quote:

---

Op 22 februari 2026 10:33 schreef zodiac lung het volgende:
Last.fm, Goodreads, Discogs, Letterboxd. Alles moet bijgehouden. Ik maak nog net geen lijstjes van wat ik heb gegeten.. :’)

---

Haha, niet wat ik eet, maar wel welke biertjes ik drink

quote:

---

Op 22 februari 2026 10:33 schreef zodiac lung het volgende:
Last.fm, Goodreads, Discogs, Letterboxd. Alles moet bijgehouden. Ik maak nog net geen lijstjes van wat ik heb gegeten.. :’)

---

LastFM en Discogs. Untapped ben ik mee gestopt. M'n account bestaat nog wel, maar al jaren niet meer gebruikt. Verder ook geen sociale media.

Voor sommigen is ZM toch echt wel social media.

quote:

---

Op 21 februari 2026 22:54 schreef KwelgeestIV het volgende:
De tieten van Kirsten Dunst, ja!

---

Melancholia hiertoe herleiden is zowel verwerpelijk als geniaal.

Blijft toch wel een unieke film voor mij.

Deze film is losjes gebaseerd op de flamboyante ping-ponger Marty Reisman. Het spel speelt echter een bijrol, het is eerder het verhaal van typische Amerikaanse overmoed (in sommige recensies wordt het personage als 'een klootzak' omschreven, maar dat is dan weer erg overdreven), van blijven gaan voor je droom ten koste van soms menselijk fatsoen, alhoewel ik veel meer 'over lijken lopen' had verwacht. Misschien ligt het aan Chalamet, maar ik had nog wel sympathie voor zijn personage. De soundtrack is, wat mij betreft, het beste aan heel de film.

The Godfather Part II, wederom naar aanleiding van de gesprekken over de reeks eerder in dit topic.

Ik vond dit met afstand de beste van de drie, en na het herkijken ervan vind ik dat nog steeds, al weet ik niet precies waarom. Deel twee herhaalt hetzelfde kunstje door wederom te beginnen met een bruiloft om dat vervolgens te gebruiken als kapstok voor het introduceren van karakters en plotlijnen. Dat de film soms wat fragmentarisch aanvoelt door de twee verschillende tijdlijnen helpt ook niet, al wordt dat zonder uitzondering altijd geweldig gedaan door scènes thematisch in elkaar te laten overlopen. Maar ondertussen! Enerzijds zie je hoe een in eerste instantie nog naïeve Vito zich opwerkt tot de titulaire godfather en uiteindelijk wraak neemt op Don Ciccio, anderzijds de bijna complete ondergang van Michael, die vrijwel alles kwijtraakt, inclusief zijn familie. Wat een achtbaan. Een trage, maar toch.

Pacino was nog nooit zo goed als hier. Hier begon ook de traditie van een Pacino die licht maniakaal nét wegkijkt van dingen. Nét niet kijken naar wat er gebeurt, nét niet mensen aankijken maar ondertussen alles zien. Die scène dat Kay hem vertelt dat ze geen miskraam heeft gehad. Je ziet het besef daarvan indalen via zijn blik en de verandering in zijn postuur en dat is zó goed gedaan, echt meesterlijk.

Wel had ik net als deel één een paar keer zo'n moment van 'pffffff' tijdens het kijken, maar dat komt omdat het met een 2026-blik soms ook wel een parodie lijkt op mafiafilms.
Niet dat het dat is, uiteraard, maar er zijn zoveel hommages, persiflages en parodieën op deze films gemaakt dat je ze eigenlijk al kent zonder ze gezien te hebben. Die moord op Fredo in dat roeibootje bijvoorbeeld, dat is zó vaak gedaan dat iedereen het kent ook al hebben ze de film niet gezien. En heel af en toe vergeet ik dan even dat dit wel gewoon het origineel is.

Morgen uit eten, zondag waarschijnlijk deel drie.

Tof om te lezen. Ik begrijp wel waarom dit gezien wordt als het beste deel, maar ik twijfel zelf nog. Ik had zelf iets minder met De Niro, die ik als De Niro blijf zien tijdens de film. Misschien komt dat ook door hoe ontzettend goed Pacino speelt in deze films. Kwa detail blijft voor mij dat stuk ook wat vaag en oppervlakkig. Het is nodig, het maakt de film nog epischer, maar ik vraag me af of dit de reden is dat de film wat fragmentarisch aanvoelt.

Het komt misschien ook omdat je De Niro inmiddels te goed kent van andere en meer diverse rollen, en Pacino inderdaad heel goed is in deze film maar ook in andere films relatief dicht tegen dit karakter blijft zitten. Ik heb uiteraard niet alles van Pacino gezien, maar in veel films speelt hij in mijn ogen een variatie hierop, en daarmee uiteindelijk ook een variant op zichzelf. Pacino is altijd Pacino, zeg maar.

Waar ik wel wat moeite mee had met De Niro als Vito, is dat hij in deze film niet heel vast in het karakter van Marlon Brando zit. Dat hese stemmetje bijvoorbeeld; vaak is het er wel, maar hij valt daar ook regelmatig uit. Dat kan heel goed een bewuste stijlkeuze zijn, of een manier van het karakter van godfather-Vito tegenover huisvader-Vito neerzetten, maar dat is me nooit heel duidelijk. Ik vond dat in elk geval wel zo opvallen dat het bijna storend werd. Bijna.

Anyway: morgen waarschijnlijk de Coda-versie van deel drie. Zin in.

Vanavond Excalibur nog een keer gezien, samen met mijn beste maat en mede-fanaat van deze film. Eerst uit eten geweest in de binnenstad, biertjes gedaan op een terras onder de heater, een goede sigaar gerookt en bij mij afgesloten met Excalibur en een goed glas whisky of twee. Allebei zien we dit als onze favoriete film, maar we hadden hem nog nooit samen gezien sinds onze tienerjaren. Was een feestje. Komende weken werk ik me door alle bijbehorende documentaires en de drie audiocommentaren heen. Ook onbedaarlijk veel zin in. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat Excalibur oorspronkelijk ontstaan is als een verfilming van Lord of the Rings, die ze volledig herschreven hebben toen ze uiteindelijk toch de rechten niet konden krijgen. Dus er ligt nog een schat aan informatie om te ontdekken, denk ik.

Die My Love van Lynne Ramsay gezien. Jennifer Lawrence op haar best, wat een geweldige invulling geeft zij aan haar rol hier. Indrukwekkend.

Van de week Amsterdamned (de oude), en Fly me to the Moon gekeken. Die laatste is voor het soort film, het genre, echt niet slecht. Maarja, Scarlett...

quote:

---

Op 8 maart 2026 8:52 schreef zodiac lung het volgende:
Die My Love van Lynne Ramsay gezien. Jennifer Lawrence op haar best, wat een geweldige invulling geeft zij aan haar rol hier. Indrukwekkend.

---

Die staat hier nog op de lijst om nog te kijken.

Afgelopen week Sinners en Predator: badlands gezien.

Sinners is een prachtige film, technisch indrukwekkend, maar voor mij iets te veel "style over substance".

Predator: badlands was daarna eigenlijk gewoon heerlijk popcorn vermaak.

Blokadnyy dnevnik (2020) bekeken, over de belegering van Leningrad ten tijde van de Tweede Wereldoorlog.

Olga is walking through the whole city to her father. She has just buried her husband and is sure she is going to die soon out of hunger. Olga wants to see her father one last time to say goodbye.





Prachtig gefilmd drama waar je het door de beelden haast vanzelf (ook) koud van krijgt. Eerste Russische film die ik weer in tijden gezien heb. Geen specifieke reden voor, maar was eerst wat andere lijstjes aan het afwerken.

[Dit bericht is gewijzigd door Mythics op 08-03-2026 15:15]

J'accuse (1979) van Gance herbekeken.




The story of two men, one married, the other the lover of the other's wife, who meet in the trenches of the First World War, and how their tale becomes a microcosm for the horrors of war.

Interessante oude (stille) anti-oorlogsfilm, een van de eerste van diens tijd.