Kort samengevat:

Éénheidsworst.

Dat zeker.

Deicide was gaaf, Glen Benton had er zin in, grapte er op los en zelfs een technische storing werd lachend opgelost. Lekkere oldschool setlist ook, topavond.

Het voorprogramma was Slaypultura, met frontman Max Araya. Goede muzikanten, bijna een cover/tributeband, en aardige lui. Spaanse band, ik weet hun eigen naam even niet,

Gisteren in TivoliVredeburg geweest bij Less than Jake, A Wilhelm Scream en The Suicide Machines. Het was lang geleden dat ik weer eens bij een punk concert was. Echt een heel fijn avondje! Vooral A Wilhelm Scream blies me omver. Waar L.t.J. en t.S.M. meer ska-punk / pop-punk zijn maakt A.W.S. eerder hardcore punk. Dat is meer mijn ding. Hoe dan ook...alle bands wisten een feestje te bouwen

Ik loop weer eens een beetje achter. 31 juli naar Little Devil geweest. Blijft een heerlijk, authentiek café. Goede bierlijst ook. Aeturna was het voorprogramma. Zware, enigszins duistere doom metal. Funeral doom wellicht. Tijdje geleden dat ik iets in de straatje hoorde. Er was een periode dat dit geluid best vaak te berde werd gebracht. Nou goed.., wellicht dat mijn hoofd er gewoon niet naar stond, maar ik vond er geen donder aan. Uiterst slaapverwekkend saai. Gelukkig dacht mijn partner er exact hetzelfde over, dus lekker buiten met Dirge for november een biertje gedronken en gekletst.
De band waar het om draaide: Wolvennest. Een van mijn veruit favoriete live-bands de laatste tijd. Maar dit was helaas niet hun sterkste optreden. De drums waren vlak en hol. Zangeres was relatief zwak en zat er een paar keer naast. En waren wat slordigheden in het spel. Desalniettemin blijft het gewoon een verschrikkelijk gave (live-)band. Slepende, hypnotiserende lijnen. Duister, sfeervol, en psychedelisch. Magnifiek gitaarspel. Toffe theremin. De setlist stoelde stevig op Procession. Een dijk van een album! Bezwerende occult rock. Halverwege de set werden de drums was beter ingemixt, en klonk de muziek meer als een organisch geheel. Ondanks dat het niet hun beste optreden was, toch weer erg gaaf.

Alcatraz gisteren!

- Anaal Nathrakh: ik kende enkel de eerste albums een beetje, rechtoe doorknuppelen was dat dacht ik, maar wat er hier gepresenteerd werd, was een mengelmoes met zelfs power metal vocalen. Nee, hier werd ik niet blij van. Wat een aanfluiting zeg.

- Nergal & Mispyrming play Sventevith: het optreden waarvoor ik was gekomen en het was nog veel beter dan ik had gehoopt. Wat een vondst om de gasten van Mispyrming mee te nemen, die speelden strak en perfect en kleurden de geniale, tijdloze songs van Behemoths debuut nog wat verder in. Zeer goed geluid, Nergal als perfecte frotman met net voldoende theater, maar ook zeker niet te veel. Het was genieten van begin tot eind met perfect uitgevoerde nummers van Sventevith en van de And The Forests Dream Eternally-mini. Ook de Pure Evil & Hate-cover mocht niet ontbreken en die zette de kers op een reusachtige taart. Wat een show! Die oude nummers hebben niets aan magie ingeboet en het strakke Ijslandse spel zorgde voor een nieuwe dimensie. Zeer benieuwd of ze dit gaan uitbrengen.

- Deceased: Begin jaren '90 hadden ze een paar aardige old school death metal albums met wat thrashy invloeden. Ik ben vooral fan van hun 13 Freigthened Souls mini-album, maar daar kwam niets van voorbij. Niet echt een beklijvende show. Ze speelden niet slecht, maar het ging te veel van hot naar her. Ook de bolle zanger moest heel wat moeite doen om zijn vocalen uit zijn strot te krijgen. En van bindteksten als 'it's not a circle, it's not a square, this song is called The Triangle' wordt je ook niet echt vrolijk. De zanger zei dat hij het 'fun' vond, maar verre van een memorabel optreden.

- Deicide: nonkel Glen had er zin in en speelde alsof zijn leven ervan af hing. Ook vocaal ging het moeiteloos van diepe grunts naar demonische screams. Een precisiebombardement van brute, old school death metal met heel wat klassiekers. Je moest wel constant bij de les blijven, zo snel vlogen de blastbeats, tempowisselingen, solo's en zangpartijen je om de oren. Lekker loom pitje gedaan bij Dead By Dawn, Once Upon The Cross, Sacrificial Suicide en Satan Spawn, The Caco-Daemon waren mijn andere hoogtepunten omdat ik die nummers het beste ken. Voor de rest wel nog een lange zittijd. Blij ze eens gezien te hebben, nog steeds op de technische top van hun kunnen, maar voor een uur is dit type muziek voor mij niet helemaal geschikt.

- Lamb Of God: ik dacht dat Deicide dit lammetje wel al had geslacht, maar ze stonden toch gewoon op de main stage te spelen. Strak, technisch goed, maar wat een inwisselbaarheid en nietszeggendheid qua songs. Nee, dit deed me niets. Gelukkig waren er metalen vogels die naargeestige geluiden maakten, vuur spuwden en een toffe dame die aan haar haar werd opgetrokken en allerhande acrobatie uitvoerde.

- Satyricon: ik had mij niet meer voorbereid en vreesde een beetje een futloze rockset, maar ook Satyr had er zin in. Met wat Zweedse banken op het podium waar de heren beurtelings op gingen soleren of even vervaarlijk in het publiek gingen kijken was de podiumpresentatie karig. Muzikaal was het echter om duimen en vingers bij af te likken. Inderdaad veel rock, maar het plaatje klopte. Net genoeg dissonantie, schuring en duisternis om de black 'n roll naar een hoog niveau te tillen. Perfect opgebouwde setlist met van de 'oudjes' enkel Mother North, maar dan wel magistraal gebracht en luidkeels meegezonden. Helaas geen Rebel Extravaganza of Repined Bastard Nation, dat had nochtans perfect gepast, maar voldoende ander lekkers. Een zeer headlinewaardige show die begeesterde. De heren zijn duidelijk nog niet lui en volgevreten, maar hadden er waarlijk zin in en waren zichtbaar onder de indruk van de zeer enthousiaste reacties. Topset!

Conclusie: twee geniale shows, tof festival, veel gezelliger dan Graspop. Bij een goede dag line-up ga ik volgend jaar zeker terug!

ZM'ers: Ktulu & Hypnos - laatstgenoemde had zijn zoon Amon mee die met zijn Deicide shirt liep te krijgeren in de pit van Deicide

[Dit bericht is gewijzigd door mikkasscar op 10-08-2026 11:36]

Donderdag avondje psy. rock @ DB’s. Dan Green & the Mystery Machine begon zeeer overtuigend. Goede, interessante psychedelische rock. Lekkere effecten en pedalen, geestverruimende loopjes, perfecte toetsen. Passende bluesy gitaarpartijen. Lekkere LSD-trip. De eerste paar nummers was ik echt blij verrast. Halverwege de set veranderde hun sound en repertoire helaas naar zwakke, laffe rock songs. Licht, al te licht.
Dead Meadow speelde zwaar en fuzzy. Flink wat Elctric Wizard en Black Sabbath. Perfecte mix van psy., fuzz, en stoner rock. Aanstekelijke, groovende lijnen. Meerdere nummers van het ST-album, die flink uitgesponnen werden gebracht. Met name deze tracks ware zwaar genieten! Verder lekker rechttoe/reachtaan, weinig over te vertellen. Sterk optreden.

Gisteren naar Hall of Fame. Eerste keer buiten Roadburn om. Openingsact Blodzallog. Geen idee, en ik had het zo overgeslagen, maar wat ben ik blij dat ik dat niet heb gedaan.. ! Bij de eerste noten was het direct duidelijke uit welk vaatje er zeer overtuigend ging worden getapt: Zwaar, duister, smerig, evil, totale Beherit-worship! Ook qua podiumpresentatie. Gitzwarte atmosfeer, de muziek simpel en doeltreffend. Naast Beherit kwamen er ook zuigende en claustrofobische riffs voorbij die bij Demoncy niet hadden misklonken; maar de lijn tussen Drawing down the Moon en Joined in Darkness is eigenlijk best dun. Lang geleden dat ik zo overtuigd en overrompeld door een mij compleet onbekende openingsact was. De thuisblijvers hebben hier zeker iets gemist (Grafzerk…. )!
Invunche kampte met geluidseuvels. De gitaar van El Invunche zelf was (zeker in begin) totaal niet te horen. Ook het keyboard en de (achtergrond)vocalen misten een degelijke versterking, al kwam dat later in de set nog wel in orde. Hierdoor miste de muziek aan kracht en lichaam. De DiY punky drums kwamen extra in het oor te liggen. Aan het spel lag het niet. Dat was goed en strak. Zeker de andere gitarist speelde de sterren van de hemel. Alleen in Antü meende ik in het spel wat oneffenheden te horen (naast dat uitvoering sowieso licht afweek van de albumversie). Wellicht met iets teveel enthousiasme gebracht. Maar dat mocht de pret niet drukken. De set was met heerlijke, aanstekelijke ritmes, riffs, en riedeltjes gevuld.
Spectral Wound was hard! Een furieus optreden. Messcherpe vocalen, hakkende ritmes, moordende riffs. De frontman heeft de meest indrukwekkende strot die ik in eeuwen live heb gehoord, terwijl hij volgens mij flink op leeftijd is; maar de achtergrondzang deed niets aan agressie onder. Dwingende, ‘Finse’, ritmische riffs in het straatje van Sargeist, Horna, en Behexen. Zo hoort black metal te klinken. Veel nummers van Songs of Blood and Mire, retestrak en vol vitaliteit uitgevoerd. Een overweldigend, alles-vermorzelend optreden!
Wat een geweldige avond! Alledrie de bands brachten ijzersterke, diepzwarte composities van erg hoog niveau.

100% mee eens! Ik wil alleen de drummer van Spectral Wound nog even extra aanstippen. Mijn god, wat een beest is dat

Dus, heel weekend Alcatraz. Echt heel goed bevallen. Uitverkocht maar eigenlijk nergens té druk, behalve bij Witch Club Satan die ze wat naïef in de kleinste tent hadden gepropt. Niet dat het een erg goede band is verder, maar het is een hype-dingetje en dan weet je dat het vol gaat staan. Verder overal prima te doen, horeca liep doorgaans vlot door en ook de glamping is goed verzorgd. Volgend jaar doe ik alleen een upgrade want stretcher > matrasje en papa is ook geen 20 meer.

Hoogtepunten donderdag:

Wings of Steel: No nonsense old school heavy metal waar werkelijk niets op af te dingen valt.

Funeral Dress: Ik kende deze Vlaamse punkband absoluut niet, maar ik werd meegetrokken de tent in en heb me uiteindelijk een uur lang heel prima vermaakt. Tempo zat er lekker in en de mix van rauwe punk met af en toe een feestnummer tussendoor deed het goed.

Sacred Reich: Prima band, prima set. Niet helemaal mijn ding, maar altijd solide.

Alestorm heb ik inmiddels een paar keer te vaak gezien en het kunstje ken ik nu wel een keer. Zo'n tien opblaasbare grote badeenden het publiek in smijten had dan wel weer een enorm hilarisch effect, net als de compleet debiele Piet Piraat-outrotape.

Vrijdag vroeg op voor Masterplan, een band die ik al jaren wil zien maar wat er nooit van komt. Solide set op de late ochtend en een zanger die Jorn Lande an sich prima vervangt. Wel verstandig om te focussen op de eerste paar platen.

Crimson Glory was, net als Armored Saint later die dag en Metal Church de volgende een prima band voor de achtergrond. Het is altijd gedegen, altijd solide, maar het wil maar niet beklijven.

Dirkschneider speelde een old-school Accept-set en daar kun je weinig fout mee doen. De man is nog steeds bij stem, en de band is prima, ook al mis je een vakman als Wolf Hoffmann echt wel.

Tijdens Bodycount en Savatage hebben we de tribune maar opgezocht om de benen even bij te laten komen. De eerste was zoals altijd solide, ook al moet Ice-T dat anti-woke-praatje misschien eens thuis laten. Mooi om de enorme stofwolken te zien die uit de cirkel pit omhoog kwamen.

Savatage daarentegen was echt geweldig. Voor mij de eerste keer dus sowieso siked, en de band is om meerdere redenen erg speciaal voor me. Hele prima, discografie-omvattende set met als hoogtepunten Chance en Believe, inclusief die videoboodschap van Jon. Ik heb met tranen in mijn ogen gezeten. Ik bleek niet de enige in de rij te zijn; allemaal geëmotioneerde, volwassen kerels. Zo bijzonder kan muziek soms zijn. Daarna de camping maar opgezocht voor een biertje, want Slaughter to Prevail is natuurlijk volstrekt overbodig.

Zaterdag weer vroeg op voor Tailgunner, die een al best goed gevulde festivalweide goed wakker kreeg. Puike band zeg!

Daarna blijven hangen voor Miracle of Sound een Iers folkrockmetalgezelschap. Niet verkeerd maar na een half uurtje is het toch ook wel weer leuk geweest.

Hoogtepunt van de zaterdag was voor mij echt Castle Rat, het Amerikaanse pseudo-doom gezelschap die tussen de nummers door ook graag een sword & sorcery-verhaal vertelt. En dat doet de band heel vakkundig. Ook al zijn de danspasjes, het synchroon gitaarzwaaien en het zwaardgevechtje wat suffig, het past wel in het concept en ze kregen de hele Morgue dan ook goed mee. Daarna nog even blijven hangen voor de puike thrash van Aura Noir, waar helemaal niets mis mee was, en dat zeg ik als niet liefhebber van het genre.

Uitsmijters waren Arch Enemy en Primus. Die eerste ken ik nu wel een keer, maar Primus was zeer strak. Veel experimenteel geklooi waardoor je de helft van de tijd niet wist wat er gespeeld werd, maar dat geeft helemaal niets. Van genoten.

Gisteren was een beetje een rommeldagje. Bloodbound had een prima pot power metal op de Prison stage, Warkings was buitengewoon vermakelijk en over de top zoals altijd.

De eerste verrassing van de dag was het Britse Creeper, een soort mengelmoes van dark wave, Britse goth en een heel Zweeds, bijna Ghost-achtig sausje. Ontdekking van de dag.

Misþyrming featuring Nergal was zoals mikkascar ook zegt echt heel erg goed. Dik aangezet, super strak en oprecht indrukwekkend.

Ook Saxon mocht er weer zijn, en dat is een band die nooit teleurstelt. Solide set vol oude krakers inclusief Princess of the Night; wat wil een mens nu nog meer?

Satyricon was goed, maar op dat moment begon de vermoeidheid serieus toe te slaan dus ik heb er minder van kunnen genieten dan ik had gewild. Wel tof om Mother North eens live mee te mogen maken.

Powerwolf zet altijd een dijk van een show neer, maar die hadden we al eerder gezien, dus waren we afgeleid door a) een groep die een rubberen eend aan het opblazen was om er vervolgens gewoon een gast op de grond op te laten zitten en verder niet, en b) de vuurspuwvogel met acrobatiek net naast ons. Eigenlijk interessanter dan Powerwolf.

Hoe dan ook een mooi weekend. Ik kan bijkans niet meer lopen, mijn linkerknie zit op slot, mijn rug heeft het begeven en ik poer nog dagen bagger uit mijn neus. Woensdag kaarten halen voor volgend jaar.

[Dit bericht is gewijzigd door Ralph op 11-08-2026 0:14]

quote:

---

Op 10 augustus 2026 22:40 schreef Ralph het volgende:

De eerste verrassing van de dag was het Britse Creeper, een soort mengelmoes van dark wave, Britse goth en een heel Zweeds, bijna Ghost-achtig sausje. Ontdekking van de dag.

---

Oh, geinig. Heb hun laatste album vorig jaar ergens in een topic getipt. Ghost inderdaad en veel Jim Steinman en een beetje Sisters of Mercy. Mierzoet, maar ook wel erg knap.

quote:

---

Op 10 augustus 2026 23:13 schreef Sater het volgende:
Oh, geinig. Heb hun laatste album vorig jaar ergens in een topic getipt. Ghost inderdaad en veel Jim Steinman en een beetje Sisters of Mercy. Mierzoet, maar ook wel erg knap.

---

Zeker mierzoet, maar tussen alle geweld op zo'n festivalweide best een aangename afwisseling. Parasite kende ik kennelijk al, geen idee of dat door jouw tip kwam of dat Tidal daar eens mee aan kwam zetten.

quote:

---

Op 10 augustus 2026 22:40 schreef Ralph het volgende:
Dus, heel weekend Alcatraz. Echt heel goed bevallen. Uitverkocht maar eigenlijk nergens té druk, behalve bij Witch Club Satan die ze wat naïef in de kleinste tent hadden gepropt. Niet dat het een erg goede band is verder, maar het is een hype-dingetje en dan weet je dat het vol gaat staan. Verder overal prima te doen, horeca liep doorgaans vlot door en ook de glamping is goed verzorgd. Volgend jaar doe ik alleen een upgrade want stretcher > matrasje en papa is ook geen 20 meer.

Hoogtepunten donderdag:

Wings of Steel: No nonsense old school heavy metal waar werkelijk niets op af te dingen valt.

Funeral Dress: Ik kende deze Vlaamse punkband absoluut niet, maar ik werd meegetrokken de tent in en heb me uiteindelijk een uur lang heel prima vermaakt. Tempo zat er lekker in en de mix van rauwe punk met af en toe een feestnummer tussendoor deed het goed.

Sacred Reich: Prima band, prima set. Niet helemaal mijn ding, maar altijd solide.

Alestorm heb ik inmiddels een paar keer te vaak gezien en het kunstje ken ik nu wel een keer. Zo'n tien opblaasbare grote badeenden het publiek in smijten had dan wel weer een enorm hilarisch effect, net als de compleet debiele Piet Piraat-outrotape.

Vrijdag vroeg op voor Masterplan, een band die ik al jaren wil zien maar wat er nooit van komt. Solide set op de late ochtend en een zanger die Jorn Lande an sich prima vervangt. Wel verstandig om te focussen op de eerste paar platen.

Crimson Glory was, net als Armored Saint later die dag en Metal Church de volgende een prima band voor de achtergrond. Het is altijd gedegen, altijd solide, maar het wil maar niet beklijven.

Dirkschneider speelde een old-school Accept-set en daar kun je weinig fout mee doen. De man is nog steeds bij stem, en de band is prima, ook al mis je een vakman als Wolf Hoffmann echt wel.

Tijdens Bodycount en Savatage hebben we de tribune maar opgezocht om de benen even bij te laten komen. De eerste was zoals altijd solide, ook al moet Ice-T dat anti-woke-praatje misschien eens thuis laten. Mooi om de enorme stofwolken te zien die uit de cirkel pit omhoog kwamen.

Savatage daarentegen was echt geweldig. Voor mij de eerste keer dus sowieso siked, en de band is om meerdere redenen erg speciaal voor me. Hele prima, discografie-omvattende set met als hoogtepunten Chance en Believe, inclusief die videoboodschap van Jon. Ik heb met tranen in mijn ogen gezeten. Ik bleek niet de enige in de rij te zijn; allemaal geëmotioneerde, volwassen kerels. Zo bijzonder kan muziek soms zijn. Daarna de camping maar opgezocht voor een biertje, want Slaughter to Prevail is natuurlijk volstrekt overbodig.

Zaterdag weer vroeg op voor Tailgunner, die een al best goed gevulde festivalweide goed wakker kreeg. Puike band zeg!

Daarna blijven hangen voor Miracle of Sound een Iers folkrockmetalgezelschap. Niet verkeerd maar na een half uurtje is het toch ook wel weer leuk geweest.

Hoogtepunt van de zaterdag was voor mij echt Castle Rat, het Amerikaanse pseudo-doom gezelschap die tussen de nummers door ook graag een sword & sorcery-verhaal vertelt. En dat doet de band heel vakkundig. Ook al zijn de danspasjes, het synchroon gitaarzwaaien en het zwaardgevechtje wat suffig, het past wel in het concept en ze kregen de hele Morgue dan ook goed mee. Daarna nog even blijven hangen voor de puike thrash van Aura Noir, waar helemaal niets mis mee was, en dat zeg ik als niet liefhebber van het genre.

Uitsmijters waren Arch Enemy en Primus. Die eerste ken ik nu wel een keer, maar Primus was zeer strak. Veel experimenteel geklooi waardoor je de helft van de tijd niet wist wat er gespeeld werd, maar dat geeft helemaal niets. Van genoten.

Gisteren was een beetje een rommeldagje. Bloodbound had een prima pot power metal op de Prison stage, Warkings was buitengewoon vermakelijk en over de top zoals altijd.

De eerste verrassing van de dag was het Britse Creeper, een soort mengelmoes van dark wave, Britse goth en een heel Zweeds, bijna Ghost-achtig sausje. Ontdekking van de dag.

Misþyrming featuring Nergal was zoals mikkascar ook zegt echt heel erg goed. Dik aangezet, super strak en oprecht indrukwekkend.

Ook Saxon mocht er weer zijn, en dat is een band die nooit teleurstelt. Solide set vol oude krakers inclusief Princess of the Night; wat wil een mens nu nog meer?

Satyricon was goed, maar op dat moment begon de vermoeidheid serieus toe te slaan dus ik heb er minder van kunnen genieten dan ik had gewild. Wel tof om Mother North eens live mee te mogen maken.

Powerwolf zet altijd een dijk van een show neer, maar die hadden we al eerder gezien, dus waren we afgeleid door a) een groep die een rubberen eend aan het opblazen was om er vervolgens gewoon een gast op de grond op te laten zitten en verder niet, en b) de vuurspuwvogel met acrobatiek net naast ons. Eigenlijk interessanter dan Powerwolf.

Hoe dan ook een mooi weekend. Ik kan bijkans niet meer lopen, mijn linkerknie zit op slot, mijn rug heeft het begeven en ik poer nog dagen bagger uit mijn neus. Woensdag kaarten halen voor volgend jaar.

---

Mooi verslag en strak programma toch wel. Volgende keer biertje doen hé

Doen we!

Gaaf hoor Dirkschneider, die moet ik nog steeds eens zien. Leuk verslagje overall Ralph!

De zanger van Spectral Wound is amper 40, of dan anders een stokoude vampier.

Ter Ziele; ik heb ze wel eens gezien dat de muziek loodzwaar was en de vocalen messcherp waren, en ik heb ze wel eens gezien dat het allemaal beduidend minder indrukwekkend was. Gisteren begon met de set met droevige, zware, relatief conventionele doom metal. Een stemming in mineur. Via een ingetogen stuk muziek, met zeer subtiel en fragiel drumwerk, belandden we bij meer dynamische, doch nog steeds zware sludge/post-doom. De set werd met een minutieus opgebouwde spanningsboog die tot ontlading kwam afgerond. Degelijk optreden.
Wolves in the Throne Room ving met Mountain Magick aan; maar direct werd alles overstemd en overdonderd door een veel te zwaar en hard afgestemde ritmesectie. De riffs verzopen totaal in al dat geweld. Gelukkig werd de versterking nog tijdens dit eerste nummer gecorrigeerd. Maar zeker een veel te hard drumstel zou een euvel blijven. Daarnaast kwamen de toetsten van een bandje. Hierna wat nummers van Crypt of Ancestral Knowledge, die niet helemaal uit de verf kwamen. Gelukkig was daar Vastness and Sorrow. Wederom knalde de drums er veeel te hard in, maar dit was desalniettemin genieten. Uitgesponnen compositie, hypnotiserende, repeterende, en meevoerende riffs. Een nummer van Celestial Lineage, om met I Will Lay Down My Bones Among the Rocks and Roots, Crystal Ammunition, en technische gitaarproblemen af te sluiten. Zeker geen vlekkeloos optreden, maar die oude(re) nummers maken veel goed. Erg tof om die weer eens live te horen!

quote:

---

Op 10 augustus 2026 12:17 schreef KwelgeestIV het volgende:
Openingsact Blodzallog. Geen idee, en ik had het zo overgeslagen, maar wat ben ik blij dat ik dat niet heb gedaan.. ! Bij de eerste noten was het direct duidelijke uit welk vaatje er zeer overtuigend ging worden getapt: Zwaar, duister, smerig, evil, totale Beherit-worship! Ook qua podiumpresentatie. Gitzwarte atmosfeer, de muziek simpel en doeltreffend. Naast Beherit kwamen er ook zuigende en claustrofobische riffs voorbij die bij Demoncy niet hadden misklonken; maar de lijn tussen Drawing down the Moon en Joined in Darkness is eigenlijk best dun. Lang geleden dat ik zo overtuigd en overrompeld door een mij compleet onbekende openingsact was. De thuisblijvers hebben hier zeker iets gemist (Grafzerk…. )!

---

Ik veronderstel dat de gitarist wel meespeelde? Op Pankrakerfest was die niet mee waardoor de 'leads' van de ietwat vreemde toetseniste kwamen. Daardoor miste het geheel iets in mijn optiek en kon het me maar matig bekoren.

quote:

---

Op 12 augustus 2026 13:57 schreef mikkasscar het volgende:
Ik veronderstel dat de gitarist wel meespeelde? Op Pankrakerfest was die niet mee waardoor de 'leads' van de ietwat vreemde toetseniste kwamen. Daardoor miste het geheel iets in mijn optiek en kon het me maar matig bekoren.

---

Er speelde zeker een gitarist. De toetsen stonden bij ons juist wat te zacht, waardoor de toegevoegde waarde soms ontbrak.

quote:

---

Op 10 augustus 2026 10:06 schreef KwelgeestIV het volgende:
Wolvennest. Ondanks dat het niet hun beste optreden was, toch weer erg gaaf.

---

Het was voor mij de eerste keer dat ik ze zag en ik vond het ook zeer de moeite.

quote:

---

Op 10 augustus 2026 22:40 schreef Ralph het volgende:
Savatage daarentegen was echt geweldig. Voor mij de eerste keer dus sowieso siked, en de band is om meerdere redenen erg speciaal voor me. Hele prima, discografie-omvattende set met als hoogtepunten Chance en Believe, inclusief die videoboodschap van Jon. Ik heb met tranen in mijn ogen gezeten. Ik bleek niet de enige in de rij te zijn; allemaal geëmotioneerde, volwassen kerels. Zo bijzonder kan muziek soms zijn.

---

Dat was ook in 013 super! Geweldige setlist ook.

quote:

---

Hoogtepunt van de zaterdag was voor mij echt Castle Rat

---

Gaaf! Arnhem vorig jaar was ook zo tof.

Spectral Wound wegens ziekte moeten missen maar woensdag wel voldoende herstelt om naar Judas Priest in 013 te gaan. Dat was warm, druk, maar wel weer heel gaaf. Rob was zeer goed bij stem.

Naar Dynamo metalfest geweest.

Toen ik daar aankwam, in de icehockey ring waar de wind voor eeuwig stilstaat, viel het wel op dat het zevenendertig graden was.
Nu kan ik daar goed tegen en stof happen gaat me ook goed af, geen probleem. Maar niet iedereen is zo fortuinlijk en voor de zwakkelingen had de organisatie van Dynamo de airco laten aanstaan in het hoofdgebouw. Sympathiek en menigeen zocht daar zijn toevlucht.

Ik was te laat voor Destruction en dus was Amorphis de eerste band die ik zag, het goed meekrijgen van het concert werd wat bemoeilijkt door sociaal doen, maar ze speelden redelijk wat oud werk en ook nog iets van Tales from the 1k lakes. Geen tijdverspilling om dit gezien te hebben, gewoon leuk.

Thy Art is Murder gemist vanwege friet eten en stom op een bankje zitten keuvelen. Denk niet dat ik er veel aan gemist heb.

HELLOWEEN, wie kent ze niet? En het was een 40 jaar jubileumshow. Ik vond ze energiek en cool, en 2 uur lang genieten van old school heavy metal die het net niet helemaal is, ik vond het tof en het verveelde niet.

Op zaterdag verder gegaan halverwege de dag, nog een stukje Bleed From Within meegekregen, dat is een soort van Lamb of God, net niet helemaal mijn ding.

Daarna kwam op het kleine podium Castle Rat, en dat is toch wel de verrassing van het festival voor mij geweest, een soort van occulte rockband, female fronted. Veel show, maar ook wel echt de muziek om het allemaal te ondersteunen. Ik vond dit helemaal top.

Vervolgens Primus gezien en deze band is natuurlijk legendarisch. Niet echt metal maar wel heel erg cool, en oldschool. Stiekem kende ik er best wel wat van. Ze speelden ook nog Holy Diver met een gastzanger, waarvan beweerd werd dat het Paul Bostaph was, maar ik weet niet hoor.

Vervolgens kwam Slaughter to Prevail, dat is een soort van Lamb of God, net niet helemaal mijn ding maar ik was wel helemaal in de stemming enzo, en het kwam goed aan, de zanger deed ook nog een motivational speech over hoe het gaat in het leven en dat je vooral aan jezelf moet werken en dat werd door mij ook gewaardeerd, ik vond het wel true allemaal. Dus deze band was toch OK.

Vervolgens kwam Lamb of God. Een beetje overkill na een paar soortgelijke bands maar het moest maar, maar ik had liever wat anders gekeken. Ik kwam er ook achter dat ik eigenlijk bijna niks van Lamb of God ken behalve hun afsluiter "This is a motherfucking invitation blabla" dat nummer ken ik dan weer wel en is meteen een stuk beter dan de rest.

Op Zondag ook weer laat aangeschoven en effectief de meeste bands gemist, maar alleen van Death Angel vond ik dat jammer. Soulfly ook gemist, maar who cares? Ik toch zeker niet.
Testament was de eerste band die ik zag en die ik ook zeker niet wilde missen. Mijn kennis van deze band is schandalig laag en ik ken alleen the gathering goed, en de legacy heb ik een paar keer gedraaid. Ze openden met into the Pit, een nummer wat ik natuurlijk dan weer wel ken vanwege mijn Café Dynamo tijd, en zo kwamen nog wel wat meer nummers langs. Het was fantastisch om ze te zien. Ze waren energiek en cool, en de moeite waard.

De band Filth op het kleine podium genegeerd, denk niet dat ik er veel aan mis. Kroketten eten was belangrijker.

Vervolgens Godsmack op het hoofdpodium. Wat een coole band is dat, ik had ze nog nooit gehoord. Het is wat tegen stoner rock aanschurkende metal. De drums stonden debiel hard maar met de meegebrachte oordoppen in was het allemaal prima te doen. Ik was helemaal in mijn nopjes met het ontdekken van deze uiterst relaxte band, en de mij omringende uiterst vage bekenden waren het daarmee eens.

Een grote fout gemaakt met Sanguissuggabogg te negeren. Ik hoorde het al hoor al etend en pratend dat het goede oldschool death metal was. Het had bij vlagen iets mooi gorgelends en deed aan het oude Bloodbath denken. Zo klonkt het althans van een paar honderd meter verderop en met een betonnen muur ertussen. Maarja, er moest gegeten en gedronken worden en Sanguissaggabogg delfde het onderspit.

Toen kwam de laatste band van het festival. Enkel Whoracle en Lunar Strain kennen is toch wel wat weinig als je In Flames wilt gaat kijken, zo mocht ik constateren. Iedereen kende alles maar ik kende niets
Toch was het een cool optreden. In flames bestaat ondertussen ook zo'n 30 jaar plus. Ze speelden heel veel oud werk mocht ik vernemen, maar ik ken de Jesters Race an Clayman niet eens dus ja, ga er maar aanstaan. Het was dus een uur of wat onbekend werk met 1 nummer van Whoracle wat voorbij kwam. Ook tof.

Dynamo Open Air is een erg goed georganiseerd festival wat over het algemeen een oud publiek aantrekt. De gemiddelde leeftijd zal eind 40 liggen. Het bier is Grolsch en voor een kleintje pils betaal je 3,85 terwijl een grote friet zeven euro kost. Kosten voor een weekendticket zonder camping is 180 euro.

O ja, Dynamo Metal Fest. Alleen de zaterdag geweest.

Volgens planning kwam ik ongeveer een kwartier voordat Fit For An Autopsy zou beginnen aan. Leek me wel lekker om daar even om me heen te kunnen maaien, maar het geluid was dusdanig slecht dat ik er niets mee kon. Alleen maar gecomprimeerde drums op standje opstijgende straaljager en vocals die daar nog bovenuit kwamen. gitaren? Niet gehoord. Vertwijfeld meerdere locaties op het terrein geprobeerd, maar het klonk overal slecht. Dan maar bier drinken en eten. Prijzig geintje trouwens, 14 euro voor een 'pasta XL' die in mijn ogen en maag nauwelijks een 'M' zou mogen heten. Maar goed, geld moet rollen.

Bleed From Within is niet iets waar ik per se heel erg warm voor loop, maar dat was het volgende wat ik wel even wilde checken. Het geluid was hier zo mogelijk nog minder acceptabel, dus maar weer snel mijn heil bij de horeca gezocht.

Vervolgens nog een bandje op het andere podium zien spelen dat vooral klonk naar Chimaira maar dan deels met vrouwelijke vocals. Gek genoeg was de geluidsbalans bij dat podium ordes van grootte beter. Verder niet heel verheffend, maar ik kreeg er alvast geen splijtende hoofdpijn van en dat was al een dikke plus. De lat lag dus laag.

Gelukkig was daar dan Primus op het hoofpodium. Het geluid was uitstekend, en die band kan natuurlijk een aardig potje spelen. Hun huidige drummer had ik nog nooit aan het werk gezien maar die kan er wat van zeg... De 'Holy Diver' cover had van mij persoonlijk niet gehoeven, Primus heeft immers meer dan genoeg eigen werk waar uit geput kan worden, maar het spelplezier en de kwaliteit vergoedde ook hier veel.

Daarna maar weer eten, en vervolgens Slaughter To Prevail gezien. De opblaasbeer op het podium was hilarisch, waarvoor hulde. Door de jaren heen is de band qua muziek en show meer en meer een Ersatz-Slipknot geworden, maar af en toe mag Alex nog even wat echte gutturals doen. Gelikte show, maar die drumsolo moet je niet willen. Ten eerste omdat een drumsolo sowieso altijd de vaart er uit haalt, maar ook omdat deze drummer nou niet meteen een absolute hoogvlieger is. Veel van zijn blasts werden in de nummers zelf naar het einde van de maat toe al wat onstrak, en bij de solo werd dat allemaal niet beter.

Vervolgens weer een uur tijd om nog maar eens te eten en daarna Lamb of God. Er werd sterk geopend met drie hits en daar ging het publiek wel lekker op. De nieuwere nummers waren nog niet zo ingeburgeerd, maar ook niet slecht, maar ook omdat Randy vermoeid leek kwam de show nooit echt lekker op gang, ondanks enthousiast spel van de band. Ook hier een rare break in de setlist met een raar gitaar-intermezzo. Speel dan gewoon een nummer, je hebt er genoeg... Maar goed, de heren zijn ook geen 20 meer.

Uitendelijk heb ik me toch best prima vermaakt, al was ik aan het eind van de dag wel gesloopt omdat je als Eindhovenaar de hele tijd allerlei bekenden tegenkomt en dan toch even een praatje moet maken als je aangesproken wordt. Wat dat betreft was mijn sociale batterij wel helemaal leeg aan het eind van de avond. Het traditionele 'bier drinken en kut roepen' in Café The Jack na afloop heb ik dus ook maar aan me voorbij laten gaan, om vervolgens de zondag in gezegende afzondering door te brengen. Gelukkig was het programma op die dag voor mij niet zo boeiend, anders weet ik niet hoe ik dat nog had moeten klaarspelen.

[Dit bericht is gewijzigd door Negatieveling op 17-08-2026 17:53]

.

[Dit bericht is gewijzigd door Negatieveling op 17-08-2026 17:53]

Chronologisch terugwerkende...

De zaterdag voor DMF: Body Count in 013. Daar hoeven we weinig woorden aan vuil te maken: dat was te gek, als je er van houdt. Welbeschouwd is het vrij gênant om een man van bijna 70 zo tekeer te zien en horen gaan, maar ik heb er een zwak voor. De band kan tegenwoordig nog spelen ook, en weet donders goed waar het publiek voor komt. Dus kregen we bijvoorbeeld 'Raining Blood / Postmortem' en 'Disorder' voorgeschoteld. Ice Muthafickin' T (Bitch) was niet altijd even goed meer bij stem, maar wat zou het - het was een feestje.


De donderdag daarvoor Igorrr in 013. We kwamen binne tegen het eind van de set van Doodseskader. Wat ik hoorde toen ik de zaal binnenkwam zou je als elektronische sludge kunnen omschrijven en dat klonk heel niet onaardig, maar de laatste twee nummers waren wat mij betreft een stuk minder boeiend. Uitgeklede beats met ook live drums, wat glitches en gescandeerde teksten en videoprojecties, ik voelde het niet zo.

Daarna Health. Blijkens de toch wel vele shirts van de band in de zaal geen onbekende, maar ik had er nog nooit een noot van gehoord. Nou, dat had ik graag zo gehouden. als ik het zou moeten omschrijven zou ik het Rammstein op Ritalin noemen. Beetje industrial, percussiegedreven, hier en daar een hoekige riff en bijna permanent heel erg zeurderige, elektronisch vervormde, eentonige 'zang'. Het overgrote deel van wat ik hoorde kwam ook nog eens van de backing track; de live-muzikanten speelden wel, maar stonden niet op de voorgrond in de geluidsmix. Nee, niet voor mij weggelegd.

Gelukkig maakte Igorrr alles goed. Aan de ene kant kun je het natuurlijk afdoen als een gimmick (al is de piano spelende kip Patrick blijkbaar inmiddels overleden en niet vervangen), maar er staat wel een band van wereldklasse die gimmick uit te voeren en er zitten ook wel echt aardig wat ijzersterke nummers in het repertoire. Blijkbaar was er een andere zangeres toegetreden, maar dat had geen merkbaar effect op de kwaliteit. Hulde! Ook hier natuurlijk een backing track, maar dat is ook haast onvermijdelijk zo lang er geen compleet koor of orkest mee kan en hij lag ook veel meer op de achtergrond dan bij Health. Zo kan het dus ook. En ook hier: allemachtig, wat een drummer.

Heb je Lisa Westerveld nog geswaffeld ja? :')