Ik mag vandaag na 4 uur lisdexamfetamine ophalen tegen de chaos in mijn hoofd en een maandlang elke dag 5mg testen. Lange tijd geleden dat ik adhd medicatie heb gebruikt, ondanks lage dosering nog best wel spannend.

Mja, nog steeds strontziek ook. Even zakdoekjes halen om de hoek werd me net ook al bijna teveel

Succes Morwyn. Ik had zelf methylfenidaat, dat pakte uiteindelijk helemaal verkeerd uit. Maar over dexamfetamine hoor ik van de gebruikers die ik ken betere verhalen.

Ook gehad, precies tijdens een creatieve opleiding. Heb het tot jaar 2 mogen schoppen. Het kloot enorm met m'n creativiteit, niet dat m'n situatie van toen daar bij hielp, maar handig was het niet.

Edit: ja, je schijnt er van te kunnen afvallen fuckyeah

[Dit bericht is gewijzigd door Morwyn op 16-10-2026 17:22]

Anders is er hier ook vast wel iemand te vinden die je flink wil afvallen.

Vast, onder een vaag account

Nouja, in principe geen moeite met afvallen trouwens. Maar het eraf houden is een ander verhaal.

Dag 1 lisdexam: wtf. Wat kan het stil zijn? Kan niet wachten tot morgen voor de volgende.

Is dit nu een midlife crisis?

Ik kan mezelf al maanden nergens meer toe zetten, en zie er vaak op tegen om überhaupt uit bed te komen. Het is alsof ik niks wil, ik wil niet lekker een ontbijtje maken, ik wil het huis niet onderhouden, koken of zelfs gamen. Het enige wat ik nog kan opbrengen is TV kijken, en dat deed ik vroeger bijna nooit.

Het ergste is dat mijn werk er heel erg onder lijdt want ik kom vaak gewoon niet opdagen. Mocht ik dit werk wat ik al 18 jaar doe verliezen dan ben ik echt de sjaak, het is een heel specifieke tak van sport en ik zie mezelf moeilijk iets anders vinden.

Het minste wat ik zou moeten doen is op zijn minst naar mijn werk blijven gaan, no matter what. Maar ook dat kan ik deze week blijkbaar al twee keer niet opbrengen en dat brengt mijn absentie op 100%.

Het gekke is dat ik me niet heel erg depressief voel ofzo, en als ik in het weekend wat bandjes ga kijken of ergens een praatje maak heb ik het daar ook echt wel mee naar mijn zin.

Het is gewoon geen energie om iets te doen wat inspanning vereist. Zo lam.

Hopelijk is deze periode snel voorbij en kan ik mijn werk wat ik toch graag doe behouden, ik maak me daar grote zorgen om.

Iemand diagnosticeren kan en ga ik niet doen, maar als pragmaticus en iemand waar collega's gek genoeg vaak hun persoonlijke sores mee bespreken (waarom ze dat doen, daar moet ik de vinger nog eens achter krijgen) zou ik je wel met klem aanraden om dit met je werkgever te bespreken. Wat je precies doet weet ik niet, maar als het inderdaad iets (erg) specifieks is waar je misschien ook nog wel goed in bent is het een verlies/verlies-situatie voor jou en je werkgever als dat op deze manier spaak zou lopen. Natuurlijk heb ik vanaf hier makkelijk praten en weet ik ook niet of de cultuur op je werk je aanmoedigt om zulke dingen te bespreken, maar toch.

Ik stem op Neggie. Bespreken. Wellicht ook met de huisarts.

Huisarts wil ik inderdaad ook voorstellen. Heeft vorig jaar bij mij bij een semi-burnout ook geholpen om me een (kort) traject in te helpen. Babbelen met een buitenstaander kan goed zijn om tot de kern van de situatie te komen.

Naar de huisarts gaan en die kan je doorverwijzen naar een psycholoog, maar dit heb ik al eerder tegen je gezegd.
Het is niet alleen het 'werk aspect' waarin je vastloopt heb ik begrepen. Zoek hulp zodat je je baan kunt behouden en jezelf niet volledig kwijt raakt.

Denk goed aan jezelf

En sowieso slimmer om je ziek te melden dan gewoon niet op te komen dagen op werk. Dan heb je nog flink wat tijd om uit te vogelen wat er aan de hand is zonder dat je werkgever je de deur wijst/kan wijzen.

Wat in de 5 posts hierboven allemaal al gezegd is.

quote:

---

Op 27 oktober 2026 19:07 schreef Freduk het volgende:
Is dit nu een midlife crisis?

Ik kan mezelf al maanden nergens meer toe zetten, en zie er vaak op tegen om überhaupt uit bed te komen. Het is alsof ik niks wil, ik wil niet lekker een ontbijtje maken, ik wil het huis niet onderhouden, koken of zelfs gamen. Het enige wat ik nog kan opbrengen is TV kijken, en dat deed ik vroeger bijna nooit.

Het ergste is dat mijn werk er heel erg onder lijdt want ik kom vaak gewoon niet opdagen. Mocht ik dit werk wat ik al 18 jaar doe verliezen dan ben ik echt de sjaak, het is een heel specifieke tak van sport en ik zie mezelf moeilijk iets anders vinden.

Het minste wat ik zou moeten doen is op zijn minst naar mijn werk blijven gaan, no matter what. Maar ook dat kan ik deze week blijkbaar al twee keer niet opbrengen en dat brengt mijn absentie op 100%.

Het gekke is dat ik me niet heel erg depressief voel ofzo, en als ik in het weekend wat bandjes ga kijken of ergens een praatje maak heb ik het daar ook echt wel mee naar mijn zin.

Het is gewoon geen energie om iets te doen wat inspanning vereist. Zo lam.

Hopelijk is deze periode snel voorbij en kan ik mijn werk wat ik toch graag doe behouden, ik maak me daar grote zorgen om.

---

Om dit diagnostisch te kunnen verifiëren graag een antwoord op de volgende vraag:
Heb je al een flitsende bolide gekocht en aangepaald met scharrels die je dochter hadden kunnen zijn?

quote:

---

Op 28 oktober 2026 10:46 schreef ElitE het volgende:
Om dit diagnostisch te kunnen verifiëren graag een antwoord op de volgende vraag:
Heb je al een flitsende bolide gekocht en aangepaald met scharrels die je dochter hadden kunnen zijn?

---

Kut...

Bolide aanwezig, maar dat aanpalen werd hem niet. Ik ben zo chaotisch dat ik mijn vrouw zou moeten vragen of ze mijn afspraken met de minnares wil inplannen.

Als dat aanpalen voor mij een feit was, was ik vast ook wel wat minder weemoedig geweest

Bolide ook niet echt het geval, ik rij een heel gewone Mercedes A-180.

Het is dus geen midlifecrisis!

quote:

---

Op 27 oktober 2026 19:07 schreef Freduk het volgende:
Is dit nu een midlife crisis?

Ik kan mezelf al maanden nergens meer toe zetten, en zie er vaak op tegen om überhaupt uit bed te komen. Het is alsof ik niks wil, ik wil niet lekker een ontbijtje maken, ik wil het huis niet onderhouden, koken of zelfs gamen. Het enige wat ik nog kan opbrengen is TV kijken, en dat deed ik vroeger bijna nooit.

Het ergste is dat mijn werk er heel erg onder lijdt want ik kom vaak gewoon niet opdagen. Mocht ik dit werk wat ik al 18 jaar doe verliezen dan ben ik echt de sjaak, het is een heel specifieke tak van sport en ik zie mezelf moeilijk iets anders vinden.

Het minste wat ik zou moeten doen is op zijn minst naar mijn werk blijven gaan, no matter what. Maar ook dat kan ik deze week blijkbaar al twee keer niet opbrengen en dat brengt mijn absentie op 100%.

Het gekke is dat ik me niet heel erg depressief voel ofzo, en als ik in het weekend wat bandjes ga kijken of ergens een praatje maak heb ik het daar ook echt wel mee naar mijn zin.

Het is gewoon geen energie om iets te doen wat inspanning vereist. Zo lam.

Hopelijk is deze periode snel voorbij en kan ik mijn werk wat ik toch graag doe behouden, ik maak me daar grote zorgen om.

---

Herkenbaar dit. Die periodes heb ik ook. Ik heb momenteel ook echt vrijwel nergens meer fut voor, werk, sociale contacten etc.

Tip: ga doen wat je echt leuk vind, want daar krijg je over het algemeen wel energie van. Althans zo werkt het bij mij gelukkig nog wel. Wat dat dan is verschilt natuurlijk per persoon. Maar ik ben nu dus een boekje aan het maken. In eerste instantie vooral voor mezelf, ik vind schrijven en illustraties ontwerpen gewoon erg leuk om te doen. Oftewel iets creëren. Misschien heb je er wat aan

Nog iets Freduk, waar ik een tijdje over heb getwijfeld om aan te kaarten in dit opzicht, en het klinkt heel veel lulliger dan ik het bedoel, maar: minder je alcoholgebruik. Sommige mensen die me hier kennen zullen dat misschien zien als hypocriet omdat ik ook echt wel een extra biertje lust, maar ik zie je regelmatig na middernacht dingen posten als "er zijn nog x aantal blikken dus die maak ik dan ook wel even op" en dat helpt uiteindelijk ook niet met het leven overdag leuk vinden. Kan best een keer, maar als dat een gewoonte wordt draagt dat zeker niet bij aan je gemoedstoestand. Weet ik uit ervaring en ook daar heeft de combinatie huisarts/coach/in het verleden behaalde resultaten ook in geholpen.

Nogmaals: met de allerbeste en meest behulpzame bedoelingen man. Ken je verder niet buiten het forum maar je lijkt me geen verkeerde gozer.

[Dit bericht is gewijzigd door Ralph op 30-10-2026 21:16]

Zoals onze Phallus (spreek faalhaas een paar keer achter elkaar heel snel uit) aangeeft soms heb je helemaal geen energie meer ergens voor.

Ik bij wijlen ook weleens een paar dagen dat ik echt helemaal niks uit mn handen krijg. Op hoofdlijnen ben ik echt wel met de goede dingen bezig qua werk en prive, dingen die ik wil doen die me zouden moeten motiveren, maar op hoofdlijn. Als ik wat dieper kijk is dat in de dagelijkse praktijk niet altijd precies wat me motiveert, waar ik energie van krijg of waar ik veel binding mee voel.

Op die momenten krijg ik pas weer wat gedaan als ik iets ga doen waardoor ik weer die motivatie ga voelen, dat ik iets doe wat dat diepere gevoel van motivatie raakt. In het moderne werkleven zit ik veel achter de schermen, en ook steeds meer voor overleggen. Weg van de abstactie van schermen, in contact met echte mensen door meer naar werk of conferenties ofzo te gaan. Of juist vrij knutselen of sleutelen, bouwen en vrij en speels met iets werken. of stuk door natuur heen fietsen, liefst snachts, beneveld, met keiharde regen en niet weten waar je heen gaat en je weer naar huis laten voeren omdat je moe en verrot bent.

Op een gegeven moment roest je vast in gewoontes, je blijft in een bepaalde comfortzone hangen, dat is misschien prettig maar daar komt niets zinnigs uit. Voor motivatie moet je uitdaging hebben, om te voelen dat je leeft moet je in aanraking komen met je sterfelijkheid. Duik in het koude water, beweeg er op los, breng je zelf in moeilijke posities. Alleen door uit die comfortzone en gewoontes te stappen leer je weer wat je wilt.

quote:

---

Op 31 oktober 2026 8:31 schreef ElitE het volgende:


Op een gegeven moment roest je vast in gewoontes, je blijft in een bepaalde comfortzone hangen, dat is misschien prettig maar daar komt niets zinnigs uit. Alleen door uit die comfortzone en gewoontes te stappen leer je weer wat je wilt.

---

Ik ben mogelijk een uitzondering maar dit is precies waar ik me extreem prettig bij voel. Juist op de momenten dat ik lekker in mijn vel zit krijg ik ook het meeste gedaan.

quote:

---

Op 18 oktober 2026 22:07 schreef Morwyn het volgende:
Dag 1 lisdexam: wtf. Wat kan het stil zijn? Kan niet wachten tot morgen voor de volgende.

---

-2kg, zal ook wel door onmeunige stress en turbostand komen van dingen moéten opruimen. Blijkbaar voor mij de enige manier om korte metten te maken.

Hoe gaat met met Freduk?

quote:

---

Op 9 november 2026 10:32 schreef Morwyn het volgende:
-2kg, zal ook wel door onmeunige stress en turbostand komen van dingen moéten opruimen. Blijkbaar voor mij de enige manier om korte metten te maken.

Hoe gaat met met Freduk?

---

Een klein percentage mensen kan van de medicatie wel afvallen door verlies van hongergevoel. Speelt dat bij jou ook?

quote:

---

Op 9 november 2026 12:19 schreef Mythics het volgende:
Een klein percentage mensen kan van de medicatie wel afvallen door verlies van hongergevoel. Speelt dat bij jou ook?

---

Ja, dat speelde ook wel mee in de beslissing om deze medicatie te proberen. Ik merk fysiek pas wanneer ik honger heb en zelfs dan heb ik geen zin om te eten. Cravings naar specifieke types voedsel heb ik ook niet meer.