quote:

---

Op 22 februari 2026 10:33 schreef zodiac lung het volgende:
Last.fm, Goodreads, Discogs, Letterboxd. Alles moet bijgehouden. Ik maak nog net geen lijstjes van wat ik heb gegeten.. :’)

---

Haha, niet wat ik eet, maar wel welke biertjes ik drink

quote:

---

Op 22 februari 2026 10:33 schreef zodiac lung het volgende:
Last.fm, Goodreads, Discogs, Letterboxd. Alles moet bijgehouden. Ik maak nog net geen lijstjes van wat ik heb gegeten.. :’)

---

LastFM en Discogs. Untapped ben ik mee gestopt. M'n account bestaat nog wel, maar al jaren niet meer gebruikt. Verder ook geen sociale media.

Voor sommigen is ZM toch echt wel social media.

quote:

---

Op 21 februari 2026 22:54 schreef KwelgeestIV het volgende:
De tieten van Kirsten Dunst, ja!

---

Melancholia hiertoe herleiden is zowel verwerpelijk als geniaal.

Blijft toch wel een unieke film voor mij.

Deze film is losjes gebaseerd op de flamboyante ping-ponger Marty Reisman. Het spel speelt echter een bijrol, het is eerder het verhaal van typische Amerikaanse overmoed (in sommige recensies wordt het personage als 'een klootzak' omschreven, maar dat is dan weer erg overdreven), van blijven gaan voor je droom ten koste van soms menselijk fatsoen, alhoewel ik veel meer 'over lijken lopen' had verwacht. Misschien ligt het aan Chalamet, maar ik had nog wel sympathie voor zijn personage. De soundtrack is, wat mij betreft, het beste aan heel de film.

The Godfather Part II, wederom naar aanleiding van de gesprekken over de reeks eerder in dit topic.

Ik vond dit met afstand de beste van de drie, en na het herkijken ervan vind ik dat nog steeds, al weet ik niet precies waarom. Deel twee herhaalt hetzelfde kunstje door wederom te beginnen met een bruiloft om dat vervolgens te gebruiken als kapstok voor het introduceren van karakters en plotlijnen. Dat de film soms wat fragmentarisch aanvoelt door de twee verschillende tijdlijnen helpt ook niet, al wordt dat zonder uitzondering altijd geweldig gedaan door scènes thematisch in elkaar te laten overlopen. Maar ondertussen! Enerzijds zie je hoe een in eerste instantie nog naïeve Vito zich opwerkt tot de titulaire godfather en uiteindelijk wraak neemt op Don Ciccio, anderzijds de bijna complete ondergang van Michael, die vrijwel alles kwijtraakt, inclusief zijn familie. Wat een achtbaan. Een trage, maar toch.

Pacino was nog nooit zo goed als hier. Hier begon ook de traditie van een Pacino die licht maniakaal nét wegkijkt van dingen. Nét niet kijken naar wat er gebeurt, nét niet mensen aankijken maar ondertussen alles zien. Die scène dat Kay hem vertelt dat ze geen miskraam heeft gehad. Je ziet het besef daarvan indalen via zijn blik en de verandering in zijn postuur en dat is zó goed gedaan, echt meesterlijk.

Wel had ik net als deel één een paar keer zo'n moment van 'pffffff' tijdens het kijken, maar dat komt omdat het met een 2026-blik soms ook wel een parodie lijkt op mafiafilms.
Niet dat het dat is, uiteraard, maar er zijn zoveel hommages, persiflages en parodieën op deze films gemaakt dat je ze eigenlijk al kent zonder ze gezien te hebben. Die moord op Fredo in dat roeibootje bijvoorbeeld, dat is zó vaak gedaan dat iedereen het kent ook al hebben ze de film niet gezien. En heel af en toe vergeet ik dan even dat dit wel gewoon het origineel is.

Morgen uit eten, zondag waarschijnlijk deel drie.

Tof om te lezen. Ik begrijp wel waarom dit gezien wordt als het beste deel, maar ik twijfel zelf nog. Ik had zelf iets minder met De Niro, die ik als De Niro blijf zien tijdens de film. Misschien komt dat ook door hoe ontzettend goed Pacino speelt in deze films. Kwa detail blijft voor mij dat stuk ook wat vaag en oppervlakkig. Het is nodig, het maakt de film nog epischer, maar ik vraag me af of dit de reden is dat de film wat fragmentarisch aanvoelt.

Het komt misschien ook omdat je De Niro inmiddels te goed kent van andere en meer diverse rollen, en Pacino inderdaad heel goed is in deze film maar ook in andere films relatief dicht tegen dit karakter blijft zitten. Ik heb uiteraard niet alles van Pacino gezien, maar in veel films speelt hij in mijn ogen een variatie hierop, en daarmee uiteindelijk ook een variant op zichzelf. Pacino is altijd Pacino, zeg maar.

Waar ik wel wat moeite mee had met De Niro als Vito, is dat hij in deze film niet heel vast in het karakter van Marlon Brando zit. Dat hese stemmetje bijvoorbeeld; vaak is het er wel, maar hij valt daar ook regelmatig uit. Dat kan heel goed een bewuste stijlkeuze zijn, of een manier van het karakter van godfather-Vito tegenover huisvader-Vito neerzetten, maar dat is me nooit heel duidelijk. Ik vond dat in elk geval wel zo opvallen dat het bijna storend werd. Bijna.

Anyway: morgen waarschijnlijk de Coda-versie van deel drie. Zin in.

Vanavond Excalibur nog een keer gezien, samen met mijn beste maat en mede-fanaat van deze film. Eerst uit eten geweest in de binnenstad, biertjes gedaan op een terras onder de heater, een goede sigaar gerookt en bij mij afgesloten met Excalibur en een goed glas whisky of twee. Allebei zien we dit als onze favoriete film, maar we hadden hem nog nooit samen gezien sinds onze tienerjaren. Was een feestje. Komende weken werk ik me door alle bijbehorende documentaires en de drie audiocommentaren heen. Ook onbedaarlijk veel zin in. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat Excalibur oorspronkelijk ontstaan is als een verfilming van Lord of the Rings, die ze volledig herschreven hebben toen ze uiteindelijk toch de rechten niet konden krijgen. Dus er ligt nog een schat aan informatie om te ontdekken, denk ik.

Die My Love van Lynne Ramsay gezien. Jennifer Lawrence op haar best, wat een geweldige invulling geeft zij aan haar rol hier. Indrukwekkend.

Van de week Amsterdamned (de oude), en Fly me to the Moon gekeken. Die laatste is voor het soort film, het genre, echt niet slecht. Maarja, Scarlett...

quote:

---

Op 8 maart 2026 8:52 schreef zodiac lung het volgende:
Die My Love van Lynne Ramsay gezien. Jennifer Lawrence op haar best, wat een geweldige invulling geeft zij aan haar rol hier. Indrukwekkend.

---

Die staat hier nog op de lijst om nog te kijken.

Afgelopen week Sinners en Predator: badlands gezien.

Sinners is een prachtige film, technisch indrukwekkend, maar voor mij iets te veel "style over substance".

Predator: badlands was daarna eigenlijk gewoon heerlijk popcorn vermaak.

Blokadnyy dnevnik (2020) bekeken, over de belegering van Leningrad ten tijde van de Tweede Wereldoorlog.

Olga is walking through the whole city to her father. She has just buried her husband and is sure she is going to die soon out of hunger. Olga wants to see her father one last time to say goodbye.





Prachtig gefilmd drama waar je het door de beelden haast vanzelf (ook) koud van krijgt. Eerste Russische film die ik weer in tijden gezien heb. Geen specifieke reden voor, maar was eerst wat andere lijstjes aan het afwerken.

[Dit bericht is gewijzigd door Mythics op 08-03-2026 15:15]

J'accuse (1919) van Gance herbekeken.




The story of two men, one married, the other the lover of the other's wife, who meet in the trenches of the First World War, and how their tale becomes a microcosm for the horrors of war.

Interessante oude (stille) anti-oorlogsfilm, een van de eerste van diens tijd.

[Dit bericht is gewijzigd door Mythics op 25-03-2026 13:34]

Niet onaardig horrorfilmpje, waarbij (net als bij 'Marty Supreme') vooral de muziek voor mij het beste was.

Het feit dat deze prent 4 oscars in de wacht heeft gesleept, vonden mijn vriendin en ik echter erg bedenkelijk. O.a. voor beste originele scenario, terwijl het zeer duidelijk een doordrukje is van 'From Dusk till Dawn'. Ook de hoofdacteur (die ook zijn eigen broer speelt) ging met de oscar lopen, terwijl er niets opmerkelijks aan zijn prestatie was (in tegendeel, de andere acteurs speelden zelfs beter). Ik vond de film ook het meest aangenaam voordat de horror erbij komt, het leek even iets weg te gaan hebben van het (veel betere) 'Mississippi Burning', tot dat ze per sé dat horrorelementje erbij sleurden.

Dus, mijn niet al te politiek correcte mening is dat het toch vooral een geval van positieve discriminatie is, deze 4 oscars, want ja, het gaat natuurlijk over die verschrikkelijke segregatie-periode en uiteraard zijn ze daar in de VS nu veel beter bezig .

Gisteren geprobeerd Predator Badlands te kijken. Wat een verschrikkelijk Disney-universum is dat geworden zeg..

Inmiddels ook Godfather III weer eens gezien. Ditmaal de "Coda: The Death of Michael Corleone"-versie die op Netflix stond.

Ik kan me te weinig van de originele versie herinneren om echt een vergelijk te kunnen maken tussen beide versies, dus dat doe ik dan ook niet. Wel is dit inderdaad heel duidelijk de minste van de drie, al maakt dat het nog steeds geen echt slechte film. Het verval van Michael, qua aanzien en macht, maar ook zijn gezondheid, is schrijnend en wordt mooi neergezet tegenover de meer roekeloze Vincent. Het is alleen jammer dat Vincent gespeeld wordt door Andy Garcia, waarbij ik hetzelfde heb als wat Dirge bij DeNiro heeft; het is Garcia, geen Vincent. Daarnaast vind ik het geen prettig acteur. Dat laatste geldt nog meer voor Sofia Coppola, die met haar constant opgetrokken bovenlip acteert als een stuk bordkarton.

Fijn om de hele trilogie weer eens gezien te hebben. Volgende keer sla ik het derde deel denk ik toch maar weer over.

La Jetée (1962). Iedere keer indrukwekkend.

Ja lijp! Was vergeten hoe die heet, thanks.

Gisteren eindelijk Werckmeister Harmoniak van Bela Tarr gezien, naar een boek van László Krasznahorkai, zoals wel meer van Tarr's films. Heel gaaf, de onderhuidse sfeer. Verder vooral lastig uit te leggen aan mn pa waarom scenes waar mensen niets anders doen dan lopen zo lang duren.

Er zijn bepaalde dingen uit het boek volledig weggelaten uit de film. Ik vond dat helemaal niet erg, maar misschien vul ik de film aan met herinneringen aan het boek. Ik heb het dan met name over hoe de komst van de walvis een soort catalysator is voor de negatieve kanten van de dorpelingen en hoe er een halve coup gepleegd wordt in naam van schoon huis en erf.

[Dit bericht is gewijzigd door Dirge for november op 29-03-2026 16:26]

quote:

---

Op 29 maart 2026 16:06 schreef zodiac lung het volgende:
La Jetée (1962). Iedere keer indrukwekkend.

---

Blijft erg goed inderdaad!

quote:

---

Op 29 maart 2026 16:22 schreef Dirge for november het volgende:
Ja lijp! Was vergeten hoe die heet, thanks.

Gisteren eindelijk Werckmeister Harmoniak van Bela Tarr gezien, naar een boek van László Krasznahorkai, zoals wel meer van Tarr's films. Heel gaaf, de onderhuidse sfeer. Verder vooral lastig uit te leggen aan mn pa waarom scenes waar mensen niets anders doen dan lopen zo lang duren.

Er zijn bepaalde dingen uit het boek volledig weggelaten uit de film. Ik vond dat helemaal niet erg, maar misschien vul ik de film aan met herinneringen aan het boek. Ik heb het dan met name over hoe de komst van de walvis een soort catalysator is voor de negatieve kanten van de dorpelingen en hoe er een halve coup gepleegd wordt in naam van schoon huis en erf.

---

De muziek is ook zo ontzettend prachtig, kippenvel.

Dead Man's Letters (1986) gekeken. Ik wist niet waar ik indook, behalve sci-fi, Russisch. Allemachtig, dat moet een van de meest deprimerende films zijn die ik gezien heb. Erg goed. Ben er nog steeds wel van onder de indruk. Verder vind ik het moeilijk om inhoudelijke of zinnige dingen over dit soort films te zeggen, maar kan 'm zeker aanraden aan... nouja, types die Werckmeister Harmoniak kijken. Of La Jetée.

quote:

---

Op 30 maart 2026 0:00 schreef Dirge for november het volgende:
Dead Man's Letters (1986) gekeken. Ik wist niet waar ik indook, behalve sci-fi, Russisch. Allemachtig, dat moet een van de meest deprimerende films zijn die ik gezien heb. Erg goed. Ben er nog steeds wel van onder de indruk. Verder vind ik het moeilijk om inhoudelijke of zinnige dingen over dit soort films te zeggen, maar kan 'm zeker aanraden aan... nouja, types die Werckmeister Harmoniak kijken. Of La Jetée.

---

Prachtige doch uiterst deprimerende film inderdaad. Een andere film van Lopushansky, 'A Visitor to a Museum' is ook intens goed!

Gaaf, goed bezig.

Wij hebben gisterenavond Golem (1979) van Piotr Szulkin gezien. Zeer goed ook. Lang geleden al eens aan begonnen, maar destijds werd de avond onderbroken en hebben we het niet weer opgepakt. Moeilijk om er de juiste woorden voor te vinden. Dystopische sci-fi in een vergane Sovietsetting, alles smoezelig en kapot, in een raar licht. Na afloop en vanochtend nog wat referenties besproken, er zit van alles in: Eraserhead, Kafka, the Element of Crime (von Trier), Orwell. Mijn vrouw noemde vanochtend nog Brazil van Terry Gilliam en die begrijp ik ook wel. Aanrader als jullie die nog niet gezien hebben. Nu door met de rest van zijn werk.

Eerder op de dag waren we nog naar de bioscoop voor Whispers in the Woods. Een prachtige natuurdocumentaire die vaak sprookjesachtig aandeed. Blij om die op het grote scherm te hebben gezien. Wat me in het bijzonder aansprak is dat je regelmatig een dier ergens in een hoek zag, alleen een gewei dat achter een boomstam uitsteekt, of een vage schim die in de mist verdwijnt. Net als in het echte bos, zeg maar. "Kak, net niet goed kunnen zien". Maar dan alsnog echt schitterend in beeld gebracht.

[Dit bericht is gewijzigd door zodiac lung op 30-03-2026 8:58]

Vet! Grappig genoeg klinkt je omschrijving niet ver af van Dead Man's Letters. Ik zal Visitor ook kijken. Ik denk dat ik nog wel even onder de indruk blijf van Letters.

edit: wordt er trouwens niet verwezen naar Visitor als concept in Roadside Picnic? Wat dan weer verfilmd is door Tarkovsky, waar Lopushansky meedraaide op de set als ik het goed las.

[Dit bericht is gewijzigd door Dirge for november op 30-03-2026 13:21]