quote:

---

Op 22 februari 2026 10:33 schreef zodiac lung het volgende:
Last.fm, Goodreads, Discogs, Letterboxd. Alles moet bijgehouden. Ik maak nog net geen lijstjes van wat ik heb gegeten.. :’)

---

Haha, niet wat ik eet, maar wel welke biertjes ik drink

quote:

---

Op 22 februari 2026 10:33 schreef zodiac lung het volgende:
Last.fm, Goodreads, Discogs, Letterboxd. Alles moet bijgehouden. Ik maak nog net geen lijstjes van wat ik heb gegeten.. :’)

---

LastFM en Discogs. Untapped ben ik mee gestopt. M'n account bestaat nog wel, maar al jaren niet meer gebruikt. Verder ook geen sociale media.

Voor sommigen is ZM toch echt wel social media.

quote:

---

Op 21 februari 2026 22:54 schreef KwelgeestIV het volgende:
De tieten van Kirsten Dunst, ja!

---

Melancholia hiertoe herleiden is zowel verwerpelijk als geniaal.

Blijft toch wel een unieke film voor mij.

Deze film is losjes gebaseerd op de flamboyante ping-ponger Marty Reisman. Het spel speelt echter een bijrol, het is eerder het verhaal van typische Amerikaanse overmoed (in sommige recensies wordt het personage als 'een klootzak' omschreven, maar dat is dan weer erg overdreven), van blijven gaan voor je droom ten koste van soms menselijk fatsoen, alhoewel ik veel meer 'over lijken lopen' had verwacht. Misschien ligt het aan Chalamet, maar ik had nog wel sympathie voor zijn personage. De soundtrack is, wat mij betreft, het beste aan heel de film.

The Godfather Part II, wederom naar aanleiding van de gesprekken over de reeks eerder in dit topic.

Ik vond dit met afstand de beste van de drie, en na het herkijken ervan vind ik dat nog steeds, al weet ik niet precies waarom. Deel twee herhaalt hetzelfde kunstje door wederom te beginnen met een bruiloft om dat vervolgens te gebruiken als kapstok voor het introduceren van karakters en plotlijnen. Dat de film soms wat fragmentarisch aanvoelt door de twee verschillende tijdlijnen helpt ook niet, al wordt dat zonder uitzondering altijd geweldig gedaan door scènes thematisch in elkaar te laten overlopen. Maar ondertussen! Enerzijds zie je hoe een in eerste instantie nog naïeve Vito zich opwerkt tot de titulaire godfather en uiteindelijk wraak neemt op Don Ciccio, anderzijds de bijna complete ondergang van Michael, die vrijwel alles kwijtraakt, inclusief zijn familie. Wat een achtbaan. Een trage, maar toch.

Pacino was nog nooit zo goed als hier. Hier begon ook de traditie van een Pacino die licht maniakaal nét wegkijkt van dingen. Nét niet kijken naar wat er gebeurt, nét niet mensen aankijken maar ondertussen alles zien. Die scène dat Kay hem vertelt dat ze geen miskraam heeft gehad. Je ziet het besef daarvan indalen via zijn blik en de verandering in zijn postuur en dat is zó goed gedaan, echt meesterlijk.

Wel had ik net als deel één een paar keer zo'n moment van 'pffffff' tijdens het kijken, maar dat komt omdat het met een 2026-blik soms ook wel een parodie lijkt op mafiafilms.
Niet dat het dat is, uiteraard, maar er zijn zoveel hommages, persiflages en parodieën op deze films gemaakt dat je ze eigenlijk al kent zonder ze gezien te hebben. Die moord op Fredo in dat roeibootje bijvoorbeeld, dat is zó vaak gedaan dat iedereen het kent ook al hebben ze de film niet gezien. En heel af en toe vergeet ik dan even dat dit wel gewoon het origineel is.

Morgen uit eten, zondag waarschijnlijk deel drie.

Tof om te lezen. Ik begrijp wel waarom dit gezien wordt als het beste deel, maar ik twijfel zelf nog. Ik had zelf iets minder met De Niro, die ik als De Niro blijf zien tijdens de film. Misschien komt dat ook door hoe ontzettend goed Pacino speelt in deze films. Kwa detail blijft voor mij dat stuk ook wat vaag en oppervlakkig. Het is nodig, het maakt de film nog epischer, maar ik vraag me af of dit de reden is dat de film wat fragmentarisch aanvoelt.