Gisteren een avond doom in de Helling te Utrecht. Eerste voorprogramma Aufhebung. Jonge gasten uit België. Dromerige en atmosferische sludge/doom/post-metal. Rustigere/softe, uitgesponnen getokkelde stukken die langzaam suspense opbouwen, om in een korte ontlading te culmineren. Zeker niet slecht, niet vervelend, maar het werd nergens echt spannend of goed. Leuke openingsact.
Tweede openingsact was het Duitse Coltaine. Begin was wat ingetogen en gezapig. Later werd het rockende doom metal, maar de band leek er niet helemaal over uit welke sound en stijl ze nou ten gehore willen brengen. Dan weer wat zwaarder richting sludge, dan weer lichtere rock. Ook de zangeres liet een vrij wijd scala aan vocalen horen, waarbij vooral de cleane op het randje waren. Het eennalaatste nummer vond ik oprecht goed. Lekkere, pakkende, repeterende riff, occult sfeertje. Beetje vintage, proto-metal in het straatje van Blood Ceremony. Beetje hit en mis. De meer rockende stukken waren wel leuk, de zwaardere stukken wat saai.
Band van de avond was Faetooth. Derde keer binnen twaalf maanden tijd. Vorige keer in Nijmegen viel het mij wat tegen. Wisten ze niet te pakken, maar toch besloten wel te gaan. En blij toe. Faetooth speelde goed. Paar kleine slordigheden, en een paar momenten dat de feedback als een galm over de muziek heenlag, maar het was een overtuigende set. Deinende en swingende sludge/doom metal. Aanstekelijke ritmes, meeslepende lijnen. Vooral de gitariste/Ari was echt goed en intens bij stem. Hier en daar een licht dissonante waardoor ergens de geest van SubRosa ronddwaalde.
Nou is Faetooth muziek door en voor meisjes, maar toch viel het op hoeveel (echt) jonge meiden zich in het publiek bevonden. Sowieso goed gevulde zaal; en dat op een dinsdagavond.

Was er met oud-ZMer Snagger. Daarnaast NecRobert nog even gegroet. Geslaagde avond.

quote:

---

Op 24 januari 2026 18:06 schreef powertieke het volgende:
Het blijft een beetje boerenvermaak he.

---

Vanavond blijkbaar black metal:

https://www.thecaveamsterdam.nl/events/20260128

Deze sla ik echter over.

Sanktas. Gaaf! Echt een band die je live moet zien. Opgefokte heavy speed trash Black met een maniakale zanger! Goede twinleads ook soms

Head of the Baptist. Ook gaaf! Meer hardcore en laaggestemd met blastpassages!

quote:

---

Op 31 januari 2026 20:20 schreef bokkie666 het volgende:
Sanktas. Gaaf! Echt een band die je live moet zien. Opgefokte heavy speed trash Black met een maniakale zanger! Goede twinleads ook soms

---

Dítt ga ik even checken...

Er was niks van merge helaas. En geen idee hoe het in de studio klinkt. Wel iets voor jou idd.

Als laatste INVUNCHE! Fokking hell wat is dit een machine geworden. Muzikaal gezien heb ik ze nog niet zo goed gezien. Compleet uit mijn dak gegaan.

quote:

---

Op 1 februari 2026 0:08 schreef bokkie666 het volgende:
Er was niks van merge helaas. En geen idee hoe het in de studio klinkt. Wel iets voor jou idd.

Als laatste INVUNCHE! Fokking hell wat is dit een machine geworden. Muzikaal gezien heb ik ze nog niet zo goed gezien. Compleet uit mijn dak gegaan.

---

Ik heb ze afgelopen december in Utrecht live gezien. Was erg goed en gaaf, maar niet per se beter dan toen wij ze afgelopen zomer in Antwerpen zagen.

Zo.., nog redelijk onder de indruk van gisteren. Wat was dat goed en gaaf! Hoe meer ik erover nadenk, hoe beter het eigenlijk was.
Allereerst Tolhuistuin zelf. Was ik nog nooit geweest. Vanaf centraal-station direct aan de overkant van Het IJ. Dus met zo’n illuster IJ-pontje. Kon ik als provinciaaltje direct weer een van de geneugten van vrijstaat Amsterdam afstrepen. Prima locatie, goede zaal. Ik kan me goed voorstellen dat het in het voorjaar en de zomer hier druk en lekker zitten is. Biertje in de tuin, beetje over Het IJ naar Amsterdam kijken..
Het voorprogramma bestond uit Nataša Grujović & Steve Moore. Psychedelische drone folk. Ze begonnen met een nummer/cover/interpretatie van Alice Coltrane. Niet dat ik het stuk had herkend, maar Steve was zo vriendelijke te ondertitelen. Echt heel erg gaaf! Episch, minimaal, dronend, licht dissonant. Accordeon door Nataša, en Steve bespeelde een klein toetsinstrument waarvan ik de naam niet weet. Subtiel, etherisch, intiem, dromerig. Het deed mij ergens licht aan het werk van Geneviève Beaulieu (Menace Ruine) denken. Na dit nummers stak Steve een warrig verhaal over muziek en ervaring af, waarin hij ergens zichzelf verloor, om te concluderen dat hij te stoned was. Dat was verder in zijn spel gelukkig niet te merken, maar bij de entree van Tolhuistuin was een zware wietgeur mij al opgevallen. Een klassieke avond dus. Tweede nummer nam Steven achter zijn wurlitzer plaats. Dit nummer was iets minder rauw, maar ook meevoerende dromerige/psychedelische drone. Helaas bleef het bij deze twee nummers, want hier had ik nog heel lang naar kunnen luisteren.
Earth speelde blijkbaar een enigszins speciale set. Dat was mij van tevoren niet helemaal duidelijk. Paar nieuwe nummers, werk van Hex en werk van The Bees Made Honey in the Lion’s Skull. Daarmee viel ik wel met mij neus in de boter, want dat zijn mijn favoriete albums! De band werd begeleid door Bill Herzog op bas en Steve Moore op wurlitzer en trombone. Ze begonnen met een nieuw nummer, Scalphunter’s Blues. Hiermee gingen ze duidelijk hun meer (stoner) rockende Americana kant van indd Hex en Bees op. Een zeer overtuigend, swingend nummer. Behoorlijk optempo voor hun doen. Hierna kwam een nummer noch nieuw, noch van i]Hex of Bees: Miami Morning Coming Down (I) van Hibernaculum. Nouja, begrijpelijk, want dezelfde periode, zelfde stijl, en passend in de set, want hierna kwamen Engine of Ruin en Miami Morning Coming Down II (Shine). De nummers waren geen exacte albumuitvoeringen. Aan de ene kant natuurlijk omdat Steve op zijn wurlitzer zat mee te spelen (waarmee hij trouwens op het studioalbum ook te horen is, maar toch, maar toch… ), maar ook omdat de riffs net wat vrijer werden gespeeld. Niet dat ze werden verprutst, gewoon net wat anders geïnterpreteerd. Toen Junkyard Priest. Dat was even graven voor mij. Een vinylbonusnummer van Bees. Niet het sterkste nummer van de set, maar leuk dat deze inbegrepen zat. Tijd om te gitaren te stemmen, en dan drie nummers van Hex: An Inquest Concerning Teeth, Raiford (The Felon Wind), en The Dry Lake (mijn favoriete deel van het album waarop de Americana zwaar wordt aangezet, en welke feilloos in de stijl van Bees overloopt), wat naadloos in twee nieuwe nummers overliep. Om eerlijk te zijn zat op sommige momenten de wurlitzer van Steve het organische verloop van de nummers in de weg, terwijl het om andere momenten heerlijke begeleiding was; maar de trombone was bij de nummers van Hex fenomenaal goed en sterk! Diep, zwaar, dreigend. Echt perfect! Het algehele spel was strak en loepzuiver, het geluid kraakhelder. Het drumspel van Adrienne elegant en beheerst. Aanslagen met chirurgische precisie, die ondanks hun intensiteit een zacht wandkleed voor de zinderende woestijnriffs vormden. De nieuwe nummers zijn alledrie in de stijl van Hex en Bees. Zeer sterke en consistente setlist zo. Als toegift het titelnummer The Bees Made Honey in the Lion’s Skull. Deze werd zowel langzaam en subtiel opgebouwd, als van een verlengd, alternatief slotstuk voorzien. Zwaar genieten! Eigenlijk kwamen al mijn écht favoriete nummers van Earth voorbij. Ja, echt een blij met dat ik ben gegaan.

Heel tof om te lezen! jammer dat ik er niet bij kon zijn.
En zeker een leuke locatie ja, heb daar Stars of the Lid ooit gezien.

Ipv die tldr's kun je je ook beperken tot ++, +, 0, -, --.

Dat is ook veel duidelijker dat zo'n lap zwetspraat.

Blijf jij nou maar gewoon weg uit de muziektopics, kneus.

Kneus in je broekje.

Cool, Kwelgeest. Ik hoopte al zoiets omdat Steve Moore voorprogramma is. Ik ga vanavond, zin in.

quote:

---

Op 1 februari 2026 8:55 schreef KwelgeestIV het volgende:
Ik heb ze afgelopen december in Utrecht live gezien. Was erg goed en gaaf, maar niet per se beter dan toen wij ze afgelopen zomer in Antwerpen zagen.

---

Ik vond ze nog strakker en beter op elkaar ingespeeld, maar De Nor was natuurlijk legendarisch!

Mooi verslag, Kwel! Toch wat gemist dus.

quote:

---

Op 1 februari 2026 10:53 schreef zodiac lung het volgende:
Blijf jij nou maar gewoon weg uit de muziektopics, kneus.

---

Beste kun je er gewoon niet op ingaan aangezien het toch alleen om de aandacht gaat bij die gasten. Snaack had destijds een extensie gebouwd voor Chrome waarmee je users kon blocken; jammer dat die het niet meer lijkt te doen.

Ik dacht alleen maar Fusion.

quote:

---

EvilChuck schreef:
You know so much about nothing al all!

---

quote:

---

Op 1 februari 2026 21:07 schreef powertieke het volgende:
Ik dacht alleen maar Fusion.

---

Misschien werkte het bij anderen ook wel.

Was na een discussie over het nut van Scrum en Agile werkwijzen. En volgens mij ook toen Snaack net de schoonheid van de Methylfenidaat ontdekt had.

Mooie tijden!

[Dit bericht is gewijzigd door powertieke op 01-02-2026 21:11]

Heb daar echt totaal geen herinnering meer van, haha. Was een tjid dat ik nog amper postte geloof ik.

quote:

---

Op 1 februari 2026 20:53 schreef Ralph het volgende:
Beste kun je er gewoon niet op ingaan aangezien het toch alleen om de aandacht gaat bij die gasten.

---

Ik weet het.. Graag gedaan, dan maar!

NATAŠA GRUJOVIĆ & STEVE MOORE ++
EARTH +++ of wat dan ook maar het maximum is.

quote:

---

Op 1 februari 2026 21:07 schreef powertieke het volgende:
Ik dacht alleen maar Fusion.

---

Niets mis met Fusion, als je het mij vraagt. Maar Snaack is dan ook een duchtige spectrumkrijger.

20 jaar Drive by Wire. Deventer stoner/desert rock, met (in hun recente werk) toch ook wel wat grunge-invloeden. De openingsact was Sunshot; de band met/van de zoon van het echtpaar Drive by Wire. Het promotiepraatje omschrijft het als “dreamy alt-rock”. Hoewel ik geen idee heb hoe ik wel qua genreaanduiding zou omschrijven, weet ik wel dat het dat in ieder geval niet is. Gewoon stevige, energieke, rechttoe/rechtaan rock. Beetje fuzz, beetje stoner, beetje grunge. Wellicht iets te goed naar papa en mama geluisterd? Nouja, het is goed, het is vermakelijk. Het wist mij het gehele optreden vast te houden en te boeien.
Drive by Wire speelde veel recent werk. Ik ben alleen met hun twee laatste CD’s bekend, maar herkende een zeer grote gedeelte van de setlist. De nummers werden vol, zwaar en hard aangezet. Net een stukje pittiger dan op CD. Lichte imperfecties (in de vocalen) en een rauw randje die de live-ervaring alleen maar onderschrijven. De psychedelische pedaaleffecten over de gitaarlijnen lagen er deze avond dik bovenop, waardoor de stoner en space rock-invloeden zich aangenaam lieten gelden. Natuurlijk ook een paar oude nummers. Eentje was gewoon zware, doomy, monotone fuzz die zwaar aan Electric Wizard deed denken. Erg goed. En een oudje met hun eerste drummer: Hans Rutten van The Gathering. Leuk. Net als het voorprogramma zette Drive by Wire gewoon een zeer onderhoudend optreden van zeer degelijke rock neer. Goed vermaakt. Stiekem beter en sterker dan ik had verwacht.

Top avond gehad gisteren in Leeuwarden met Paradise Lost, Saturnus en Cwfen. Eerste keer Neushoorn voor mij, niet een hele grote zaal. Maar wel prima geluid.

Vandaag op de terugweg nog langs No Dust Records in Wezep gereden. Zeker de moeite waard mocht je in de buurt zijn.