Eerste lockdown was fijn, ook omdat het toen lente werd. Die twee winters vond ik minder, omdat je dan minder lekker in de tuin kon zitten en een avondwandeling ook niet zo lekker is als zomer. En na een tijdje was ik het steeds weer afzeggen van restaurantbezoek/theater/concert ook wel zat. En het thuiswerk - ondanks de voordelen- ook.

Het irritantste was nog wel de constante afweging en discussies of je een geplande afspraak wel of niet moest laten doorgaan omdat je die ochtend twee keer had geniesd.

Die eerste kerst hebben wij onszelf ingegraven/opgesloten met een schandalige hoeveelheid eten en dranket z'n; m tweeën een bacchanaal van vier dagen gehouden.
Eerste pasen was ook prachtig. De horecagroothandel had veel teveel. Toen echt leuk, mooi en lekker gekookt. Leuke natuurwijn erbij waar ze ook vanafmoesten. Drie dozen gekocht..

Ik zit sowieso bijna altijd binnen, ik heb er weinig last van gehad.

Wat me vooral bijgebleven is, op het werk werden vrouwelijke collega's haast niet goed toen ze eindelijk, op afspraak natuurlijk, naar de action mochten om zooi te kopen. Joepie!

Oja, afhaalmenu's bij goede restaurants was ook zo heerlijk! Vooral Héron, waar je met eigen bakjes moest langskomen. En inderdaad heel veel drank gekocht en gedronken als 'support' voor brouwerijen en wijnhandels.

Mooi was die tijd.

Ik heb ook genoten van die tijd ja, dus jullie zijn niet de enigen. Mijn stamkroeg/restaurant had goede afhaalmaaltijden dus die heb ik rijkelijk gesponsord, net als Rock City Brewing hier om de hoek met afhaalcraftbiertjes vanuit een kraam op het terrein er achter. Alle stomme collega's moesten thuis blijven en ik was hier benoemd tot coronahulpsheriff als de coronacoördinator™ er niet was. Beetje driftig AFSTAND, MONDKAPJE en VERKEERDE TRAP gillen naar mensen. En die ene collega die al dertig jaar altijd hetzelfde toonladdertje fluit, lukte dat ook niet meer vanwege de mondkapjes. Heerlijk.

Jammer van het gebrek aan concerten en dat ik niet naar Griekenland kon toen mijn moeder ongeneeslijk ziek werd, maar soit. Die heeft het gelukkig net lang genoeg uit weten te houden tot het wel weer kon.

https://jandijkgraaf.substack.com/p/briefje-van-jan-aan-hugo-de-jonge-608

quote:

---

Meneer De Jonge,

Ik zag u gisteren weer heel erg Hugo de Jonge zijn tijdens uw eerste openbare verhoor van de parlementaire enquêtecommissie naar het coronabeleid.

Dat was slecht voor mijn hart.

Ik stuurde dus halverwege maar een appje naar psychiater Kees, mijn wandelmaat die hier na zijn pensionering in de buurt is komen wonen.

“Rondje Tramdyk, Kees?”

“Is het weer zover, Jan?”

“Ja.”

“Hugo de Jonge zeker?”

“Jij mag nooit meer raden!”

Een stief kwartiertje later liepen we over de Tramdyk en vroeg ik psychiater Kees of het eigenlijk gevaarlijk was, qua bloeddruk, om criminelen hun misdaden met de grootst mogelijke vanzelfsprekendheid te horen rechtvaardigen.

Ik verwachtte een geruststelling.

Maar die kwam niet.

“Je moet de mogelijke gezondheidsschade niet onderschatten, Jan. Bij hevige woede maakt je lichaam een golf van adrenaline en cortisol aan. Dat verhoogt acuut je hartslag en bloeddruk, vernauwt bloedvaten en verhoogt de stollingsneiging van je bloed. Bij een gezond persoon is zo’n piek meestal onschuldig en zakt de bloeddruk na een tijdje weer terug. Maar bij mensen met bestaand hart- en vaatlijden zoals aderverkalking, hoge bloeddruk en hartritmestoornissen kan zo’n plotselinge piek een hartinfarct, beroerte of hartritmestoornis uitlokken. Dat risico is het grootst in de twee uur na een hevige woede-uitbarsting. Jij hebt toch niet echt hart- en vaatklachten?”

“Ik slik Amlodipine, 5 milligram.”

“Dat valt wel mee. Dan zit het risico voor jou in takotsubo-cardiomyopathie.”

“In wat?”

“Takotsubo-cardiomyopathie. Een broken heart syndrome. Dan kan extreme emotioneel stress in combinatie met woede er voor zorgen dat de pompfunctie van je hart verstoord wordt. Dat wil je niet krijgen.”

“Overlijden aan een gebroken hart omdat je naar Hugo de Jonge hebt geluisterd, nee, dat staat niet lekker op je rouwkaart.”

“Maak er maar grappen over. Maar ik wil nog iets anders van je weten.”

“Vertel.”

“Ken je de Oostenrijkse edelman en schrijver Leopold Ritter von Sacher-Masoch.”

“Nooit van gehoord.”

“Nou, naar hem is de term masochisme vernoemd. In zijn boek ‘Venus im Pelz’ gaat het over iemand die er van geniet om zichzelf bloot te stellen aan onaangename, pijnlijke of vernederende situaties. Ik bedoel: waarom ga jij naar een verhoor van Hugo de Jonge kijken als je al weet dat hij zichzelf niet alleen gaat witwassen, maar ook nog eens zichtbaar geniet van zijn terugblik op de periode waarin hij besliste over leven en dood van vele duizenden mensen? Dat doet je alleen als je een masochist bent! Leopold Ritter von Sacher-Masoch, onthoud die naam! De Sade kende je natuurlijk al.”

“De Sade?”

“Markies De Sade. Daar komt de tegenhanger van masochisme vandaan, sadisme. Een sadist is juist iemand die er zeer van geniet om anderen tot het bot te vernederen en pijn te doen. Maar genoeg over Hugo de Jonge! Hoe is het met de kleinkinderen?”

Zo rolt psychiater Kees.

Die weet ieder gesprek een positieve wending te geven.

Groet,

JanD

---

Voor de cadeautjes, donaties en/of linkjes in het briefje volg bovenstaande link.