de volgende act bestond uit één persoon: Ravenna ex-Hunter Hunt-Hendrix van Liturgy. Liturgy is een gave, maar wel echt heel moeilijke band. Ik was toch licht sceptisch hoe dit zou uitpakken. Ravenna bouwde de composities laag voor laag op. Eerste een paar vocale uithalen en die dan loopen, en daar dan gitaarlijnen overheenleggen, waarmee een complexe, gelaagde, en vehemente wervelstorm aan riffs ontstond. Hoewel ik de laatste drie albums nooit heb gehoord, meende ik veel riffs te herkennen. Ze putte dus ronduit uit de eerste drie albums. Erg goed en sterk optreden, maar zoals we van Liturgy gewend zijn niet gemakkelijk te verteren. De zaal was aan het einde van het optreden dan ook niet ruimschoots gevuld.
Dan Zeta. Experimentele post-hardcore uit Venezuela. Lees: Mallcore met wereldwinkelmuziek. Jullie kunnen wel raden hoelang ik hiervan heb staan genieten.
Hierna was het tijd voor Cryptic Shift. Toch wel een beetje de band waarvoor ik kwam. Erg benieuwd, want hun laatste album Overspace & Supertime maakt goede kans als mijn nr. 1 van dit jaar te gaan eindigen. De soundcheck klonk in ieder geval al veel belovend. Helaas wisten ze dat niet vol te houden. Tijdens het optreden had de zanger gitaarproblemen. Deze was (bijna) niet te horen, waardoor nummers/stukken veel minder vol en overtuigend klonken, en de nieuwe werken (een deel van) hun jazz misten. Het (technische) spel was indrukwekkend. Wat een baswerk! Bij vlagen was het gewoon genieten. Geen slecht optreden, maar zeker niet bevredigend.
Ckraft maakt moeilijke, zware/harde, progressieve fusion jazz met accordeon en sax. Stijl en composities duidelijk beïnvloed door King Crimson, doorgetrokken straatje van Spidergawd. Deed zeker flink aan Hedvig Mollestad (Trio) denken; maar dan weer net een stapje harder/meer metalig. “Gregorgian jazz metal” noemen ze hun stijl volgens mij zelf. Dit swingde! Pakkende, dynamische muziek. De accordeon voerde de boventoon qua lead en melodieën, maar ging heel organisch in het geheel op alsof het een standaardgeluid/instrument binnen deze stijl is. Dit leverde dus geen vreemde eend, geen dissonant op. Exact het moderne jazzgeluid waar ik erg goed op ga. Zou perfect in Paradox op Roadburn passen. Optreden van de dag!
Zu had ik op Roadburn gemist omdat ik eerst een andere band wilde zien, en toen Paradox (jaja, daar is ie) overvol was. Zeer welkom dus dat ik hen hier kon meepakken. Zu is lastig om een label op te plakken. Het optreden bevatte kabbelende, meanderende, maar zeker onderhoudende muziek. Geen shoegaze of post-rock, maar ik had het wel wat harder en hectischer verwacht. Op basis van promotieteksten heb ik het idee dat deze muziek als zwaar, experimenteel en intens ervaren dient te worden, maar dat was bij/voor mij niet het geval. Het had wat drone/ambient, art rock/no wave, (toch wel) post-rock, en elementen van jazz. Wel kwam er net wat veel ondersteuning uit de laptop.
Hammock blijkt een andere band dan ik dacht dat het was. Om een of andere reden dacht ik dat dit Noorse prog. rock was. Dus ik was me al aan het verheugen op een Spidergawd-achtige formatie. Wederom dikke King Crimson-vibes. Maar ik moet ergens bands hebben verwisseld, want dit was/is een Amerikaanse shoegaze/math/noise/post-rock band. Het instrumentale gedeelte van de muziek klonk nog best interessant, maar de mallcore/screamo-vocalen maakten het geheel onbeluisterbaar.
Op naar mijn laatste band van de dag om nog lekker met de trein vanuit Haarlem terug naar Deventer te kunnen: Violent Magic Orchestra (VMO). Vorig jaar op Roadburn gezien, en wat was dat hard! Wat was dat gaaf! De verrassing én band van het festival! Harde jaren’90 gabber techno/rave met intense black metal-vocalen. Ik had in de loop van de dag al een van de mannen in een oude Thunderdome-longsleeve voorbij zien komen; dus dat voorspelde veel goeds. Maar hoewel ik hun album Death Rave de afgelopen anderhalfjaar best met regelmaat heb gedraaid, vroeg ik me toch een beetje af op dit optreden nuchter wel/ook zou werken. Op Roadburn had ik immers wel een paar biertjes, en waarschijnlijk ook wat geestverruimende tabak op gehad. Het optreden begon met een spanningsboog opbouwende track. Daarna ging het (redelijk) los. De eerste helft van het optreden bevatte voor mij geen bekende deuntjes. Maar het was leuk, het was genieten. Wel miste ik wat van de energie van het Roaburn-optreden. Dit kwam wellicht ook door het toch wat laffe publiek, dat uit redelijk nuchtere nerds bestond die gezapig stonden te kijken, terwijl het op Roadburn vol in de show opging. Tegelijkertijd werd er ook niet goed doorgespeeld. Steeds als er een nummer lekker hard en losging, was het eigenlijk al klaar. En ipv dat ze gewoon direct doorgingen de volgende track in om de flow erin te houden, werd deze steeds onderbroken. Vooraan gingen wel een man of twintig/dertig goed mee in de act, maar toch wat matigjes voor de ervaring. Desalniettemin, hoewel nuchter genoeg om oprecht nog in de auto naar huis te mogen rijden, toch wat nummertjes staan “dansen”. De tweede helft was gevuld met Death Rave. De wisseling in stemgeluid van de zangeres van lieflijk klein Japans meisje tussen de nummers door naar haar intense grunts en screams tijdens de muziek was zeer indrukwekkend. Niet zo overweldigend als op Roadburn, maar toch een gaaf, goed, en lekker optreden.
Goed en geslaagd festival, maar of ik volgend jaar weer ga, hangt echt van de line-up af.

Ik was benieuwd naar je review van Cryptic Shift. Spijtig van de gitaarproblemen. Moet nog altijd die nieuwe plaat van hun checken. Dat ene nummer waar ze een videoclip bij hebben gemaakt is echt geweldig, Hexagonal Eyes geloof ik dat dat nummer noemt. De speelduur van bijna 80 minuten schrikt mij wel serieus af, zeker bij deze snelle technische/progressieve vorm van death/thrash. Ach, misschien moet ik dat album gewoon spreiden over 2 dagen, 2x 40min. Lijkt mij meer behapbaar dan.

O ja, ondanks de interessante reviews die je schrijft, stoor ik mij altijd aan het feit dat je geen witregels gebruikt tussen de verschillende bands. Met witregels leest zo een hoop tekst toch zoveel aangenamer.

quote:

---

Op 20 augustus 2026 0:27 schreef Steel Jaw het volgende:
Ik was benieuwd naar je review van Cryptic Shift. Spijtig van de gitaarproblemen. Moet nog altijd die nieuwe plaat van hun checken. Dat ene nummer waar ze een videoclip bij hebben gemaakt is echt geweldig, Hexagonal Eyes geloof ik dat dat nummer noemt. De speelduur van bijna 80 minuten schrikt mij wel serieus af, zeker bij deze snelle technische/progressieve vorm van death/thrash. Ach, misschien moet ik dat album gewoon spreiden over 2 dagen, 2x 40min. Lijkt mij meer behapbaar dan.

---

Het is een flinke zit, maar wel écht heel gaaf/goed. Er staat een nummer van een halfuur op, en ook eentje van twintig minuten, maar je kan er indd twee keer 40 van maken.

quote:

---

O ja, ondanks de interessante reviews die je schrijft, stoor ik mij altijd aan het feit dat je geen witregels gebruikt tussen de verschillende bands. Met witregels leest zo een hoop tekst toch zoveel aangenamer.

---

Bedankt.
Ik porbeer dat te ondervangen door na iedere band "enter" te gebruiken, en iedere eerste keer dat ik een band in de eigen alinea noem deze dikgedrukt te maken. Witregels vind ik zelf te fragmentarisch ogen. Zeker als ik maar twee regels aan een band besteed.

Down The Hill festival in Rillaar, België. Donderdag eind van de dag thuis gekomen van vakantie in Denemarken, de natte tent omgeruild voor een droog exemplaar, de laatste schone onderbroeken in de auto geladen, en vrijdagochtend direct doorgereden naar het zuiden voor dit kleinschalige, tweedaagse festival. Duizend liefhebbers vanuit het binnen- en (verre) buitenland, twee podia en een lineup die zich in tijden van overvloed toch altijd weet te onderscheiden. Veel Belgische bands, wat gevestigde namen uit de stoner/psych hoek, klassieke hard/progrock, een hoop te ontdekken. De eerste dag het zwaardere werk, de tweede dag spacen. Ik wilde er al jaren eens heen, blij dat het dit jaar eindelijk lukte. Voor mijn doen kwam ik slecht voorbereid, van zeker de helft van de lineup had ik geen idee wat te verwachten. Ook wel eens leuk.

Op donderdagavond was er al een pre-party met wat bands, dus toen we vrijdag pas aankwamen stond de aan het festivalterrein grenzende camping al goed vol. Een tweede veld iets verderop werd net geopend, dus daar konden we mooi de tent opzetten. Primitieve voorzieningen, maar prima natuurlijk. Veel bezoekers met busjes, die rondom het tentenkamp in het midden werden opgesteld. Het terrein is letterlijk down the hill - er is haast geen vlak stuk grond op het veld te vinden. Er werd telkens afgewisseld tussen het grotere, van houtstammen gebouwde podium onderaan de heuvel en een iets kleiner, opblaasbaar geval wat hogerop.

The Moondig opende het festival op het kleine podium. Compleet geïmproviseerde psychedelische rock, zeven man sterk, met sax. In stijl deed het wel wat denken aan Øresund Space Collective. Klaarblijkelijk hebben ze al vijftigplus albums uit. Aangenaam landen.
Daarna Huracán, Belgische postmetal die soms richting de stonerdoom en, wanneer de drummer schreeuwde, naar sludge neigde. Het Noorse Tombstones kwam even in me op. Het werd met veel energie gebracht. Wat direct opviel is dat het publiek er hier vol voor gaat. Vroeg op de dag al veel enthousiasme en publieksparticipatie. Ook direct duidelijk: alle bands krijgen veel speeltijd. Ook de namen onderaan de affiche krijgen rustig drie kwartier of langer nog. Meestal een goed idee. In dit geval was een kwartiertje minder niet erg geweest, maar soit. Leuk optreden.
Toen de eerste grote verrassing van het festival, het Duitse Feedy. Alle stijlen van een complete festivaldag in één optreden. In de basis noiserock, maar dat doet het geen recht. Het ging van jazzy minimalisme via Radiohead naar grind en sludge, met dikke grooves, alles door elkaar, en het werkte. Indrukwekkende zanger die vanuit zijn tenen schreeuwt, rustig een meter bij zijn microfoon vandaan, om een tel later een prachtige zanglijn in te zetten. Met verbazing staan kijken.
Daarna Waste, Belgische band die in het midden houdt tussen (post)punk en noiserock. Goede zanger, lekker getergd, prima stem. Het publiek zong veel mee, volgens mij wel een band die enige bekendheid geniet? Onverwacht leuk optreden.
Aufhebung daarna. De interesse was gewekt op basis van alleen de naam en de merch, maar dat viel wat tegen. Instrumentale postmetal/postrock, beetje Amenra zonder de intensiteit, duurde allemaal wat lang. Beetje suf, al dacht een deel van het publiek daar anders over. Had beter op Duister Collectief ofzo kunnen staan, denk dat het daar op meer aansluiting had kunnen rekenen. Beetje een Utrechtse band, behalve dat ze uit Brussel blijken te komen. Afijn, het begon inmiddels flink te plenzen dus we zijn maar gaan schuilen.
De eerste halve meter voor het hoofdpodium lag net in de luwte dus daar stonden we fijn droog terwijl alweer de zoveelste mij onbekende band begon, It It Anita. Wederom noiserock, dit keer iets meer in de stijl van Unsane, al zal de kenner dat vast betwisten. Dubbele vocalen, spijkerharde riffs, maar ook voldoende luchtig om er een feest van te maken. Flink pit achter me. Ik heb me er zeer mee vermaakt.
Dat gold niet voor de band daarna, Tschaika 21/16. Al na een enkel ogenblik had ik het land omdat ze opkwamen met een op een valse fluit gespeeld Starwarsdeuntje en de drummer een lollige outfit aanhad die zijn gevoel voor humor moest aantonen. Vol in mijn allergiezone. Eerste reactie: dit kunnen alleen maar Duitsers zijn. Dat bleek bij de pijnlijk niet-grappige aankondiging van het tweede nummer inderdaad het geval. Snel vertrokken en gaan eten. Later hoorde ik nog dat het de gitarist van Rotor betreft. Tja.
Slomosa uit Noorwegen daarna, links en rechts wel eens wat van gehoord, maar echt bekend met hun werk was ik niet. In tegenstelling tot de rest van het publiek, zo bleek. Ik snap er niets van. Het is vrij standaard stonerrock, zeker goed, maar nou niet echt vernieuwend of opzienbarend. Ze werden echter onthaald alsof ze de wereldbeker hadden gewonnen. Honderden mensen die ieder nummer meezongen, crowdsurfers, een mega pit. De band zelf wist ook niet wat hen overkwam. Hier horen we thuis, zeiden ze, en niet op de commerciële festivals die we normaal spelen. Toen ging het dak er helemaal van af natuurlijk.
Compleet andere koek bij de volgende band, Pothamus. Dit Belgische drietal zag ik eerder al hun repetitieve postmetal spelen op Roadburn, waar ik het oersaai vond. Vandaag ging het er stukken beter in. Het is best voorspelbaar, als je tot vier kunt tellen zit er geen verrassing in, maar het kwam nu veel beter over. Wat ‘Oosterse’ ritmes hier en daar, mooi licht, en ik stond plots met de ogen dicht te genieten.
Afsluiter Causa Sui daarna, de band waar het mij vandaag om te doen was, van de mannen achter het El Paraiso Records label. Luister ik al vele jaren naar, nooit gezien. Na een hele dag scheef staan op de heuvel, met een lange reis nog in de benen, dacht ik dat het een opgave zou worden er goed in op te gaan, maar niets was minder waar. Wat vet om hitjes als Boozehound eindelijk eens live mee te maken. Muzikaal past de instrumentale, zomerse psych/stoner rock beter zo eind van de middag met een zonnetje in het gezicht, maar heel terecht dat ze hier de dag afsloten. De vuurkorven waren inmiddels aangestoken, het gevaar van meer buien was geweken, het publiek uitzinnig. En dan zo’n wereldband die je meeneemt op een trip. Vreselijk goed gespeeld, jazzy, licht én heavy, er zijn er maar weinig die dit beter kunnen dan zij. Anderhalf uur was om voor ik er erg in had.

Even mijmeren over het festival zelf. Het doet me qua sfeer denken aan het legendarische Yellowstock. Niet zomaar wat van de gebruikelijke Desertfest bandjes bij elkaar en we lokken wel wat volk naar een wei, maar een festival met een visie. Veel undergroundbands, die een specifiek publiek trekken. Wat van de koppen die je vijftien jaar geleden op Roadburn zag, oude hippies, rockers, muziekliefhebbers. Bandleden die blijven hangen en opgaan in het publiek. Wat locals uiteraard, maar ook mensen die doodleuk vanuit Slovenië heen en weer rijden voor twee dagen muziekervaring. Er werd gigantisch veel geblowd, op ieder moment stond je in de wietdampen. Maar de peuken werden netjes weggestopt in de gratis verstrekte zak-asbakjes. Iedereen ruimde zijn zooi achter zich op. Fatsoenlijk (plantaardig) voedsel. Thee in echte mokken en huisgemaakt gebak. Toch ook nog wel iets te kankeren. Over mensen die hun hond meenemen naar een festival als dit, bijvoorbeeld. Dat waren er helaas nog best wel wat ook. Het plaatje is natuurlijk niet compleet als je geen schurftige hond hebt voor bij je dreads en je stinkende bus, maar hoe haal je het in je kop zo’n dier bloot te stellen aan dit soort geluidsniveaus? Het zou crimineel moeten zijn. Gelukkig was er óók iemand die het goede voorbeeld gaf en de hulphond had voorzien van speciale gehoorbescherming.

Goed, dag twee. Kopjes koffie en appeltaart bij de tent, daarna richting festival voor de opener, Gender Reveal Atomic Bomb. Punkbandje, jonkies nog. Rage Against the Machine covertje, boos doen over Amerika, mag allemaal.
Gros Coeur daarna, uit Luik. Serieus goede band, psychedelisch werk dat heel mooi van ingetogen naar voluit rocken ging. Mooi stukje melodica nog, goede synths, funky baswerk, erg van genoten.
The Guru Guru was helaas niet de krautrockband Guru Guru, maar een wederom noisy rock band uit België. Gaan schijnbaar al een tijdje mee en speelden nu hun eerste show in jaren. Van een afstand bekeken om de benen wat rust te geven. Weinig over te melden verder.
Bikini Beach tapte uit een ander vaatje: 60s garage rock, bakken fuzz, hoog tempo. Dit zal liefhebbers van Osees wel aanspreken. Afsluiter was een lekker zware cover van The Beatles’ Helter Skelter.
Hierna volgde in de volle zon onverwacht één van de hoogtepunten van het festival in de vorm van Black Flower, ook weer Belgen. Een dansbare combinatie van (spirituele) jazz, afrobeat, funk en ik weet niet wat allemaal nog meer. Orgeltje dat deed denken aan het werk van Alice Coltrane, prachtig gebruik van onder meer een washint (Ethiopische fluit), schelpen (!) waarop geblazen werd, dikke baslijnen eronder, of juist psychedelisch gitaarwerk, en dan een drummer met duidelijk een jazzachtergrond die een hoogstandje afleverde. Fantastisch.
Needlepoint uit Noorwegen trad hierna aan. Warme prog die nog het meest deed denken aan Gentle Giant. Hier moet ik thuis eens voor gaan zitten, de omschakeling na Black Flower kon ik niet goed maken.
De stoner/psych van Naxatras (Griekenland) smaakte hierna wel. Niet alleen maar ronken, maar ook lange, dromerige passages met veel ruimte voor de synth. Lekker op gedanst.
Lydsyn was de band van de dag waar ik het meest benieuwd naar was. De eerste keer dat ze buiten Scandinavië speelden. Ik ben een groot liefhebber van het werk van Uffe Lorenzen, aka Lorenzo Woodrose. Dragontears is al lang ter ziele, Baby Woodrose lijkt ook voorbij. Na wat platen onder eigen naam maakt de man met Lydsyn klaarblijkelijk harde, Deenstalige garagerock, volop fuzz, Nuggets stijl. Minder psychedelisch dan zijn vorige bands, meer raggen. Zeker het laatste nummer, dat maar blééf gaan, was genieten. Ogen dicht, luchtgitaar spelen, headbangen. Leuke interactie met het publiek ook.
Daarna volgde zo’n band die Down the Hill zo’n uniek festival maakt, anderhalf uur Atomic Rooster. Begonnen eind jaren ’60, er zit inmiddels geen origineel bandlid meer in. Progrock van de betere soort, goede zang, een hoop toetsen, indrukwekkend spel. Ik zou hier normaal heel goed op gaan, maar ik was erg moe. Extra trui gehaald bij de tent want het werd flink koud en met een mok thee bij het kampvuur gaan zitten. Niet met de volle aandacht beluisterd dus, maar desalniettemin wel van kunnen genieten.
Temple Fang als voorlaatste band. Niet gek lang geleden nog gezien in Nijmegen en toen viel me de stijlwijziging al op: van de hardrockknallers van weleer zijn ze steeds meer opgeschoven richting lang uitgesponnen composities. Dat was vanavond niet anders. Het spreekt me toch niet meer zo aan als ik eigenlijk wil. Het is wat gezapig geworden. Het laatste nummer ging wel lekker hard, toen ging de beuk er goed in. Dat was schijnbaar een nog niet uitgebracht nummer, of was dat juist een grap en was het een oudje?
En toen was daar de afsluiter, Ozric Tentacles. Een band die voortkomt uit de prog; ze hebben voor mijn gevoel hun hele loopbaan gebouwd op dat meesterwerk van Steve Hillage/Gong: The Glorious Om Riff. Waar de meeste andere bands in het genre het zoeken in gitaargeweld, hebben de Ozrics het gezocht in synths, dub en new age muziek. Dit is andere koek dan alles dat tot dusver de revue passeerde. De soundtrack voor de piek van je trip. Meer op zijn plek op een psytrance festival dan op Roadburn. Meer Shpongle dan Pink Floyd. Ed Wynne als een tovenaar op gitaar natuurlijk, soms wel drie man achter synths, stuwende baslijnen en een dwarsfluit, en je hebt een rave te pakken. Een uitzinnig dansende massa was het gevolg. Crowdsurfers ook weer, dat sloeg eigenlijk nergens op, maar het was zo’n spektakel dat zelfs de fluitiste op een gegeven moment het publiek in sprong en de band vanaf het podium stond te filmen hoe iedereen los ging. Een betere afsluiter kan ik me niet indenken, ultiem gaaf in deze setting. De afterparty ging geloof ik tot vroeg in de ochtend door maar daar heb ik weinig meer van meegekregen.

[Dit bericht is gewijzigd door zodiac lung op 24-08-2026 10:51]

Pothamus en Temple Fang zijn gave bands, man. Je drinkt gewoon teveel koffie.

Die verslagen zijn niks meer dan een wedstrijd verpissen. Wie heeft de langste lap tekst.

quote:

---

Op 25 augustus 2026 9:03 schreef KwelgeestIV het volgende:
Pothamus en Temple Fang zijn gave bands, man. Je drinkt gewoon teveel koffie.

---

Ik heb meer Temple Fang shirtjes dan jij en van Pothamus heb ik nu dus wel staan genieten.

[Dit bericht is gewijzigd door zodiac lung op 25-08-2026 9:09]

quote:

---

Op 25 augustus 2026 9:07 schreef Natural Disaster het volgende:
Die verslagen zijn niks meer dan een wedstrijd verpissen. Wie heeft de langste lap tekst.

---

Azijnpisser. Leuke stukjes om te lezen juist. Beter dan die achterlijke kutbriefjes van jou die niemand leest.

quote:

---

Op 25 augustus 2026 9:11 schreef Ralph het volgende:
Azijnpisser. Leuke stukjes om te lezen juist. Beter dan die achterlijke kutbriefjes van jou die niemand leest.

---

Azijnpisser in je broekje.

quote:

---

Op 25 augustus 2026 9:07 schreef Natural Disaster het volgende:
Die verslagen zijn niks meer dan een wedstrijd verpissen. Wie heeft de langste lap tekst.

---

Ja jongen, dat heb je weer eens goed gezien allemaal. Zo is het maar net.

Leuk om te lezen ZL!

Waar blijven trouwens de minimaal tienduizend woorden over Duister Collectief, KGIV?

Gisterenavond naar Scorner gaan zien hier in Sint-Niklaas. Lokaal bandje die death metal/hardcore spelen en waar ik de gitarist van ken. Was een fijne avond

quote:

---

Op 25 augustus 2026 19:43 schreef Sater het volgende:
Waar blijven trouwens de minimaal tienduizend woorden over Duister Collectief, KGIV?

---

Tien keer de AG norm, toe maar.

quote:

---

Op 25 augustus 2026 19:43 schreef Sater het volgende:
Waar blijven trouwens de minimaal tienduizend woorden over Duister Collectief, KGIV?

---

Zijn er slechts vijftienhonderd geworden.

quote:

---

Op 19 augustus 2026 8:28 schreef KwelgeestIV het volgende:

Zu had ik op Roadburn gemist omdat ik eerst een andere band wilde zien, en toen Paradox (jaja, daar is ie) overvol was. Zeer welkom dus dat ik hen hier kon meepakken. Zu is lastig om een label op te plakken. Het optreden bevatte kabbelende, meanderende, maar zeker onderhoudende muziek. Geen shoegaze of post-rock, maar ik had het wel wat harder en hectischer verwacht. Op basis van promotieteksten heb ik het idee dat deze muziek als zwaar, experimenteel en intens ervaren dient te worden, maar dat was bij/voor mij niet het geval. Het had wat drone/ambient, art rock/no wave, (toch wel) post-rock, en elementen van jazz. Wel kwam er net wat veel ondersteuning uit de laptop.

---

Vorige week het 2026-album, Ferrum Sidereum gekocht, en nu een paar keer beluisterd. In retroperspectief was dit best een matig optreden. Dat album bevat immers (wel) de muziek die ik bij Zu verwachtte: Hard, hectisch, dissonant, ongemakkelijk, en jazzy. Het optreden was hier echt een heel slap aftreksel van.
Wel vet album!

quote:

---

Op 26 augustus 2026 10:27 schreef KwelgeestIV het volgende:
Zijn er slechts vijftienhonderd geworden.

---

Hoezee! Met mijn zesjesmentaliteit win ik het ook gewoon. Blij dat ik niet nog tijd heb gespendeerd aan uitweidingen over bijvoorbeeld het mierennest waar onze tent bovenop bleek te staan en de nachtelijke tegenmaatregelen die we moesten treffen, of verslag heb gedaan van mijn antropologische veldwerk tijdens Temple Fang waar een groep jongemannen en plein public ik denk ketamine stond te snuiven en ik de aftakeling van dichtbij heb kunnen observeren.

quote:

---

Op 26 augustus 2026 12:09 schreef zodiac lung het volgende:
Hoezee! Met mijn zesjesmentaliteit win ik het ook gewoon. Blij dat ik niet nog tijd heb gespendeerd aan uitweidingen over bijvoorbeeld het mierennest waar onze tent bovenop bleek te staan en de nachtelijke tegenmaatregelen die we moesten treffen, of verslag heb gedaan van mijn antropologische veldwerk tijdens Temple Fang waar een groep jongemannen en plein public ik denk ketamine stond te snuiven en ik de aftakeling van dichtbij heb kunnen observeren.

---

Volgende keer toch maar naar de paneldiscussie en de vegetarische keuken in mijn review meenemen.

quote:

---

Op 26 augustus 2026 12:09 schreef zodiac lung het volgende:
Hoezee! Met mijn zesjesmentaliteit win ik het ook gewoon. Blij dat ik niet nog tijd heb gespendeerd aan uitweidingen over bijvoorbeeld het mierennest waar onze tent bovenop bleek te staan en de nachtelijke tegenmaatregelen die we moesten treffen, of verslag heb gedaan van mijn antropologische veldwerk tijdens Temple Fang waar een groep jongemannen en plein public ik denk ketamine stond te snuiven en ik de aftakeling van dichtbij heb kunnen observeren.

---

Doet me eraan denken, geheel vergeten in mijn review op te nemen: Er liep een heeel hinderlijk stelletje. Haar zie ik wel vaker. Altijd door haar zus vergezeld. Roadburn dit jaar waren ze er ook. Maar ze heeft nu een vriendje. Ik schat beide op 35. Tijdens Invunche besloten ze midden in de zaal innig en semi-klef met elkaar te gaan te gaan heupwiegen/schuifelen, en in plaats van elkaar daarbij aan te kijken, naar andere mensen kijken of zij hen wel zagen! Echt hoe oud ben je, hoe onzeker over jezelf en jouw relatie ben je, je bent toch geen dertien.. ?!!
Later begreep dat ze meerdere optredens zo stonden te verstoren. Haar zus nog een paar apathisch verdwaald en verweesd van zich af zien staren. Die vond het vast ook top.


[Dit bericht is gewijzigd door KwelgeestIV op 26-08-2026 15:00]