| Natural Disaster |
| The Dude |
 |
 |
|
 Posted 21-01-2026 15:18 by Natural Disaster |
    |
|
Ik leg deze even hier neer:
https://x.com/SanderSassen/status/2013938611515789783
quote:
Echo’s uit Stalin’s Sovjet-Unie: stikstofnormen als moderne dekoelakisatie
Geschiedenis herhaalt zich zelden letterlijk, maar de echo’s ervan klinken nog verontrustend vaak door in onze dagelijkse realiteit. Wie bijvoorbeeld kijkt naar hoe Jozef Stalin in de jaren ’30 van de vorige eeuw meedogenloos boeren onteigende op het platteland, ziet niet alleen belangrijke voetnoten uit het verleden, maar ook patronen die vandaag herkenbaar zijn. De taal is hetzelfde: Stalin begon ook met woorden als 'rechtvaardigheid', 'gelijkheid' en 'noodzakelijke hervorming'. De boeren in Rusland, met name de zogenoemde koelakken, zelfstandige boeren met wat eigen land en vee, werden neergezet als probleem: egoïstisch, inefficiënt, schadelijk voor het collectief. Eigendom was geen verdienste meer, maar een morele afwijking, een perversiteit.
Wat volgde was collectivisatie: grond werd onteigend, vee in beslag genomen, productie centraal aangestuurd. Wie niet meewerkte, werd economisch gewurgd, gedeporteerd of erger, met geweld van zijn eigen erf afgedreven en afgevoerd naar de goelag, of ter plekke geëxecuteerd. Miljoenen stierven door honger en repressie. Niet omdat de boeren niets konden, maar omdat ze niets meer mochten. Deze 'dekoelakisatie' (of raskulachivaniye) begon eind 1929 en werd intensief doorgevoerd tussen 1930 en 1933. Ze werd gedreven door Stalins oproep tot de liquidatie van de koelakken als klasse, officieel aangekondigd op 27 december 1929. Een openlijke verklaring dat de staat de zelfstandige boer niet langer wilde beperken, maar voorgoed wilde uitroeien als sociale laag, om het platteland te breken en de controle van staatswege door te drukken.
Nederland, onze dagelijkse realiteit. Geen Sovjet-Unie, geen goelags, geen executies. Maar wél een vergelijkbare bestuurlijke reflex, een echo uit een duister Sovjet-verleden: definieer een groep als probleem, maak hun bestaansmodel juridisch onhoudbaar en noem dat vooruitgang. Met als uitdragers van deze ideologie de beleidsambtenaren bij de Ministeries van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur en Financiën. Niet met gewapende Sovjetsoldaten als pressiemiddel, maar met beleidsnota’s, in wet- en regelgeving gegoten stikstofnormen en NGO’s die dwingend mogen meebeslissen over de toekomst van deze boeren.
Ook in Nederland begon alles met taal: 'onmiskenbare noodzaak', 'wetenschappelijk onvermijdelijk', 'geen alternatief', 'Europese eisen'. Ook in Nederland wordt de boer tot het middelpunt van het probleem gemaakt, niet omdat hij niet langer economisch rendabel is, maar heel abstract als 'emissie-eenheid'. Bedrijven die generaties lang voedsel produceerden, Nederlanders hun dagelijkse brood, zuivel en vlees gaven, worden teruggebracht tot niets meer dan betekenisloze getallen op een kaart. Vergunningen worden ingetrokken, uitbreidingen verboden, investeringen waardeloos gemaakt. Niet met geweld, maar met regels, met wet- en regelgeving en normen die de boeren het ondernemen onmogelijk maken.
Het effect van deze bestuurlijke reflex, deze ideologische dwaling, is echter opvallend vergelijkbaar. Er is duidelijk sprake van een economische verstikking: boeren kunnen niet investeren, niet uitbreiden, vaak niet eens doorgaan met hun normale bedrijfsvoering. Daarnaast wordt protest tegen deze maatregelen op morele gronden onderuitgehaald: wie protesteert is 'tegen natuur', 'tegen wetenschap', of simpelweg 'asociaal'. En nog zorgwekkender, net zoals in de Sovjet-Unie is er centralisatie van macht: beslissingen verschuiven van lokaal ondernemerschap naar Haagse bureaus en Europese kaders. Beleid gaat steeds vaker uit van dezelfde onderliggende aanname: individueel eigendom staat in de weg van collectieve doelen. En wie die doelen bepaalt, staat zelden ter discussie.
U ziet inmiddels ongetwijfeld de parallellen: dezelfde werkwijze die bijna 100-jaar geleden de Russische boeren onteigende, zien we nu in Nederland. Eerst maak je een groep verantwoordelijk voor een abstract probleem. Daarna verklaar je hun bestaanswijze onhoudbaar. Vervolgens noem je de afbraak van hun eigendom 'noodzakelijk'. Alles binnen de kaders van zelf gecreëerde wet- en regelgeving en normen waar niet aan getornd mag worden. Begrijpt u mij alstublieft niet verkeerd: Nederland is geen totalitaire dictatuur zoals de Sovjet-Unie in de jaren ’30. De intentie is natuurherstel en EU-verplichtingen nakomen, niet ideologische zuivering. Maar democratie kan ook langzaam afsterven onder het gewicht van het steeds maar stapelen van lagen dwingend beleid. Beleid dat steeds verder afdrijft van draagvlak, proportionaliteit en gezond verstand. Boeren die stoppen, verkopen of uitgekocht worden, zijn geen statistiek. Ze zijn het fundament van voedselzekerheid, zijn al honderden jaren landschapsbepalend en de spil in de lokale economie, net zoals de boeren in de Sovjet-Unie dat waren, vóór ze tot vijand werden verklaard.
De les die we hieruit moeten trekken is dat geschiedenis ons waarschuwt door het herkennen van echo’s uit het verleden. Wie die echo’s negeert omdat 'het nu anders is', loopt het risico om toch op een gegeven moment tot de conclusie te komen dat deze echo’s een beeld schetsen dat angstaanjagend dicht bij onze dagelijkse realiteit komt. De hongerwinter in de Sovjet-Unie, de Holodomor, was het directe gevolg van het genadeloze beleid van Jozef Stalin: de gedwongen collectivisatie van landbouwgrond waarbij miljoenen mensen omkwamen door uithongering.
Wellicht is het niet een hongerwinter die ons ten deel valt, maar een stille, administratieve uithongering: boeren die gedwongen stoppen, landbouwgrond die braak komt te liggen of in handen valt van grootgrondbezitters en natuurorganisaties, voedselproductie die verschuift naar het buitenland met hogere emissies en lagere standaarden, en een landschap dat verandert in een door Haagse en Brusselse bureaucraten gedicteerd ideaal. De echo van de Sovjet-collectivisatie klinkt niet in gelaarsde Sovjet-soldaten en arrestaties, maar in stikstofnormen die onhaalbaar zijn, in uitkoopregelingen die voelen als verkapte onteigening, in vergunningen die verdampen en in een beleid dat boeren reduceert tot 'emissiebronnen' die moeten wijken voor abstracte natuurdoelen.
De taal is geciviliseerd, de middelen zijn papier en procedures, maar als eindresultaat dreigt hetzelfde: afbraak van onze voedselzekerheid, afhankelijkheid van externe voedselvoorziening, vernietiging van zelfstandig eigendom, afbraak van generatieslang opgebouwde bedrijven en een centrale sturing die het individu ondergeschikt maakt aan het collectief. De les uit de geschiedenis is simpel: negeer de echo’s niet. Herken ze tijdig, en keer terug naar een beleid dat de voedselzekerheid en onafhankelijkheid waarborgt, eigendom respecteert, ondernemers beloont en vrijheid waarborgt, voordat wij dezelfde kant op gaan als het autoritaire dictatoriale regime van de Sovjet-Unie bijna 100-jaar geleden.
Rule #6 | Op 13 augustus 2021 22:26 schreef Eindbaas het volgende: "Het stelletje dwazen dat klakkeloos alles overneemt uit boekjes en dan denken te weten hoe de wereld in elkaar zit. | Póg Mo Thóin"
|
