quote:

---

Op 9 september 2026 7:49 schreef SimsalaWim het volgende:

Vortex, die van open the gate? Dat die nog bestaan

---

Ah, je kent ze. Die band inderdaad, afgaande op het shirt van de gitarist. Ik kende ze dus niet - hoe was dat in jouw tijd? ()

Ja, die metal bats release was wel tof toen, maar ik zou het moeten herbeluisteren.

Over Decline of the I had ik van diverse kanten behoorlijk enthousiaste geluiden gehoord. Ken de band verder geheel niet; en was dus wel benieuwd. Wellicht was ik niet helemaal in de stemming, wellicht is het niet helemaal mijn ding; ik vond het wat generiek. Moderne, ‘veilige’ black metal die ook op Duister Collectief had kunnen staan. Tikje midtempo, licht slepend/melancholisch wellicht? Helder, open geluid en spel. Zeer zeker niet slecht, maar verder ook niet heel bijzonder.
Ensanguinate begon met een heerlijk, en typisch schel black metal-geluid en dito kille riff. Exact waar ik (wel) aan toe was. Dit deed mij denken dat ik de afgelopen tijd wellicht wat weinig ‘echte’ (old-school) black metal live heb gezien? Maar vorige week op Prophecy stonden toch echt wat waardige band. Nouja… Al snel werd er een tempowisseling ingezet waarmee we bij een lekker/pakkend midtempo-stuk belandden. Hier werd een sterke riff gespeeld, en bleken we pure Dissection-worship te luisteren. De openingsriff was dus wat misleidend. Dynamische death/black metal, met flink wat (tempo)wisselingen, sterk gitaarspel, en Dissection-achtige riffs, riedeltjes en breaks. Wat mij betreft had allemaal iets meer eigen gemogen, maar goede band.
Op het laatste moment was Bloedmaan als vervanging van Totenwache toegevoegd. Een ((oud-)studie)vriend van mij kwam er vorig jaar eens mee op de proppen. Toen kon deze band mij weinig interesseren. Niet dat het een substantieel punt is, maar het debuut ging volgens mij ook over de lore van een computerspel of anime ofzo.. ? De band stelde echter niet teleur. Bloedmaan speelt (wel) de stijl black metal waar ik nou net aan toe was: monotone/repeterende kille riffs met een melancholisch geluid, waardoor er een (mee)slepend effect optreedt; scherpe/schelle vocalen, niet te moeilijke, voortdenderende drums, ondersteunende bas. Tempo beetje tussen mid. en up in. Black metal zoals het hoort. In de geest van Darkthrone, Burzum, en Judas Iscariot.
Aan Merrimack de eer om de avond of te sluiten. De band trad een jaar of twintig geleden met enige regelmaat in Nederland op, maar gold altijd een beetje als b/c-garnituur. Het geluid/de stijl black metal die ze maken klinkt als een mengeling van de Franse en Zweedse scene twintig jaar geleden: dissonante en verwrongen gitaarriffs van een Deathspell Omega, ritmes van Watain, getormenteerde, ‘ziekelijke’ podiumpresentatie van de zanger die aan Meyhna'ch deed denken. Antaeus, Aosoth, Valkyrja, Ofermod, dat soort werk. Sterk en overtuigend optreden, waarbij vooral de gitaarriffs indruk maakten. Wellicht dat album dat al twintig jaar in de kast stof staat te verzamelen toch weer eens draaien en aandachtig beluisteren.

De zaterdag werd door een mij totaal onbekende band geopend: SRPNTS. Zeer sterke, furieuze black metal! Flinke portie drumgeweld door een begenadigde trommelaar. Ook hier heerlijke, dissonante gitaarriffs, en een ‘orthodox’/’religieus’ sfeertje. Indrukwekkend. Het zou tot de headliner duren eer dit optreden werd overtroffen. Direct het aankomende album in de pre-order besteld.
Tweede band van de dag was Horn. Pagan/black metal. Nooit echt goed in verdiept. Een dynamisch optreden. Sommige nummers waren gewoon degelijke pagan black metal, andere toch teveel hoempapa. Er zaten meerdere sterke/lekkere, repeterende en kille black metal-riffs in de muziek verwerkt. Er waren momenten dat het mij enigszins aan Totenlieder-era Absurd deed denken, maar dat werd dan weer snel door te vrolijke folk metal-melodielijnen afgewisseld.
Sigh had ik één keer eerder gezien: Afterburner 2012. Toen stal Dr. Mikannibal met haar indrukwekkende vocalen, sax-spel, en voorkomen het optreden. Deze keer had Sigh zich in de stijl van het nieuwe album, Goh-Ka, uitgedost: Japanse folklore. Zoals te verwachten was de show bombastisch. Een mengeling van nieuw werk en klassiekertjes. Dr. Mikannibal had ditmaal, helaas een kleinere rol. Geen gehele vocale partijen/zanglijnen, maar slecht achtergrondzang. Ze stond daarnaast letterlijk op het podium naar achteren geplaats, en ook de saxofoon bleef helaas achterwege. Net als in 2012 bleek Mirai Kawashima gewoon geen goede, sterke, en/of indrukwekkende zanger en frontman. Zijn vocalen zijn zwak, hees, impotent. En het instrumentale gedeelte heeft hij live geheel uitbesteed. Nozomu Wakai daarentegen gaf een goed optreden. Zeer sterk en kundig gitaarspel. Trok de show eigenhandig naar een hoger niveau. Zeer degelijk en vermakelijk concert, maar haalde het bij lange na niet bij de overdonderende prestatie van 2012.
Tijd om te eten. Van Perchta alleen het laatste nummer gezien en gehoord. Anderhalfjaar geleden eens thuis gecheckt. Toen vond ik het clownesk hysterisch. Wat ik hier hoorde klonk interessant. Als een oprechte ode aan folklore. Wie weet zie ik ze nog een keer ergens.
Ook Darkened Nocturn Slaughtercult trad een jaar of twintig geleden met een flinke regelmaat in Nederland op. Ik weet dat Onielar in de tussentijd ziek en druk met Bethlehem is geweest, maar ik zou graag weer vaker bands van dit niveau en deze stijl live zien. DNS maakt nietsontziende, ijskoude, en messcherpe black metal. Agressieve ritmes, venijnige riffs, intense vocalen. De eerste paar nummers leek de band toch wat van de energie van vroeger te zijn verloren. Nummer voor nummer zag ik echter meer en meer van de oude DNS terugkeren; tot het moment dat het geluid weer een ouderwetse, chaotische brij van riffs en ritmes was. Gaaf en nostalgisch om weer eens live te zien.
Rotting Christ zou een old school-set met exclusief werk van 1993 -1995 spelen. Dat ze dan toch nummers van Triarchy of the Lost Lovers (1996) doen, daar hoor je natuurlijk niemand over. Sterker nog: dat is zeer welkom. Maar dat er dan toch ook totale zaaddodende rommel als The Raven wordt gespeeld, dat is wel wat jammer… Desalniettemin sterkste Rotting Christ-optreden dat ik heb meegemaakt. Net als Kawashima is Sakis Tolis de zwakste schakel in zijn eigen band. En dat is ergens toch wel jammer en sneu. Maar hij was gelukkig beter en sterker bij de stem dan de vorige drie keer dat ik Rotting Christ live zag. Het gehele spel en optreden was krachtiger en vitaler dan ik van ze gewend ben. Alle drie de eerste albums kwamen aan bod, en ook de obligate Thou Art Lord-cover werd gespeeld (die qua stijl en tijd tenminste wel binnen een old school-set past). The Fifth Illusion en Non Serviam waren genieten. Erg leuk eens meerdere oude nummers live te horen; maar een écht krachtige live-band is het niet. Allemaal net te laf.
Dan de band van het festival: (Aran plays) ‘Lunar Aurora’. Vorig jaar in Regensburg was fenomenaal goed! Dat het de moeite waard ging worden, stond buiten kijf, maar hoe zou het deze keer klinken.. zeker gezien dit optreden met een andere zanger was. Gelukkig was het vrij snel wel duidelijk dat ook dit optreden weer belachelijk goed ging worden. Het spel was geweldig, het geluid echt goed. De zanger (Jan van Berlekom/Winterherz van Waldgeflüster) was niet helemaal het niveau van Matthias Jell/Grànt (Gràb), maar bleek een waardige vervanger. Er werd qua vocalen iets meer geëxperimenteerd dan vorige keer. Benjamin König/Aran deed meer zanglijnen, Winterherz deed een paar zinnen clean. Wel stoorde het mij nu meer dan vorig jaar dat de keys van een bandje kwamen. Op Hoagascht zijn de toetsen dan wellicht niet lead dat ze de gitaren als richtingbepalend overnemen, zoals bij sommige ‘symfonische’ black metal-bands en Dimmu Borgir wel eens het geval is, ze zijn ook geen onbelangrijk achtergronddetail. Ze zijn een volwaardig en bepalend onderdeel van de compositie. Los daarvan zijn de keyboardpartijen op Hoagascht best bijzonder te nomen: onmiskenbaar sfeervol en spookachtige black metal, maar tegelijkertijd hebben ze iets psychedelisch en spacewarp-erigs dat ze op een space rock/kraut-album niet hadden misklonken. Die moeten een volgende keer eigenlijk wel echt ook live worden verzorgd. Wedaleichtn kwam echter niet helemaal uit de verf, maar verder was dit écht weer heeel zwaar genieten. Heerlijke, meevoerende/melancholische gitaarlijnen en -riffs, bakken sfeer, zeer sterke uitvoering!! Als toegift nog twee niet-Hoagascht-nummer: The Unknown Dead, en Der leere Thron. Winterherz kwam met zijn intense, diepe screams tijdens deze nummers (pas) vol tot zijn recht. Geweldig! Een volgende keer gaan we gewoon weer.

Nice.

Jammer dat je net Perchta hebt moeten missen; het optreden dat ik van hen zag was behoorlijk goed. Heeft me nog bloedvlekken op mijn jasje opgeleverd ook!

Zondagavond naar Hawkwind in Utrecht geweest. Had de band nog nooit gezien, dus dat konden we niet laten schieten. Wel een beetje gereserveerd er ingegaan, maar dat bleek totaal onnodig. Propere show. Het zeer lelijke, geprojecteerde jaren’00-logo deed nog wel even vrezen, maar toen de epische doch foute lasers begonnen, was het duidelijk dat de heren, ondanks de leeftijd, nog heel goed wisten waar ze mee bezig waren. Brock is inmiddels 85, maar klonk opvallend jeugdig. Nog beter geconserveerd dan Arthur Brown. Er waren in de set wel een paar rustmomenten voor hem ingebouwd, maar qua spel en stemgeluid veel beter dan verwacht. De setlist was een vogelvlucht door bijna zes decennia en veertig albums aan muziek. Klassiekers als Assault and Battery, Levitation, en Spirit of the Age, tot aan het meest recente album. Meerdere nummers werden tot epische (space) jams uitgebouwd, een paar andere hadden stevige metal-riffs. Op het optreden was (technisch) niets aan te merken. Niet de sterren van de hemel, maar beter dan verwacht. Zeer degelijk. Goed, leuk. Zou zo weer gaan.

Ik ben Zaterdagavond naar TAAKE geweest in de P60.

Er waren wat openingsacts. Van de eerste ben ik de naam vergeten maar ze wisten ook niet echt te boeien, een beetje death metal. Niet slecht ofzo, maar ook niks wat je echt vasthoudt ofzo. Mensen om me heen vonden het wel slecht, maar dat vind ik echt een brug te ver. Het waren dacht ik britten dat ze aangaven.

Vervolgens kwam de tweede support en dat was Impalement. Die maken blackened death en het lijkt tamelijk veel op Belphegor. Het viel me op dat de gitaar van de zanger erg zacht stond, wat ook wel jammer was want ik kreeg het idee dat de muziek daardoor allicht een hoop cachet misliep. Puik optreden. Het zijn Zwitsers zoals op de telefoon opgezocht.

Toen TAAKE. Dat is natuurlijk een geoliede machine, die artiesten kunnen er wat van en gooien alles zo routineus de zaal in. Toch kwam Hoest zelf behoorlijk fanatiek over, en het publiek liep ook weg met het optreden, waar het voorheen erg moeilijk was de crowd een beetje te pleasen, iedereen was er duidelijk voor Taake.
Omdat ik eigenlijk alleen Nattestid ken, kende ik het meeste werk op 1 nummer na niet. Maar dat mocht de pret niet drukken, duidelijk is dat Hoest nog een enorme sloot prima metal de wereld in heeft geslingerd na zijn debuut, en elk nummer wat gespeeld werd grensde aan genialiteit, zo zie ik het graag. In het kort: Puik. Het zijn Noren.

Bandjes kiek'n en luust'ren waarvan je de bandlogo's niet kunt lezen en de vocalen zo zijn dat je toch niet hoort wat ze 'zingen'. Wat kan er mis gaan?

quote:

---

Op 15 september 2026 17:48 schreef Freduk het volgende:
Ik ben Zaterdagavond naar TAAKE geweest in de P60.

Omdat ik eigenlijk alleen Nattestid ken, kende ik het meeste werk op 1 nummer na niet. Maar dat mocht de pret niet drukken, duidelijk is dat Hoest nog een enorme sloot prima metal de wereld in heeft geslingerd na zijn debuut, en elk nummer wat gespeeld werd grensde aan genialiteit, zo zie ik het graag. In het kort: Puik. Het zijn Noren.

---

Ik ben Nattestid al bijna weer vergeten, zo veel gave dingen als er sindsdien zijn uitgekomen. Alleen Et Hav Av Avstand vat ik nog niet helemaal.

quote:

---

Op 15 september 2026 19:58 schreef Dweller het volgende:Nattestid

---

Nattetiet?

Nee, Nattestid.