quote:
Op 4 augustus 2026 18:47 schreef Morwyn het volgende:
Duidelijk, 2/3 uur slapen naast een slaapcocktail klinkt idd totaal nutteloos en als een neerwaartse spiraal. Onderdoor gaan aan onderdoor gaan. Ik vergelijk het weleens met een volle emmer die overloopt in een badkuip zetten die vervolgens ook overloopt. GGZ+ werk, zou je denken.
Probleem is dat ik naast de slaapmedicatie ook medicatie heb voor overdag. Feitelijk heb ik al meer medicatie mag dan volgens het medicatieprotocol is toegestaan. Mijn psychiater zegt ook wel dat zeker niet trots is op mijn medicatielijst, maar de noodzaak er wel van inziet.
Het probleem blijft vooral dat ik, door de heftigheid en langdurigheid van de problematiek plus de cPTSS door het overlijden/zelfmoord van mijn verloofde is snel door alles qua medicatie heendender en bepaalde gevolgen (zoals zelfbeschadiging) gewoon heel ernstig zijn hier. Dan liever een cocktailmedicatie en een paar biertjes dan constant op de SEH terecht komen via een ambulance bijvoorbeeld.
quote:
Op 4 augustus 2026 18:47 schreef Morwyn het volgende:Zelf heb ik al heel lang dysthyme stoornis en elke vorm van "normale" therapie al gehad, zelfs met een klein minipeuterig beetje hoop nog aan begonnen vorig jaar en kortgeleden weer met vertrouwde teleurstelling afgerond. Daarnaast rTMS gedaan, waarbij beide protocollen niks deden. Maar mocht er niks negatiefs over zeggen.. Een van de laatste redmiddelen voor veel mensen die wel werkt. Soms vraag ik me af of mijn cptss niet gewoon ccptss is ofzo.
Traumaverwerking blijft enorm lastig. Ik heb zo'n 2.5 jaar traumatherapie gevolgd, via EMDR, Imaginary Recripting, Afscheids/rouwrituelen en via een psycho-somatisch traumaspecialist maar enerzijds haal je vooral de scherpe randen eraf en anderzijds zijn we erachter gekomen dat we bepaalde dingen vooralsnog nog niet kunnen behandelen maar wel kunnen dempen met medicatie; een enorme nare herbeleving vanuit slaaptoestand met Dormicum en nachtmerries met Topiramaat.
Om de herbeleving uit te leggen bijvoorbeeld; zonder Dormicum word ik in een soort van slaaptoestand 'wakker' en ga ik - letterlijk - op zoek naar mijn verloofde. Denkende dat ik haar kwijt ben, ook niet realiserend dat ze dood is. Als mensen mijn tegenkomen zien ze ook dat ik betraand ben en vraag of ze mijn verloofde gezien hebben of waar ze is. Ik kom bij als de realisatie doordringt dat ze dood is en dat voelt dan alsof ik het voor de eerste keer hoor waardoor ik helemaal hysterisch wordt. Echter, Dormicum blokkeert dit vooralsnog gelukkig.
quote:
Op 4 augustus 2026 18:47 schreef Morwyn het volgende:Ik zit momenteel duidelijk in een glijdende schaal, maar met anderen in de buurt nooit destructief genoeg om het extern een probleem te laten worden. Mijn lichaam gooit er dan lekker een reactie tegenaan. Kwelling dit. Soms staan mensen dan eens open om erover te praten, en daar maak ik dan gretig gebruik van. Ik merk dat het mij goed doet, en hun slecht. Snap ik wel. Het is heel veel voor de gewone mens al. Maar merkte het ook al bij m'n psychologen.
Ja, het kan voor mensen (vaak) heftig vallen als je het over zware problematiek hebt. Enerzijds omdat ze het ze zich niet voor kunnen stellen, niet verwacht hadden of simpelweg niet weten hoe ze ermee om kunnen gaan. Je mag mij sowieso wel aanspreken als je wilt
quote:
Op 4 augustus 2026 18:47 schreef Morwyn het volgende:Dood wil ik niet, wil gewoon dat het lijden ophoud. Ben veel te bang om dood te gaan. Dus dan in een soort manische op en neer staat blijven, geleid door hormonen, dysthymie en alle andere storende interne en externe factoren er bovenop. Zal vanzelf wel een keertje neervallen.
Wat ik nu getypt heb maakt ook niet echt gelukkig, sorry. Had weer een moment van het moet eruit. Het is eruit. M'n laatste wiet erin.
De doodswens hier is enorm, maar hoe gek het ook klinkt, afscheid nemen van mensen vind ik makkelijker dan afscheid nemen van de kat van mijn verloofde. Die is nu zo enorm gehecht aan mij en vice versa. Plus, mensen kan je iets vertellen, een dier niet. Mensen zoeken steun en troost bij elkaar, een kat kan dit niet. Plus dat ze al een baasje verloren heeft waar ze enorm gehecht aan was.
Echter, ik zit ook op die glijdende schaal, ik wil dood, en de wachtlijsten voor het esketamine-traject maken alles niet makkelijker.
Ik vind het sowieso heel dapper dat je het eruit getypt hebt, dat meen ik oprecht. Dapper ook dat je ondanks alles toch door wilt gaan, ondanks dat je niet weet wat dit oplevert en of je een keer finaal instort. Dat je levenslust hebt is zo intens belangrijk!
