'Heart of Darkness' van Joseph Conrad nog eens gelezen, het boek waar 'Apocalypse Now' de mosterd gehaald heeft. Anders dan de film, speelt het verhaal zich af in Belgisch Congo. Sommige tekstfragmenten zijn quasi letterlijk in de film overgenomen, maar het verhaal in de film is een stuk uitgebreider en toch ook donkerder. Maar erg mooi, bijna poëtisch geschreven.

Fantastisch boek!

quote:

---

Op 11 januari 2026 16:53 schreef zodiac lung het volgende:
Die heb ik niet lang geleden voor het eerst gelezen. Uitzonderlijk goed, en héél naar. Tot het punt dat ik overwoog er niet in verder te gaan, werd er fysiek slecht van. Zit nog steeds in mijn hoofd. De film daarna gezien, dat was slappe hap.

---

Ik moet intussen nog iets van 50 pagina's lezen en begin goed te begrijpen wat je bedoelt. De film houdt zich heel erg in vergeleken met het boek. Het boek is af en toe enorm heftig.

Een bloemlezing uit dagboeken (opgenomen in een dagboekenarchief) van een select groepje doorsnee burgers. Het las erg vlot, ook al ging het niet echt om erg spectaculaire gebeurtenissen, maar je wordt als lezer toch moeiteloos meegetrokken in het leven van de sujets.
Uit eigen ervaring besef ik dat een dagboek toch vooral een soort van literaire klaagmuur is; je gebruikt het vooral om minder leuke dingen en gevoelens van je af te schrijven, vandaag dat een dagboek geen echt objectief beeld van een leven geeft. In dit boek zijn het toch ook wel enkele erg triestige, teleurstellende levenspaden die de revue passeren. Op het einde contacteert de auteur de dagboekschrijvers (of hun nazaten) zelf en dat vind ik wel een nuttige aanvulling, zo heb je tenminste niet het gevoel dat de levens van die mensen zomaar gratuit te grabbel gegooid worden.

quote:

---

Op 30 maart 2026 7:46 schreef PandroidJack het volgende:
[...], zo heb je tenminste niet het gevoel dat de levens van die mensen zomaar gratuit te grabbel gegooid worden.

---

De schrijvers hebben bij het schenken van hun geschriften expliciet toestemming gegeven voor (wetensschappelijk)onderzoek en publicatie, dus dat gebeurt sowieso niet. Van Casteren probeert altijd mensen te spreken. Dat is zijn manier van werken. Zie ook zijn rubriek Eenzame uitvaart, of zijn boek Het been in de IJssel.

Edit: Wat over een komisch en aan te raden boek van Van Casteren is, is Is u bekend met het alfabet.

[Dit bericht is gewijzigd door KwelgeestIV op 30-03-2026 16:40]

quote:

---

Op 2 januari 2026 20:54 schreef KwelgeestIV het volgende:
Ah. Oprecht nou net de enige die ik niet heb gelezen. Staat wel in de kast. Dat wel. Gaat over Alexander Pechtold.

---

Ik heb dit Houelebecqje ondertussen uit. Maar 'onderworpen' gaat niet over Alexander Pechtold maar vertelt het reilen en zeilen van een docent literatuur aan de Sorbonne universiteit die moet omgaan met een ingrijpend veranderd Frankrijk, nadat de invloed van de moslimbroederschap steeds en steeds groter wordt.

Het is een vlot leesbaar vrij dun boekje. Ik denk dat dit onderwerp je wel aan zal staan, het is mooi hoe hij zijn kritiek uit.

quote:

---

Op 30 maart 2026 23:58 schreef Freduk het volgende:
Ik heb dit Houelebecqje ondertussen uit. Maar 'onderworpen' gaat niet over Alexander Pechtold maar vertelt het reilen en zeilen van een docent literatuur aan de Sorbonne universiteit die moet omgaan met een ingrijpend veranderd Frankrijk, nadat de invloed van de moslimbroederschap steeds en steeds groter wordt.

Het is een vlot leesbaar vrij dun boekje. Ik denk dat dit onderwerp je wel aan zal staan, het is mooi hoe hij zijn kritiek uit.

---

Neenee, het gaat over een centrist die zichzelf moet bekennen dat hij eigenlijk wel sympathie voor het kalifaat heeft: Alexander Pechtold.

Zo had ik jouw eerdere omschrijving niet begrepen (vond het ergens al gek, een boekje van Houelebecq over Alexander Pechtold) maar blijkbaar weet jij toch vrij precies waar het allemaal over gaat.

Zo rol ik.

Om de heftigheid van American Psycho even achter me te laten ben ik nu begonnen in het tweede deel van de Dungeon Crawler Carl series; Carl's Doomsday Scenario. Een sciencefiction-fantasy LitRPG noemt Google dit geloof ik. Het leest in ieder geval lekker weg, is humoristisch, sterk geschreven en soms zelfs best diepzinnig. Fans van Discworld en the Hitchhicker's Guide to the Galaxy zou ik dit zeker aanraden.

Zo, mijn Michel Houellebecq-ontmaagding is een feit. Op goed geluk had ik in de bib deze titel uitgekozen. Ik heb het graag gelezen, ook al was ik niet altijd goed mee (toch niet in de uitgesproken wetenschappelijke/filosofische passages), al bij al heb ik me er vlot kunnen doorlezen. De sfeer en stijl meandert wel tussen enerzijds racisme, mysogenie en vulgariteit (een harde mot in het gezicht voor elke Woke-aanhanger) en anderzijds contemplatieve, elegante mijmeringen (zeker naar het einde toe). Bizar, maar het werkt wel.

"Ah u is racist, heel goed. Nee, we kunnen niet zomaar publiceren wat we daadwerkelijk denken. Wat denk u wel niet. Het is de tijd van Celine niet!"

Vrije parafrasering uit het hoofd zo'n tien jaar later.

Ik heb moeite met volwassen mensen die het woord "woke" on-ironisch gebruiken. Vind ik altijd lastig.

Op zoek naar een leuk boek over retro-futurisme. Met plaatjes natuurlijk.

Ik lees "Finse Dagen" van Herman Koch. Typisch Koch, en dat betekent een met vlagen wat geestig en makkelijk weglezend verhaal.

Bezig in 1984 van Orwell. Eerste keer, maar toch ietwat raar om te lezen omdat je het hele verhaal eigenlijk wel kent. Merk dat ik vooral de neiging heb om Terry Gilliam's Brazil te herkijken.

Heeft iemand voor me gevonden in een kringloop, binnenkort eens aan beginnen.

Mooi werk is dat. Ik zou het niet in één ruk uitlezen, mij ging de herhaling daardoor iets tegenstaan, en dat is zonde.

Dingen in 1 ruk uitlezen lukt me toch niet

Dodeman van Uschi Cop. Heel leuk, ik voel me een spaander nu.

Eindelijk is hij uit, deze kloeffer van over de 1000 pagina's. Met de geel gekleurde pagina-randen heeft 'ie helemaal wat weg van een telefoonboek.

Sommige hoofdstukken hebben er effectief wat van weg; een willekeurig samengegooide verzameling woorden, waarvan ik de helft niet begrijp. Toch heb ik doorgezet en uiteindelijk beginnen de twee verhaallijnen zich meer duidelijk af te tekenen en nog verder in het verhaal maakt het sarcasme soms wel eens plaats voor oprechte schoonheid.

Je kan de analogie van een technische deathmetal-band boven halen; die muzikanten zullen zeker en vast erg goed kunnen spelen, maar een consistent nummer schrijven waar je als luisteraar met mee bent, is minder hun forte. Of de analogie van het lopen van de 10 miles; onderweg heb ik meermaals afgevraagd 'Waarom doe ik dit toch?', maar uiteindelijk ben ik wel blij dat ik het gedaan heb.

Voor de doorzetters dus.

Klinkt als werk, laat maar.

Een verhaal kan best wat lastig op gang komen en het ene boek kost inderdaad wat meer moeite in om te komen dan het andere, maar als je je constant af zit te vragen waarom je dit in vredesnaam ter ontspanning zit te lezen, ben je gewoon je eigen tijd aan het verdoen.

Ik ben de stripversie van De naam van de roos aan het lezen. Prachtig, subtiel, en sereen geïllustreerd. Echt een genot voor het oog. Zonde om snel doorheen te gaan.

Ik heb net De beschermengel van Coelho uit. Vage spirituele hippieshit, maar wel geloofwaardig en herkenbaar geschreven ofzo.

Heb de ondraaglijke lichtheid van het bestaan liggen.

Blijft nog even zo. Geen zin in.