Duchtige dag gisteren in Oberhausen. Odyssey to Blasphemy. Geen idee welke editie; maar een black metal-festival. Wel licht jaloers op de programmering daar in Oberhausen en Essen. Gelukkig is het met de auto allemaal nog wel te overzien, en bier daar toch niet te pruimen.
Aan Vel'Har de eer om de zaterdag te openen. Hier waren we getuigen van een waar ritueel. Kaarsen, wierrook, schedels en andere botten, elkaar met (nep(?))bloed inzegenen, een bandlogo dat iets teveel aan dat van Ondskapt doet denken… Ja, de heren namen zichzelf en hun luciferische gimmick wellicht net iets te serieus (voor een openingsact). Zoals te verwachten wortelt de muziek van Vel'Har diep in de orthodoxe/religieuze black metal. Ik moest vooral aan Darvaza denken, met die semi-cleane vocalen, maar ook momenten van Watain en Urfaust. De nummers waren vrij dynamisch, de bas stond wel iets te hard ten opzichte van de gitaren, waardoor sommige subtielere lijntjes niets helemaal lekker uitkwamen. Helegaar geen onaardige muziek, maar net niet echt overtuigend. Echter een lekkere binnenkomer, en zeker een band met potentie.
Oorspronkelijk zou Warlust spelen, maar die was ergens in de afgelopen weken door het Nederlandse Deathless Void vervangen. Ik heb slechtere vervangers meegemaakt. Deathless Void was de verrassing van (EMM)2024. De band weet de licht-melodieuze black metal van Ascension met de agressie en het harde geluid van bands als Katharsis en Teitanblood te combineren. Eigenlijk best gelijkend op wat Possession met The Mother of Darkness doet. Subtiel werden de sfeer en spanning opgebouwd, om met Psychedelic Warfare keihard de deur in te trappen. Wat een razernij! Subtiel meevoerende, quasi-melodieuze gitaarlijnen, omvangen door kneiterend sonisch geweld, en daar dan een geweldige balans is vinden. Echt een goede band!
In Cromlech had ik van te voren al een hard hoofd. Hun album Of Owls and Eels heeft zeker wat. Sterker nog, er staan echt wel goed dingen op, maar het geheel weet net niet te overtuigen. En dat terwijl het eigenlijk echt mijn stijl is, en ik het leuk wil vinden: Typische Duitse licht-melancholische/sfeervolle black metal, die grofgezegd in het straatje Lunar Aurora en Nagelfar valt. En ook live kwam de muziek niet helemaal uit de verf. Rommelig geluid en mix. Was er eindelijk weer eens een keer live keyboarspeler met een band mee, waren de toetsen amper te horen, en was de speler drukker met zijn (niet-onindrukwekkende) abs te showen, dan muziek te spelen. Gelukkig zaten er wel een paar goede en sterk uitgevoerde nummers in de set verwerkt, maar zeker niet het beste optreden van de dag.
Bezwering is niet mijn band, maar het klonk gisteren allemaal veel beter en sterker dan ik in mijn hoofd had, en me dus op had ingesteld. Ik hoorde een duister gitaargeluid alsof het uit een diepe kelder opsteeg, ijzige riffs, en scherpe vocalen. Meneer Alvenrad presenteerde een diepe, intense, en scherpe strot. Daartegenover stonden Urfaust-achtige walsjes. En dan nog van alles daar tussenin. Dynamisch.. ? Kakofonisch.. ? Wie zal het zeggen.., aan mij is het niet besteed.
Hellish Crossfire was mij onbekend, maar de esthetiek deed jaren’80-erende thrash/black vermoeden, en dat bleek het ook te zijn. Scherpe, aanstekelijke riffs, vuig geluid, rockende ritmes. Rechttoerechtaan niets verrassends, maar gewoon lekkere en puike muziek. Wel schandalig om met de gehele band een Venom-shirt aan te trekken, maar dan geen cover te spelen.
Beetje onverwacht, maar de band van de dag bleek Heretic. Beetje vreemd dat een Nederlandse band haar afscheidsoptreden in Oberhausen geeft, maar qua publiek bleek dit een goed ingeschatte locatie. Daarnaast is hun livealbum Germaniacs ook in Oberhausen opgenomen, dus er zal wel een mij onbekende band met de stad zijn. De zaal was intussen goed met Heretic-shirts volgelopen, en de band bleek het grootste en meeste enthousiaste publiek van het festival op de been te krijgen. Natuurlijk werd er met een van de beste openingsnummers ooit, het overrompelende Boys from the Void afgetrapt, en de sfeer zat er direct goed in. Het publiek wist het refrein van de gespeelde nummers uit volle borst mee te zingen, en bij Countess Bathory (hier wel) ging het dak er echt af. Ondertussen waren we op meerdere hitjes als Black Metal Punks, Mr. Chainsaw, en een striptease getrakteerd, om met het geniale The Devil, My Saviour, en het keiharde punknummer Berserker af te sluiten. “Tot over vijf jaar bij de reünie!” Laten we hopen dat die er gaat komen. Ondertussen Filthy Hymns, for Sleazy Demons!
Als welkome onderbreking de murky en sloppy death metal van Dead Congregation. Neem old-school Morbid Angel en Entombed, met een scheut Immolation, en obscure bands als Grave Miasma, met de duistere, claustrofobische sfeer van Portal, en je hebt Dead Congregation. Zware old-school death metal met verstikkende riffs en een hele lichte blues. De heren speelden goed en overtuigend. Dit is death metal waar ik van kan genieten.
Bütcher was bij vlagen een tikje rommelig, en de zanger leek er niet helemaal bij, maar dat mocht de pret niet drukken. Enigszins kitscherige, doch zelfbewuste blackened speed metal. Een gevarieerde setlist van Thermonuklear Road Warrior tot en met het nieuwe nummer Brain at te Seven Altars(?). En natuurlijk krakertjes als Face the Butcher, 45 rpm Metal en Speed Metal Samurai. Deze keer gelukkig wel 666 Goats Carry My Chariot! Hoewel verre van perfect uitgevoerd, en schel geluid, zwaar genieten. Wat een episch monument van metal-epiek! Van Bathory tot Mercyful Fate. Een ware ode aan de oude goden.
De energie, aandacht en spanningsboog zat er na 10 uur staan, matig eten, dronken Duitsers, en volle programmering (de dag had best een band minder gemogen) flink doorheen. Het duurde een nummer of 2/3 voordat Mortuary Drape binnenkwam, maar wat een heerschend optreden. Eigenzinnige deathie black metal. Namen als Necromantia, Varathron, Master's Hammer, Kawir, en Root passeren de revue. Originele composities, vijsnarige bas, sinistere riffs. Een heel evil en bezwerend sfeertje. Zeer overtuigend optreden.

Naar Hällas in Madrid. Wat een show! Super geluid, waanzinnig enthousiast publiek en een heerlijke setlist!

Niet meer naar Benediction en Pentacle geweest. Verslag volgt niet.

Ook afgehaakt daarvoor.

Stelletje laffe herders. Pentacle regeert!

The Wounded in Groningen, 2,5 uur lang, met hele oude nummers

quote:

---

Op 19 oktober 2026 20:20 schreef Ravnajuv het volgende:
The Wounded in Groningen, 2,5 uur lang, met hele oude nummers

---

Gaaf!

Vorige week vrijdag dus Sabathan, Cirith Gorgor en Reinkaos in Baroeg. Reinkaos is een Dissection-tribute met onder andere Balgradon Xul van Infinity in de gelederen. Overtuigend optreden, en een mooie trigger om de originelen weer eens uit de kast te halen.

Cirith Gorgor speelde de eerste helft van de set met oud-zanger Nimroth, die daarna de microfoon overdroeg aan nieuwkomer Ronarg. Hoewel ik hun albums niet dagelijks beluister (ik meende vooral nummers uit de beginjaren te horen?) wisten ze mij van begin tot eind bij de les te houden. Goede show met een fijne energie, en leuk om deze vaste waarde in de Nederlandse black metal eens live te zien.

Sabathan klonk goed: hard, snel en geen poespas. De naamgever is nog steeds scherp bij stem en de rest van de band (wie zijn dat eigenlijk?) speelt uitstekend. Maar in tegenstelling tot Cirith Gorgor begon dit gaandeweg wel erg eenvormig te klinken, dus voor het laatste nummer vertrokken.

De vorige keer dat ik Vigljos live zag was pril 2025 in Arnhem. Toen was ik positief verrast over hoe albumgetrouw deze formatie live klonk. Inmiddels zijn we een release verder. Tome II: Ignis Sacer klinkt iets dynamischer/muzikaler dan de voorganger; wat hier mij betreft niet per se een vooruitgang betekend. Juist die harde Ildjarn-vibe van het debuut was zo gaaf. Desalniettemin is het toch een heel aardig werkje. Het viel te Utrecht snel op dat de zanger niet optimaal bij stem was. Hees, niet echt krachtig. De intense screams haalde hij niet, of werden zelfs clean gezongen. Dat ging vorige keer beter. Maar dat was dan gelijk ook eigenlijk het enige dat op het optreden viel aan te merken. Simpele doch doeltreffende black metal-riffs; primitieve, punky ritmes. De setlist bestond uit een aangename mix van nummers van beide albums. Dance of the Bumblebee was een alternatieve versie met accordeon ipv mellotron. Tijdens het laatste nummer, Raiding the Hive, leek naast de zanger ook de rest van de band er qua energie doorheen te zitten. Maar een leuk, degelijk, eigenlijk gewoon goed optreden.
Bedsore kende ik muzikaal nog niet. “Progressieve death metal” volgens M-A, maar los van de vocalen kon ik weinig death metal bespeuren. Dit was gewoon prog. rock/metal. En qua prog. rock werden er wel veel formulehokjes afgetikt. Ook werd er iets te gretig van de dead stop gebruik gemaakt. Een stijldingetje dat voor mij wel vaker technische/progressieve muziek in de weg zit. Speel toch gewoon door. Daar tegenover stond een heerlijk hammondorgelgeluid. De band had maar liefst twee toetsenisten mee. En ik heb toch wel een lichte Hammond-fetisj. Op de momenten dat de band gewoon doorspeelde, hoorde ik zeer degelijke prog. rock/metal, met een lekker trippy/spacey psychedelisch randje. De band wist voor mij net de juiste snaar te raken. Maar daar dacht de rest van mijn gezelschap anders over.
Wolvennest begon met Décharné. Een prachtig en sterk nummer, maar voor mij geen opener. En ook Shazzula bleek niet optimaal bij stem; al klaarde dit bij het derde nummer op. Wolvennest speelde een vertrouwde set, met relatief veel van Procession. Uitgesponnen, trippy composities. Repeterende gitaarlijnen, spookachtige thereminklanken. De drums stonden wel iets te hard in de mix. Maar het geheel leverde wederom een heerlijke, bezwerende en bedwelmende psychedelische trip op. Niet het beste optreden dat ik van ze heb meegemaakt, maar beter en overtuigender dan vorige keer in Little Devil. Dit was goed; flink genieten.

Vrijdag voor een old-school Cirith Gorgor-set naar Rotterdam afgetaaid. De avond werd door Reinkaos geopend. Een Dissection-tribute/coverband met Balgradon Xul op drum. Ik had deze formatie enkele maanden geleden al in het voorprogramma van Midnight Odyssey gezien. Lauwwarm enthousiast. Wederom waren de drumpartijen zwaar, vet, en indrukwekkend. Volgens mij zit Balgradon deze nummer al dertig jaar na te spelen. Maar zoals iemand dit weekend opmerkte: “Dissection luister je niet zozeer voor de drums”. De snaren en zang wisten mij wederom maar matig te overtuigen. Het leek wel alsof ze op snelheid 0.9 werden gespeeld. Het miste net wat energie en venijn. Maar ik moet ook zeggen dat ik nooit écht Dissection-fan ben geweest. Begrijp me niet verkeerd: Het was een goede band. En zeker Storm of the Light’s Bane heeft zeer sterke, mooie, en bijzondere momenten, maar goed.., wellicht dat het daaraan ligt.
Dan Cirith Gorgor. Geweldig! Net als bij Heretic vorige week blij dat ik hier bij ben geweest. Oude zanger Nimroth afgestoft, een set lekker oude nummertjes. Onwards to the Spectral Defile trek ik nog best met regelmaat uit de kast. En ook Unveiling the Essence bleek bij herluisteren vorige week eigenlijk een hele puike plaat te zijn. Heel passend bij het idee van de avond werd er met The Declaration of Our Neverending War afgetrapt, waarna er nog drie geweldige klassiekers werden gespeeld. Nimroth deed het prima. De nieuwe gitarist speelde erg strak. Toen wisseling van vocalist. De nieuwe zanger klonk als hele harde, en ruige old-school Gorgoroth. Darkness Returns verliep een beetje rommelig; Shadows over Isengard was fenomenaal. De afsluiter Total Annihilation werd door beide heren gezongen. Wat er om eerlijk te zijn al een beetje aan zat te komen. Gaaf effect, sterke uitvoering. Het enige ‘nieuwe’ nummer van de set. Maar hoewel ik het album Cirith Gorgor een van hun sterkere werken vind, is dit nummer [qua compositie] zoveel saaier en zwakker dan alle echt oude nummers die ervoor werden gespeeld. Bellum Germanicum, met galopperende drums en triomfantelijke riffs, spookt nog steeds door m'n hoofd.
De laatste band gemist. Lange weg naar huis, en zaterdag optijd op om naar Samhain te gaan. Liep kwartvoortien Baroeg uit, was halftwee thuis… Grappig trouwens het de nieuwe Baroeg tegelijkertijd totaal anders áls hetzelfde is als het oude pand. Was er nog net eerder geweest.
Oud-ZM’ers Verval en Levianthanica nog heel even gespot.


[Dit bericht is gewijzigd door KwelgeestIV op 27-10-2026 9:45]

Samhain, zaterdag, we waren er rond 16:00 pas ivm werk.

Eerste band was Primitive Warfare, ontzettend passende naam, heel erg kut qua geluid. Gelukkig het dieptepunt van de dag.

Daarna Vinterland, we pakten ruim 5 minuten soundcheck mee, dat was heel tof. Het optreden was dat ook, gewoon die ene hele cd ook gespeeld.

Múr had gewisseld van plek, ik kende dit niet, vond het een fantastische band en optreden, maar.... de zanger/keytar is wel van het 'kijk mij eens heel goed zijn'. Dat vind ik vervelend. Verder niks op aan te merken, die jongens zijn gemiddeld 20 ofzo, maar het staat als een huis.

Lifelover tribute = etenstijd. Logisch

Final Dose leek mij een Primitive Warfare deel II, maar dit was toch wel een stuk beter. Dikke pit zonder gedoe, ook mooi. Niet mijn kopje thee, wel gaaf voor een keer.

Oranssi Pazuzu, ik kende de band, mijn vriendin niet. Ik vond het an sich leuk, maar wel wat tam en langdradig, ja, ik weet dat het Oranssi Pazuzu is. Mijn vriendin vond het 'een aparte band'.

Unreqvited, viel me tegen, tien minuutjes gezien, daarna vast een plekje vooraan gezocht in de grote zaal.

Wolves in the Throne Room, ooit live gezien in Utrecht, minstens 20 jaar geleden. Toffe band, mooie aankleding, goede setlist, afsluiten met I will lay my bones... helemaal top.

Ik heb verder niet zoveel te zeuren, ik kwam voor Walg maar die verhuisden noodgedwongen naar de zondag, helaas.

Eten was prima, de mixdrank die we kregen (2x) was heel sterk en een dikke lus voor de Merch afdeling

quote:

---

Op 18 oktober 2026 14:09 schreef KwelgeestIV het volgende:
Duchtige dag gisteren in Oberhausen. Odyssey to Blasphemy.

---

In Resonanzwerk toch?

Is die zaal nog wat? Staan wel vaker leuke bands namelijk maar ik ben er nog nooit geweest.

Ik vind vooral het geluid zwaar wegen.

quote:

---

Op 27 oktober 2026 6:45 schreef XXL het volgende:
In Resonanzwerk toch?

Is die zaal nog wat? Staan wel vaker leuke bands namelijk maar ik ben er nog nooit geweest.

Ik vind vooral het geluid zwaar wegen.

---

Degelijke zaal, maar een schandalig muntjessysteem dat er puur op is gericht jou geld te doen verspillen.
Geluid was zeker niet optimaal, maar zat mij niet in de weg.

quote:

---

Op 27 oktober 2026 11:37 schreef KwelgeestIV het volgende:
Degelijke zaal, maar een schandalig muntjessysteem dat er puur op is gericht jou geld te doen verspillen.
Geluid was zeker niet optimaal, maar zat mij niet in de weg.

---

Met muntjessysteem doel je neem ik aan op een statiegeldsysteem voor je beker waar je in duitsland vaak 1 speciaal gratis muntje voor hebt? Ben je de beker kwijt dan ga je ervoor betalen.

Nee. Ze werken met kaarten. Deze koop je per vijf of per twintig euro. En zijn, volgens mij, verdeeld in vakjes van 50 cent. Deze kaarten koop je op exact dezelfde plek als waar je jouw drinken haalt. Vaak reken je dus zo'n kaart af om deze direct bij dezelfde persoon voor drinken te gebruiken. Het kopen van deze kaarten kan zowel contant als met pin. Het is totaal onduidelijke en onnodig waarom je je drinken dat niet direct met cash en/of pin kan betalen, behalve dan dat je nu per vijf of twintig euro afrekent. De bestedingsruimte die je overhoudt, kan je natuurlijk niet weer voor geld inwisselen.
Hiernaast is er ook een statiegeldsysteem waarbij je jouw (eerste) beker niet van de zaal krijgt, maar zelf moet betalen. Dit geld krijg je echter nooit meer terug, want ze keren geen geld uit, maar je kan ook geen drankje zonder (statiegeld)beker bestellen. Ze proberen de bezoekers zowel voor hun statiegeld als bestedingsruimte op de kaart met de koop van gummybeertjes af te schepen.

Da's wel een beetje een kutsysteem, ja.

Als het zo moet ga ik er niet heen.

Placebo in de ZiggoDome. De eerste twee platen zijn voor mij pure nostalgie, dus toen werd aangekondigd dat ze ter ere van het dertigjarige jubileum van het debuutalbum een set gebaseerd op het oude werk zouden spelen, was de keuze snel gemaakt om naar Amsterdam af te reizen. Als tiener was ik nogal ondersteboven van Placebo en Brian Molko, dus was enthousiast om het weer te gaan zien. Twintig jaar geleden voor het laatst live meegemaakt. De afgelopen maanden heb ik de eerste twee albums, en specifiek de recent uigebrachte ‘re:created’ versie van het debuut, veel gedraaid. Fijn dat het oude werk, waar Brian Molko schijnbaar lange tijd veel moeite mee had, weer volledig wordt omarmd.

Ook zeer prettig: geen telefoons te zien. Vooraf kregen we al de dienstmededeling dat filmen niet op prijs werd gesteld. Tijdens het optreden stond Molko daar ook nog uitgebreid bij stil. Verbazingwekkend genoeg hield daarna praktisch iedereen de telefoon het gehele concert in de broekzak. Heerlijk! De enkelingen die toch dom stonden te filmen, werden prompt door de security met een joekel van een zaklamp in het gezicht geschenen tot ze er vanzelf mee ophielden of door hun buren werden gemaand te stoppen. Uitstekend.

Het begon al mooi met een enorm doek voor het gehele podium; daarop werd, onder stuwende electro, met videofragmenten van 2026 naar 1996 teruggeteld. Na de tekst ‘The Past Is Present’ klonk het intro van Pure Morning, lang aangehouden, waarna bij de eerste drumaanslag het doek naar beneden kwam. Molko zowaar op bas, direct goed bij stem.

A friend in need's a friend indeed
A friend with weed is better
A friend with breasts and all the rest
A friend who's dressed in leather

“Right in the feels”, zoals ze dan zeggen. Meteen raak.
Vijf enorme verticale schermen waar gedurende het hele optreden mooie (live)beelden en visuals op te zien waren, verder ondersteund door een indrukwekkende lichtshow. Direct het gevoel: hiervoor loont nog het om naar zo’n megazaal als de ZiggoDome te komen. Precies genoeg spektakel. Niet in het publiek overigens. Wat een ontzettend tamme boel, zo maak je het niet vaak mee. Niets van aangetrokken natuurlijk, en gelukkig waren mijn directe buren ook siked.

Wat direct opviel: nummers werden anders gespeeld dan ik op basis van de studioversies verwachtte, fris en spannend. Onverwachte dubbele zang op momenten, leuke afwijkingen van de albumversies, een synth die werd ingeruild voor een viool - eigenlijk had ieder nummer wel een nieuw element. Sowieso een geweldige setlist met alles dat ik had wil horen. Bionic, fantastisch! Hoogtepunt voor mij was een prachtige uitvoering van Lady of the Flowers. Daar had ik al zeer op gehoopt, maar niet op gerekend. Die werd nog voorafgegaan door het al net zo mooie My Sweet Prince, een droevig en traag blok nummers dus, ingebed tussen het geweld van Brick Shithouse en het enige nieuwe nummer, de verse single Helen Keller (dat toch ook weer gebaseerd is op een oud nummer). Bruise Pristine ruig en hard gespeeld, Nancy Boy als laatste. Alle lampen aan in een regenboog, en toen nog een dubbele toegift in de vorm van Every You Every Me en een Running Up That Hill cover. De lucht vol met Placebo papiersnippers terwijl wat betreft licht nog eens alles uit de kast werd gehaald. Een prachtig einde.

[Dit bericht is gewijzigd door zodiac lung op 01-11-2026 23:30]

Klote. Ik had met mijn zus meegekund, ze had nog een kaartje over, maar ik had even geen zin in een overschot aan randpsychiatrie. Zo te zien was dat dan toch de verkeerde beslissing.
Ik hou wel van Placebo, maar moet ervoor in de stemming zijn.

Wel fijn om te lezen dat met Running up that hill werd afgesloten, want dat vind ik me toch een zeiknummer. Sowieso werkt alles van Kate Bush me enorm op de zenuwen.

Zo, daar had ik bij willen zijn. Placebo 20 / 25 jaar geleden grijs gedraaid.

quote:

---

Op 28 oktober 2026 12:41 schreef bastianus het volgende:
Wel fijn om te lezen dat met Running up that hill werd afgesloten, want dat vind ik me toch een zeiknummer.

---

Wij maken van dit soort dingen altijd nuttig gebruik door vast aan te lopen en voor de drukte de parkeergarage uit te zijn.

quote:

---

Op 28 oktober 2026 13:34 schreef Ktulu het volgende:
Zo, daar had ik bij willen zijn. Placebo 20 / 25 jaar geleden grijs gedraaid.

---

Zondag spelen ze nog in Antwerpen! Als ik het geregeld kon krijgen, zou ik zo nog eens gaan.

quote:

---

Op 28 oktober 2026 13:54 schreef zodiac lung het volgende:
Zondag spelen ze nog in Antwerpen! Als ik het geregeld kon krijgen, zou ik zo nog eens gaan.

---

Ik zag t, maar dit weekend tarwe zaaien vrees ik.

Gisteren nog eens na lange tijd naar een concert geweest. In de AB, wat ook al erg lang geleden was, met mijn vriendin naar haar allereerste 'metal'-concert. Nou ja, metal, zij houdt van folk (Wardruna e.a) en met Skald en The Hu kom je wel ergens uit tussen metal light en folk.

Skald vond ik best goed. Het kan allicht als heidenschennis klinken, maar ik vond ze live interessanter dan Wardruna, vanwege iets meer tempo, iets meer pit.

The Hu is niet echt de meest interessante band, maar ze kregen de uitverkochte zaal helemaal mee, de sfeer zat goed en het was op zich wel eens leuk om die bende mongolen bezig te zien. En toch ook leuk dat mijn vriendin er zo van genoten had. Volgende keer misschien wel een grindcore-concertje