Vind je dat nog steeds wat? Vroeger was dat zeker een mooie vrouw, maar even haar recente foto's scannend...

Hoe ouder ik wordt, hoe wijder de 'range'. En ik hou erg van 'stevig'.

Een dikke kont is sowieso altijd pluspunten.

quote:

---

Op 9 april 2026 22:18 schreef Freduk het volgende:
Het wordt nog erger, want ik snap niet eens wat jullie ermee bedoelen.
Wat is er mis mee om ook leuk te vinden wat je ziet naast van de muziek te genieten?

---

Kom, serieus?

Tenzij je het anders bedoelt dan dat je het zo uitermate knullig opgeschreven hebt: jij reduceert in dat stukje alles; de muziek, de band, de show en het leuk vinden ervan (inclusief "op cd best goed") tot "BM spelende mooidames" en lamenteert nota bene dat ze een kerel hebben aangetrokken om het live neer te kunnen zetten. En daar heb ik mijn mening over.

Dat het allemaal dames zijn of ooit waren is wel wat redelijk uniek aan de band is en wat ik er onderscheidend aan vind. Dus dat benoem ik, ja ik vind het lekkerder wegkijken, en de muziek bevalt me ook.

In dat geval hou ik het erop dat je het buitengewoon knullig hebt omschreven en ga daarmee over tot de orde van de dag. Geen verdere vragen, edelachtbare.

quote:

---

Op 9 april 2026 22:18 schreef Freduk het volgende:
Het wordt nog erger, want ik snap niet eens wat jullie ermee bedoelen.
Wat is er mis mee om ook leuk te vinden wat je ziet naast van de muziek te genieten?

---

Ik snap ze wel, maar heb het idee dat ze het een beetje overtrekken/de plank mis slaan.

Dying Victims Attack te Essen. Beide nog nooit geweest. Blijkbaar heb je in Essen een metal-(eet)café genaamd Cafe Nord. Recht daarnaast bevindt zich Do’nt Panic; en weer recht daarnaast Turock. Aan de overkant van de straat Yeah Records; een platenwinkel met grotendeels een metalig aanbod. Zowel op CD als vinyl. Zowel nieuw als tweedehands. Alles dichtbij elkaar gesitueerd dus. Het menu van Nord bestaat uit standaard pub food. Goedkoop, er wordt hard gewerkt, maar niet aan te raden. Prijs/kwaliteit komt het er nog mee weg, maar dan betaal ik graag meer (daar denken de Duitsers daar echter anders over (wordt vervolgd)). Echt vulling, geen voeding. Maar je moet ergens op draaien. Het festival zelf kende geen eten. Waarschijnlijk werd er daarvoor bewust en expres op Nord geleund, maar een broodje braadworst, of schaaltje currywurst was welkom geweest.
Essen is voorderest een verschrikkelijke stad. Weinig tot niets authentieks. Wel redelijk wat kerken. Normaliter bezoek ik die altijd wel, maar full monty metal-binkuniform gehuld voel ik me toch wat bezwaard. Veel zooi, armoede, bedelaars, en afval op straat. Kan het niet aanraden. Echter wel even in het Folkwang museum geweest. Die hebben wel wat mooie werken. Vooral schilderkunst, maar ook wat sculpturen en installatiewerk. Van de romantiek tot nu. Paar Friedrich, paar Van Gogh. Nog wat mooie andere werken van ruim genomen uit het Fin de siècle.

De preparty donderdag was in Don’t Panic. Een heel aardig zaaltje, waarbij ook vanaf de eerste verdieping het podium gadegeslagen kan worden. De eerste band van het festival was Shewolff. Zoals reeds elders vermeld was Shewolff vorig jaar voor mij dé verrassing van Only Death is Real; en komt het debuut eraan. Zoals verwacht speelden ze energiek en hard. De muziek primitief simpel. DiY punk-attitude ontmoet catchy rock-n’-roll. Crust-punky black metal. (Oude) Sacrilege ontmoet (oude) Celtic Frost. En dus valt er ook Darkthrone in te horen. Wederom was de zangeres krachtig bij stem; hetzij minder scherp dan in Antwerpen afgelopen zomer. Het spel strak, goed. Laatste nummer bevatte een genadeloze bassolo en -lijn.
Hierna geheel de andere kant van het Dying Victim-spectrum met Templar. Ook hier was het spel energiek en enthousiast. De muziek ’foute’ heavy metal-verering. De drums en bas stonden wat hard, waardoor de inspanning van de gitaristen niet werd uitbetaald. Want die stonden toch behoorlijk priegelen zonder dat de details hoorbaar waren. De zang was op, en soms over het randje. De nummers onderling wat eentonig. Dit in combinatie met dat dit qua stijl mijn straatje niet was, maakte dat ik het na een halfuur toch echt wel had gehoord.
Prehistoric War Cult. Snoeiharde, gitzwarte, nietsontziende bestial/war metal. Vette, strakke show. Een brute brij, in your face geweld zonder teveel nuance of dynamiek. Afentoe trad de gitaar wat naar voren voor een korte, opzwepende riff. Barbaric Metal heet hun full-length. En dat is het zeker. De zanger/gitarist droeg zwarte nagellak. Was helemaal vergeten dat dat indd ooit een ding binnen de black metal-scene was.
De avond werd afgesloten door een band naar het tweede album van Witchfinder General genoemd: Friends of Hell. De goede verstaander weet dan wel in welke richting het geluid gezocht moet worden. Epische, niet al te harde/snelle/zware doom metal in het straatje van Witchfinder General en Pagan Altar. Invloeden van, natuurlijk, Black Sabbath, en wellicht ook wel Manilla Road. Lekker bluesy geluid, aanstekelijke riffs, melodieën en nummers. Grote verrassing was dan ook de Slayer-cover (Black Magic), die overigens niet werkte. Sowieso objectief geen heel sterk optreden. De zanger was meerdere malen in een nummer verdwaald, de gitarist werd met regelmaat door de rest van de band bevreemdend aangekeken wat hij nu weer aan het spelen was, en meerdere instrumenten vielen uit. Gave band/muziek, maar geen best optreden.

Vrijdag en zaterdag was het festival in Turock. Letterlijk recht naast Do’nt Panic. Qua opzet een vergelijkbare zaal, maar iets groter. Voor de eerste band stond Morbid Tales aan. Wat wil je nog meer?
De dag begon met Sadistic Goatmessiah. Brakke, primitieve tharsh/death/first wave/proto black metal. Simpele, rechttoe/rechtaan punky drums. Aanstekelijke gitaarriffs. Ook hier was/waren Hellhammer/Celtic Frost nooit ver weg. Meer souplesse en nuance dan bij Prehistoric War Cult de avond ervoor. De bassiste deed qua kracht en stemgeluid niet voor de hoofdzanger onder. Overtuigend optreden.
Hoewel pas bij de tweede band aangekomen, begon mijn maag te knorren. Savage Sword speelt volgens M-A heavy/power metal. Nou is mijn smaak toleranter geworden, maar er zijn grenzen. Uitgelezen kans om even wat te gaan eten dus. Toen ik terugkwam was de band nog bezig, en bleek de muziek niet aan mijn verwachtingen/de omschrijving te voldoen: ruige rock. Flink up-tempo. Scherpe riffs, relatief rauwe vocalen. Dit klonk lekker. Gave band. Ga ik zeker in de gaten houden.
Fate’s Hand dan: Epische heavy metal. Heldhaftige, opzwepende en galopperende riffs en drums, priegelige gitaarsolo’s, en de stijl vocalen die je hierbij verwacht. Al meende ik in de vocalen afentoe Alan van Primordial te horen, en de muziek in het algemeen wellicht epische/heavy metal-Bathory? Zeker niet slecht. Niet hoog in mijn allergie, maar na een klein halfuur had ik het wel gehoord.
Toen was het tijd voor één van dé bands van de dag: Vitriolic. Agressieve speed/thrash black metal. Exact de stijl waar ik erg goed op ga! Live ging het echter een stuk meer richting bestial/war metal dan op plaat. Erg bruut. Tijdens de eerste paar nummers verzopen de gitaren in al het geweld en geluid. Hoewel strak gespeeld, en een indrukwekkende podiumpresentatie, leek dit even een tegenvaller te gaan worden. Op CD wordt de muziek namelijk door aanstekelijke, thrashy gitaarriffs gekenmerkt. Naarmate de set vorderde kwamen de gitaren echter steeds meer naar voren. En ook zeer lekkere basloopjes vielen te ontwaren. De triomfantelijke Nifelheim/Destroyer666/Gospel of the Horns-riff van Black Steel Vengeance was ook live overweldigend. Uiteindelijk toch nog het beste optreden tot zover!
Met de volgende band schoten we weer lekker schizofreen de andere kant op. Deadly Magic maakt enigszins epische, klassieke heavy metal. Dus opzwepende gitaarriffs, dominante solo’s, en hoge vocalen. Wederom niet slecht of onaardig, maar ook niet mijn ding. Hun eerste optreden [als deze band] zei de zanger. Nou.., (dan) deden ze het best goed.
Schafott zit weer meer in mijn straatje: Zware en scherpe overdetop thrash. Aanstekelijke Slayer-riffs. Een zanger/drummer die een brute, indrukwekkende, alles vermorzelende hoeveelheid geweld produceerde. Er had echter wel wat meer afwisseling tussen, en dynamiek in de nummers gemogen. Maar net toen mijn aandacht hevig verslapte, werd er een zeer sterk, lekker catchy nummer ingezet. Dat bleek echter direct ook de afsluiter te zijn.
De andere band die ik vandaag hoog op mijn lijstje had staan was Aggressive Perfector. Een band die naar mijn mening sowieso wel wat meer aandacht en lof verdient. Hun nieuwe full-length, Come Creeping Fiends is iig kandidaat voor mijn jaarlijts. Dynamische en catchy nummers. Rock-n’-roll in een speed/thrash metal-jasje. Live een stuk rauwer en ruiger dan op plaat. De nummers werden straks, snel en enthousiast gespeeld. Veel van hun meest recente werk, maar ook een demonummer als Harlot’s Spell kwam voorbij. Erg sterke show!
Century maakt catchy en cheezy uptempo rock met meezingliedjes die tegen de (heavy) metal aanschurkt. Opzwepende gitaren, galopperende drums. De zanger zat er qua toon en zuiverheid een paar keer net naast. Maar eigenlijk een puik optreden. Ze vingen aan met een handvol nummers van hun meest recente album, Sign of the Storm, om daarna vooral ouder werk te gaan spelen. Ook van splitjes en de demo.
Afsluiter van de dag was Scumripper. Rauwe, rockende en punky death metal. Vies geluid, rauwe vocalen, hoog speeltempo. Hier wel een redelijke variatie tussen de nummers. Sommige meer primitief en punky. Andere scherp, catchy en thrashy. Één meer slepend sludgy, maar door de bank raasde het flink door.

Intermezzo
Terugkomend op die gierige Duitsers. In Duitsland is het normaal om op straat bier te drinken. In parkjes, op pleinen, op bankjes. Eigenlijk precies die plekken waar het in Nederland is verboden. Je hebt dan ook in Duitsland allerlei kioskjes en avondwinkels die daarop inspelen. Die voor scherpe prijzen gekoeld bier verkopen. Nou zijn de prijzen voor Nederlandse begrippen in de horeca al laag, maar voor de Duitsers blijkbaar niet laag genoeg. Gehele volksstammen gaan tussen de bands door bij zo’n kiosk een (goedkope) halveliter halen. Ik heb volwassen mensen een serieus gesprek horen houden of ze een biertje voor EUR 1,20 gingen halen, of verderop voor EUR 1,-. En in plaats van dat ze zich schamend in een achterafsteegje dat bier gaan nuttigen, doen ze het recht voor de venue. En iedereen lijkt het de normaalste zaak van de wereld te vinden. Maar er geldt dan wel een strenge scheiding tussen binnen en buiten. Dat je niet met jouw elders gekochte drank naar binnen mag, dat snap ik wel. Maar het is dus ook écht niet de bedoeling dat je jouw binnengekochte bier mee naar buiten neemt.
Maar goed, ik heb in Essen wel een teringzooi, doelloos gehang en armoede op straat gezien, dat kennen wij in Nederland niet.

Terug naar het festival. Zaterdag werd door Morbyda afgetrapt. Blackened thrash/speed metal. Aanstekelijke thrashy riffjes, maar ook flink wat Iron Maiden, en hoge vocalen. Een energiek en enthousiast optreden dat de nekspiertjes direct weer los wist te maken. Strak spel, gave nummers, goed geluid. Totale jaren’80-worship. Hier we/ord(t) ik heel vrolijk van! Wat een manier om de dag te beginnen!
Dan tijd voor dé band van het festival: Demon Spell! Totale Mercyful Fate-worship! En ze maakten de verwachtingen en gimmick meer dan waar! Ergens was ik bang dat de zanger zijn hoge King Diamond-uithalen live niet zou halen, maar met gemak. Heerlijk genietbare Shermann-riffs en -riedeltjes. Zwaar genieten dit optreden!
Wellicht omdat de twee voorgaande optredens zo overweldigend alles verpletterend waren, maar Pandemic wist mij niet te boeien. Generieke old-school thrash. Mid-era Slayer-invloeden. Redelijk dynamische nummers wel, maar een van de zwakkere optredens/bands van het festival.
Ook Challenger ging het voor mij niet doen. Klassieke, ‘foute’ heavy metal. Wel wat scherp aangezet. Dominante bas ook die eigenlijk wel echt goed was, maar verder werden alle clichés qua vocalen en gitaren aangevinkt. Het was duidelijk tijd wat te gaan eten.
Bij terugkomst besteeg Lynx het podium. Proto-metal/vintage rock. Lekker gitaargeluid, goede riffs, sterke muzikanten. Perfecte synthesizer, die helaas maar mondjesmaat werd gebruikt. Al bij al geslaagd jaren’70-geluid. Alleen een te aanwezige zangeres, die direct ook de zwakste schakel van de band was. Volgens mij probeerde ze (met regelmaat) boven haar kunnen/bereik uit te komen; maar dat lukte dus niet. Klonk niet geslaagd. Wellicht eens rustig beluisteren hoe dit op plaat klinkt.
Tijd voor weer wat stevigers. Gallower maakt snelle, furieuze thrash/speed metal. Messcherpe gitaren, veel energie. Ook hier was de invloed van Slayer afentoe te horen. De nummers raasden er op een flink tempo doorheen. Intense set.
Ook The Riven had de energiek goed te pakken, maar tapte uit een ietwat ander vaatje. Stevige rock. Klassieke gitaren, zware bas, een zangeres met een heel aardig stemgeluid en bereik. Onderhoudende set met een divers scala aan nummers. Flink uptempo, balladje, dat werk. Gewoon echt goede muzikanten; maar wel een beetje meisjesmuziek.
Met Barbarian waren we weer terug bij meer mijn straatje: Bondige, kordate en doeltreffende speed/black metal. Stoere, aanstekelijke riffs. Zware, verpulverende, rechttoe/rechtaan ritmesessies. Flinke scheut Venom erdoorheen. Lompe barbaric metal het is!
De afsluiter dan, Harrowed. Rockende old-school death metal. Beetje mid-tempo. Lekker swingbaar, met ook wat (s)lomere passages. Lichte groove, aanstekelijk, doch rauw en brak.

Zeer geslaagd festival. Strak georganiseerd. Op Friends of Hell na speelden alle bands objectief (vrij) goed. Geluidseuvels waren er ook minimaal. Qua line-up en muziek is dit wel echt een/het soort festival dat Nederland mist. Diverse programmering, maar geen malcore. Gewoon lekkere, rauwe underground jaren’80-verering met een zeer solide basis van thrash, speed, en heavy metal.


[Dit bericht is gewijzigd door KwelgeestIV op 13-04-2026 10:54]

Leuk verslagje. Ja, Duitsers houden van goedkoop. Ik had nog niet van het festival gehoord, en die bands ken ik ook allemaal niet; maar het klinkt erg geslaagd allemaal!

Leuk verslag, merci!

Afgelopen donderdag naar Smash into pieces in Hedon geweest. Een beetje als een gunst voor een goede vriendin die anders alleen moest.

Dat Smash to pieces is niet bepaald iets wat ik thuis zou opzetten maar ik moet toegeven dat ik me goed heb vermaakt.
Het is een wat heavier versie van Imagine Dragons met wat elektronische elementen. Allemaal super gelikt en strak. Maar de show was sterk, de sfeer was goed en het was gezellig. Dus eigenlijk viel er weinig te klagen

Ik ben gisteren naar de Dynamo metalbattle geweest, dit is een wedstrijdformat waarbij meerdere bands optreden en de winnaar mag openen op het Dynamo Metalfest.

Er waren in het totaal 5 bands waarvan ik de eerste 2 skipte, ik mocht vernemen dat 1 daarvan metalcore was.

Metalcore is hip. De eerste band die ik zag is Spit, het zijn Belgen. Geen idee wat voor muziek zij maakten, misschien wel metalcore. Er zat in ieder geval geen melodie in. Pak een hard nummer van Pantera, haal alles eruit wat cool is en maak het nog wat harder en dan heb je Spit. Het publiek ging goed mee en deed massaal de Gorilla Dance en wat om zich heen maaien op een manier die doet denken aan jaren '90 NYHC gedrag. Ik had er zoals je merkt mijn bedenkingen bij.


De volgende band was Damnation, en bij de opbouw werd al duidelijk dat ze death metal gingen spelen, iets waar ik natuurlijk enthousiast over was. Van wat meegereisde soortgenoten mocht ik vernemen dat deze band cool was, dus ik keek er wel naar uit. Op het podium plaatsten ze wat banners waarop wat impalede mennekes zichtbaar waren en dit veroorzaakte een professionele indruk. Toen ze van start gingen was ik niet meteen onder de indruk, komt ook wel een beetje doordat de zang te zacht stond, maar het was wel een leuke band om te zien. Muzikaal pikte het pas echt op toen de zanger er ook gitaar bij ging spelen met een lekker muur van geluid tot gevolg, toen werd het echt entertainend. Het publiek was van meet af aan laaiend enthousiast wat toch te denken geeft dat deze band al met een gevestigde reputatie het podium op kwam. Circlepits, wall of death, alles passeerde de revu en een festivalganger merkte op dat deze band wel echt de publiekslievelingetjes waren.

Heel anders was het met Gutslasher. Gutslasher is veel traditioneler qua toonaard en dus geen goregrind zoals de bandnaam doet vermoeden maar ook gewoon death metal. Ik vond deze band muzikaal het beste wat de avond bracht. Gewoon ouderwetse lompe death metal goed gebracht. Het mocht zo nu en dan wat inzakken als enige minpuntje, soms net iets te ver doorploddende stukjes naar mijn inzicht, maar netto was deze muziek gewoon erg goed. Het publiek liet deze band wel helemaal in de steek en het waarom daar kan je over mijmeren. Voor het podium was het 1 grote leegte en oproepen tot circlepits e.d. daar kon dus ook maar met mondjesmaat aan voldaan worden. Voor mij maakt dat niet uit maar hoe de jury er mee om gaat weet ik niet.

Na de laatste band vertrokken en dus geen idee wie gewonnen heeft.

quote:

---

Op 19 april 2026 12:41 schreef Freduk het volgende:
Pak een hard nummer van Pantera, haal alles eruit wat cool is [...] en dan heb je Spit. .

---

Gewoon Pantera dus.

Dan heb je nooit Cowboys from Hell gedraaid. Fantastisch is die.

quote:

---

Op 19 april 2026 13:17 schreef KwelgeestIV het volgende:
Gewoon Pantera dus.

---

Roadburn 2026 - initieel enkel op zaterdag, door omstandigheden en het enige optreden van Nothing enigszins in de buurt de vrijdag ook meegepikt, al was dit slechts mogelijk vanaf 's avonds.

VRIJDAG

Krallice past: door onduidelijkheid waar het polsbandje te ontvangen op het late uur slechts het allerlaatste deel kunnen meepikken, klonk erg goed

Street Sex: ik verwachtte new wave en dat werd muzikaal ook gebracht. De zang was echter verschikkelijk pathetisch en paste niet in het plaatje. De rest van het publiek vond het prachtig, maar ik ruimde snel plaats voor een zeer lange wachtende rij en haastte me naar Cult of Luna. Beste beslissing van de tweedaagse!

Cult of Luna past: ik kende de band enkel van naam, vandaar mijn initiële keuze voor de onbekende new wave-band. Wat een overrompelend optreden! Alles klonk scherp en helder, maar toch kwam alles zwaar en vol binnen. Hulde aan de klankmannen en ook aan de band die een verpletterende set speelden. Bijwijlen woest en medogenloos, maar evenzeer plaats voor melancholie en gevoel. De twee drummers gaven alles net een extra groovende dan weer bombastische toets, hetgeen de muziek ten goede kwam. Ook de zanger/gitarist paste goed in het plaatje met zijn rambo-achtige verschijning en goede vocalen die mij wat aan Marc Grewe van Morgoth deed denken. Zeer sterke prestatie, echt headliner materiaal!

Nothing: de band waarvoor ik gekomen was. Ondertussen ZL en eega tegengekomen en vanaf de soundcheck de mannen gadegeslagen. De set trapte af met een raar gezongen kinderriedeltje door een microfoon met storing op. Het bleek gelukkig niet de voorbode van technische haperingen zoals bij Chelsea Wolfe een paar jaar geleden, al was het geluid tijdens de eerste nummers niet helemaal optimaal afgesteld. Nothing speelde hard, luid maar met gevoel. Door het genoemde geluidsprobleempje kwamen de nuances bij de eerste nummers niet helemaal over en de nummerkeuze was ook niet voor de hand liggend, maar naarmate de set vorderde klaarde het geluid op en bleken ze ook hun sterkste nummers voor het einde opgespaard te hebben. Zo kwam de volledige emotionele lading zeer hard binnen terwijl het geheel zeer luid en swingend binnenkwam, des te meer bij de nummers van de nieuwe plaat waar de breakbeat-achtige drums zeer overtuigend live werden gebracht. Al bij al een zeer sterk optreden dat voor mij nog veel langer had mogen duren. Benieuwd naar hun toekomstig geluid want er werd aangegeven dat de laatste plaat de afsluiting van een hoofdstuk zou zijn.

TCR Collective: ik was nog fris dus nog snel naar TCR Collective dat with house, industrial, EBM met een twist,... beloofde. Ik was aangenaam verrast dat de heren waarlijk goed konden mixen en dat er daarnaast, ondanks het snelle wisselen tussen drie dj's, een mooie lijn werd aangehouden in de set. Duister, dansbaar en met een hoek af. Zeer fijn! Omdat er zich een lange dag aandiende, mijn ABnB helemaal aan de andere kant van Tilburg lag en de volgende act NGHTCRWLR op plaat niet wist te overtuigen blies ik wijselijk de aftocht. De laatste km te voet afgelegd door een pikdonder bos midden in de nacht met Noorse black metal van 1995 in mijn hoofd, mooie atmosferische afsluiter van een korte, maar zeer krachtige dag.

ZATERDAG

Na een fikse bosloop, wat bijwerken en smakelijke tosti's bij RAW op tijd bij de les want het volgende optreden wou ik voor geen geld van de wereld missen.

Blackwater Holylight: dé ontdekking net voor Roadburn voor mij, nogmaals dank voor de tip die ik hier ergens opving. Vanaf hert opkomen van de dames en de eerste noten voelde ik dat het voor mij memorabel zou worden. Ik stond vrij centraal op de tiende rij ongeveer en daar kwam het geluid keihard maar loepzuiver binnen. Angelieke vocalen en een emotioneel geladen wall of sound met sfeervolle riffjes en synthlijntjes die her en der de songs inkleuren. Prachtig en bezwerend, ik was helemaal mee! Halfweg wisselden de dames gitaar en bas om en werden de songs rockender en swingender, wat meer grunge ipv shoegaze. In een helemaal perfecte wereld zouden die twee types songs wat meer afgewisseld worden, maar praktisch gezien werd het dus een concert in twee delen. Ondanks dit kleine minpuntje toch het optreden van het weekend. Zelden wist een band mij zo te raken, zowel vocaal als muzikaal, klasse!

Terzij De Horde: verrassingsshow in de skatehal. Daar de maten iets wilden eten pas laat naar daar en helaas rijtje schuiven, in de gietende regen. Gelukkig gezellig kunnen kletsen met andere rijtesschuivers en na 15min toch binnengeraakt. De mannen speelden fel en begeesterd, maar het geluid was niet je dat en bij TDH zijn net de leads die voor een emotionele lading zorgen de clou van hun muziek, gekoppeld aan agressie. De zanger had ook nogal wat maniertjes en dat valt dubbel zo hard op bij klaarlichte dag. Er volgende twee korte covers van een hardcoreband en daar was het geluid dus beter, maar dit deed me niet echt veel. Gelukkig eindigden ze met het fenomenale slotnummer van hun laatste plaat en hadden ze de gastzangeres meegebracht. Wat een verschijning! Door de gewenning aan het geluid kwam dit nummer ook beter over dus alsnog een geslaagde finale. Daarna drankjes met Kwellie en Bokkie

Primitive Man past: deze band ontdekt door de nieuwe plaat. Ik vond het vooraf dus jammer dat die set op zondag geprogrammeerd stond, maar deze set was gevarieerder dan die nieuwe plaat. Even hard, droog en medogenloos, maar af en toe kwam er een solo voorbij, zowaar eens een logge blastbeat en telkens weer die onmenselijke vocalen eroverheen. Machtige band! Bijwijlen hoorde ik er heel wat dISEMBOWELMENT in - dit ga ik zeker meer luisteren.

Kameel: Kwellie riep me ruimschoots op tijd tot de orde om zeker te zijn van een plaats. Wat een optreden schudden de grijzende Vlaamse heren uit hun mouw! Jazzy rock met nochalante, oervlaamse bindteksten ("Patrick, wat is het volgende liedje?"). Er werd vooral van hun laatste plaat gespeeld met veel improvisatie en variatie. Hoogtepunt was Rudy Trouvé, ex dEUS, die twee nummers kwam meezingen, waaronder het machtige The Floor Eats First met zijn gemeldige riff die uitmondde in quasi black metal. Ze waren zichtbaar aangedaan door de opkomst en publieksreacties, zeer fijne show.

Oathbreaker: het optreden waarvoor de kameraden naar Roadburn kwamen. Ik was ook fan van Rheia, maar moet bekennen dat ik het later nauwelijks nog oplegde. Wel altijd fan geweest van Caro die met haar unieke vocalen de muziek, soms wat standaard post black metal, goed gebracht maar met wat weinig weerhaakjes, naar een hoger niveau tilt. De shwo draaide volledig rond haar, gehuld in een rood gewaad waar doorheen het optreden meer en meer onderdelen werden ontdaan. Haar vocalen waren magistraal: vlotjes van angeliek gezang naar ijzingwekkend gekrijs en met veel vuur en presence. Wraakgodin, beschermengel en nimf in één en dezelfde persoon. Ook muzikaal was iedereen op niveau en werden er wat extra accenten toegevoegd. Al bij al een zeer sterke performance, headliner waardig.

Saetia: geen idee wat het was, maar Williamblake tipte mij om nog even aan te sluiten. Screamo uit de oude doos, zeer energiek gebracht met de nodige moshpits in het publiek. Meer dan vermakelijk, maar gegeven de drukke gezinszondag wijselijk de aftocht naar Gent geblazen. Bijzonder fijne tweedaagse!

Was dat dan ook (ex?-)ZM'er Williamblake waarmee wij voor aanvang van Nothing even over Krallice praatten?

quote:

---

Op 19 april 2026 14:19 schreef Freduk het volgende:
Dan heb je nooit Cowboys from Hell gedraaid. Fantastisch is die.

---

Dit is een plaat die ik altijd krijg, erf, vind of gewoon op me wordt opgedrongen. Om vervolgens weg te geven en er achter te komen dat ik ineens nog een extra exemplaar bij heb. Niet af te komen. Wat een kutplaat en wat een kutband.

Verslag van Road urn-dingen is dan weer wel gewoon tof om te lezen, dank @ mikkascar.

[Dit bericht is gewijzigd door Ralph op 24-04-2026 9:07]

Monkeys on Mars te Nijmegen. Mars Red Sky ontdekte ik op Roadburn 2012 of 2013. Monkey3 heb ik al eens op Yellowstock2012 gezien. Zeker van die laatste herinner ik me geen zak meer. Dat waren heftige jaren. Op het podium stond de gear voor twee bands: een gehele sloot gitaren, twee bassen, twee volwaardige drumstellen, en synths. Mars Red Sky trapte af. Lome stoner/desert rock. Licht psychedelisch, pakkende, licht-groovy riffs. Wat je van zo’n band mag verwachten deden ze goed, maar niet veel meer dan dat. Dit viel me eigenlijk toch licht tegen. Hier had ik meer van verwacht/gehoopt. De zangers waren beide niet goed, stabiel en sterk van stem.
Na een minuut of veertig, tijdens het laatste Mars Red Sky-nummer, betrad Monkey3 het podium. Zijn pakten hun instrumenten op, en speelden de rest van dat nummer vlekkeloos met de band mee. En wat een geluid was dat! Dit was waarvoor ik gekomen was! Wat vet, wat vol, wat overweldigend!
De Monkey3-set zelf opende met het zwaaar op Pink Floyd geïnspireerde Collapse. Een nummer van hun album Welcome tot he Machine; een titel die natuurlijk boekdelen spreekt. De set en het spel vloeide naadloos van het laatste Mars Red Sky-nummer is Monkey3 over. Hoewel dus eigenlijk de helft van de bezetting het podium verliet, bleef het geluid en de energie van dat laatste MRS-nummer overeind. Dit was exact waarvoor ik kwam, waar ik op had gehoopt! Monkey3 speelde weergaloos. Heerlijke, betoverende, psychedelische spacerock. Zwaar genieten. Vol geluid, heerlijke, geestverruimende synths, lome, meevoerende ritmes, en een weergaloos, licht-progressief, blues rock-gitaarspel. Meerdere malen echt overrompeld door die gitarist. Dit alles natuurlijk perfect geholpen door trippy effecten(pedalen). Zwaar Hawkwindiaanse wah-pedaal.
Zoals Monke3 tijdens het laatste nummer van MRS het podium betrad, was het nu de beurt aan Mars Red Sky. Het effect hiervan had niet dezelfde impact als toen Monkey hen kwam versterken, maar onverdienstelijk was het zeker niet. Heerlijke, trippy jam.
Toen was het tijd voor de Monkeys on Mars-nummers zelf. Een perfecte symbiose van de bands. Meer space dan stoner/desert rock, maar de ritmesessie van Mars Red Sky doet zeker z’n werk. Psychedelische space rock met zware, pakkende ritmes en riffs van de bovenste plank. Twee drummers die perfect met elkaar meespeelden; toch knap en indrukwekkend. De Monkey3-gitaren voerden de boventoon, de Mars Red Sky-ritmes lieten de zaal meedeinen. Een minpunt was echter toch wel de vocalen van Julien Pras (MRS); deze klonken iel, onstabiel, en bijna vals. Maar het mocht de overall pret zeker niet drukken. Het einde van Hear the Call was natuurlijk, een bijna obligate, langgerekte, zwaar psychedelische jam, die ondanks het plichtmatige karakter er zeker niet minder om smaakte.
Nou zijn deze twee nummers natuurlijk door en voor deze bezetting geschreven, maar de echte kracht van de collaboratie zit’m voor mij in de Mars Red Sky-nummers die gezamenlijk werden gespeeld. Naast de eerder benoemde MRS-afsluiten, speelden de heren na de MoM-nummers Strong Reflections De opener van het debuutalbum van Mars Red Sky, die gezien de LastFM-stats toch wel hun/een hitje mag worden genoemd. De bands hebben het zelf reeds benoemd en geschreven, maar op zulke momenten hoor je hoe de psychedelische space rock van Monkey3, en de lome stoner/desert riffs en ritmes van Mars Red Sky elkaar perfect aanvullen! Het nummer werd dan ook enthousiast door het publiek onthaalt en geconsumeerd. Afsluiter was een gezamenlijke uitvoering van Monke3’s interpretatie van de Once Upon A Time In The West-theme. Goed, vermakelijk, maar zeker niet het hoogtepunt van de avond.
Wat een optreden, wat een optreden.. !

Edit: Opvallend grijs publiek, trouwens.


[Dit bericht is gewijzigd door KwelgeestIV op 24-04-2026 10:09]

Dat klinkt cool. Deze samenwerking heb ik nooit gezien of gehoord.

Weer grote wolken vaperook bij Monkey3? De laatste keren dat ik hen zag stonden ze telkens als rookmachines opzichting te blazen. Las later dat ze destijds gesponsord werden door een vapefabrikant... :')

Nee. Maar is binnen vapen in Nederland eigenlijk überhaupt (nog) wel toegestaan?

quote:

---

Op 21 april 2026 17:00 schreef zodiac lung het volgende:


Was dat dan ook (ex?-)ZM'er Williamblake waarmee wij voor aanvang van Nothing even over Krallice praatten?

---

Ja inderdaad!

One of Nine, flinke Summoning-worship, dus er stonden ook een paar Nazgul op het podium. Leuk en overtuigend optreden. Goede mix van de nieuwste CD en wat ouder werk. Ik vind hun recentere nummers leuker. Dan klinken ze meer als Summoning. Eternal Sorcery bevat ook wel aardig werk, maar is een beetje vlees noch vis. Het is stiekem eigenlijk allemaal al glad, vriendelijke, gemakkelijk en veilig, maar wil zich toch nog underground voordoen. Dan heb ik wel betere en interessantere CD’s is de kast staan. Dan liever Dawn of the Iron Shadow. Gladde, meevoerende gitaarlijnen, vol op het keyboardorgel, meisjes-metal alla Summoning dus. De live-uitvoering was goed. De muziek is dan ook relatief gemakkelijk en voor black metal-begrippen niet bepaald hard en snel; al rammelt de drummer wel lekker door. Het geluid was niet helemaal optimaal. De drums stonden wat hard, lichte galm. Details in het gitaarspel en de keys kwamen niet altijd helemaal uit, maar er werd goed gespeeld, en de nummers deden hun werk. Halverwege de set kwam het allemaal meer in balans, en klonk het geheel gewoon fijn.
Lamp of Murmuur trakteerde ons op een uur totale At the Heart of Winter-worship. Knap hoe een band dat kenmerkende gitaarloopje, die riff, en die key’s van Withstand the Fall of Time twee volle albums weet uit te melken. Het beste stuk muziek dat Immortal ooit heeft geschreven, dat wel, maar toch.. Swingende, ook niet al te moeilijke of gevaarlijke black metal dus. Ik hoorde vooral nummers van de twee meest recente albums. Goed gespeeld, lekker uitgevoerd. Overtuigend optreden. Leuke avond.

Freduk en Grafzerk. leven overigens. Net als de illustere Eric/k.

Nouja, leven, leven...