Op basis van de omschrijving verwacht ik toch dat dit net wat anders gaat klinken dan we van meneer gewend zijn. Dat maakt het voor mij interessant. Nog een project/band in het verlenge van Hate Forest/Drudkh/Blood of Kingu/Herbarium, hoe goed sommige albums van verschillende incarnaties ook zijn, hoeft van mij echt niet.

[Dit bericht is gewijzigd door KwelgeestIV op 17-01-2026 12:14]

Ik schreef het anders op, maar ik bedoel hetzelfde. Alleen kan je ervan uit gaan dat thematisch gezien de subtiliteit ver te zoeken is. En aan mij om me af te vragen of ik daar zin in heb.

Had toch wel weer even zin. Meestal komt het dan neer op een injectie van Hour of the Centaur. Daarna heb ik het voor een tijd wel weer gehoord.

Ik ben vooral fan van Sun in the House of the Scorpion van Blood of Kingu. Vooral die Beherit-cover daarop is echt machtig!
Zowel qua Drudkh als Hate Forest heb ik eigenlijk geen favoriet. Al bevat ouder Hate Forest-werk wel ook echt rommel.

Zal die Kingu-plaat ns opsnorren. Van oudere HF ken ik alleen Battlefields. Verder het meeste post Hour of the Centaur en hoewel degelijk, klinkt het me altijd als leftovers van die plaat. Dus niet echt relevant.

Oude Hate Forest is voor mij Most Ancient Ones, Purity en die demo's en EP's. Battlefields, en Sorrow is middenperiode.
Maar dat is meer persoonlijk. Zeggen dat dat allemaal oud is, en vanaf Hour of the Centaur nieuw, valt veel voor te zeggen.
Ik heb trouwens denk ik toch wel een favoriet: Those Once Mighty Fallen, die split met wel/niet Ildjarn. Vreemd verhaal blijft dat.

Ah interessant, vertel gerust meer. Ik bedoel meer binnen wat ik ken is Battlefields het oudste en dat is behoorlijk anders dan Centaur. Was me niet bewust dat ouder werk ook nog weer anders is. Ach, geen haast. Zoveel te checken en te herontdekken. Het houdt nooit op.

Ik vi/ond het vanaf Battlefields allemaal wat voller en professioneler klinken. The Most Ancient Ones is ook zwaar, diep en gitzwart, maar qua productie en geluid wat dunner, minder ontwikkeld.

Ik blijf erbij, de nieuwste is voor mij echt wel een heel sterke plaat die door de toevoeging van een 'echte' drummer ook een extra dimensie toevoegt aan hun sound. Het blijft een ijskoude trip, maar er zitten subtiele tempovariaties in.