Ik vond One of Nine zeker wel een positieve verrassing, een band waar ik op voorhand geen enkel beeld bij had. De Casio stukjes die danwel als intro of outro van de nummers fungeerden deden wel wat aan Summoning denken, maar het echt tot Summoning worship benoemen lag niet in mijn eerste lijn van gedachten, daarvoor is het geluid toch wat te vol en net wat te black vind ik, maar daar denkt de band zelf vast heel anders over.
Ik was enthousiast over wat vertoon met zwaarden voorzien van aanmoedigend gebrabbel op het podium, mooi is dat altijd. De show werd voorzien van een lekker minimalistische maar heel erg goede lichtshow.

Lamp speelde zoals K4 al omschrijft. Het is catchy, het gedrag van de frontman is bij vlagen wat gay maar dat boeit in 2026 niet. Al met al een heel vet optreden met ook weer een uitstekende lichtshow, heel erg goed zelf.

One of Nine is wel iets ruiger/sneller/harder dan Summoning, maar zeker ook de key's gewoon tijdens de nummers, en de slepende, meevoerende gitaarlijnen, zijn 100% Summoning(-worship).

Helaas de vrijdag in Utrecht over moeten slaan, maar gisteren wel naar Wytch Hazel + Phantom Spell in de Little Devil geweest. En dat was zeer geslaagd! Zaal was goed gevuld en beide bands speelden een lange set.

Helvete te Oberhausen. Was er nog nooit geweest. Een metal/rock café/club/podium van meerdere verdiepingen. In de kelder zit een duister (black) metal-hol verstopt. Erg gave locatie. Na Café Nord, Turock en Don’t Panick is Essen twee weken geleden nu dit (ik heb het even opgezocht, deze locaties zitten nog geel halfuur bij elkaar vandaan!), heb ik toch het idee dat het in Duitsland allemaal een stuk meer leeft dan bij ons. Leuk Pools eethuis om de hoek.
Eerste band gemist omdat er nog moest worden gegeten. Ik had geen idee dat Kerberos weer/nog bestond. Ik heb/had (fysiek ik heb ik dat ding nog, maar volgens mij doet’ie het niet meer) de compilatie-CD-r Plaguestorm. Harde, intense, overdetop Blasphemy/VON-worship. Zware, simpele/primitieve black metal. Nou is Kerberos volgens mij altijd een drumkompjoetergedreven band geweest, maar het ontbreken van een live-drummer breekt de podiumpresentatie toch op. Sowieso een zwak optreden. Het knalde niet, de energie en het enthousiasme ontbrak. Terwijl, deze stijl moet overdonderend in your face-zijn. Wist niet te overtuigen. Desalniettemin wel de nieuwe compilatie gekocht, want wel benieuwd of het studiowerk nog steeds zo bruut is als ik meen te herinneren.
Ares Kingdom geldt enigszins als voorzetting van Order from Chaos. Muzikaal niet helemaal terecht. Ares Kingdom is gestructureerder, eigenlijk muzikaler dan Order from Chaos. Maar net als Order from Chaos maakt Ares Kingdom eigenzinnige doch erg gave muziek. Vaak wordt hen heavy metal toegeschreven, maar dat hoor ik er niet in. De gitaar domineert de muziek met waardige jaren’80-lijnen en -riffs, maar het is toch vooral een zeer eigen stijl death metal, die ook bij black en thrash/speed metal leent. Stoere band. Het optreden was energiek, overtuigend en goed. De zanger/bassist een indrukwekkende verschijning. Alle drie de muzikanten hadden hun instrument goed in de vingers. Anders dan een oppervlakkig beluistering wellicht zou kunnen doen vermoeden, zitten er veel nuances in het spel. Ook live was de gitaar primair aanwezig. Lekkere en technische riffs en solo’s. De heren hadden er overduidelijk plezier in, en dat straalde van het optreden af. Die by Power van Slaughter Lord, en als afsluiter het machtige Plateau of Invincibility van Order from Chaos!
De vorige keer dat ik Demoncy zag, was 2004 alweer. Samen met Krieg in de Pazzop te Bladel. Demoncy gaf een show met podiumaankleding en presentatie alsof de tijd die 22 jaar had stilgestaan. Er werd met Impure Blessings afgetrapt! Natuurlijk werden de sfeer en het geluid van het album niet gehaald, maar de heren zaten er niet ver naast. De atmosfeer was duister, het geluid en de vocalen smerig, te tonen zwaar. De bas kwam uit de diepste en meest sinistere muzikale spelonken opborrelen. Wat wil je nog meer! Hierna kwam een hele sloot Joined in Darkness-nummers. Of was dit soms Joined in Darkness integraal? Een setlist die ik niet had verwacht; die ik niet had durven hopen. En dan ook nog zo authentiek uitgevoerd… Op het spel, het optreden verder niets aan te merken. Dit was goed. Dit was overtuigend. Dit was duister. Dit was Demoncy!

quote:

---

Op 26 april 2026 10:05 schreef Mark Z het volgende:
Helaas de vrijdag in Utrecht over moeten slaan, [...].

---

Ik miste je al. Nou had ik vrijdag weer geen tijd; maar dat biertje maar (weer) een andere keer dan.

quote:

---

Op 26 april 2026 10:19 schreef KwelgeestIV het volgende:
Ik miste je al. Nou had ik vrijdag weer geen tijd; maar dat biertje maar (weer) een andere keer dan.

---

Gaan we zeker doen. Ik miste Ralph dan weer zaterdag in Tilburg, niet gespot in ieder geval.

Uiteindelijk met pijn in het hart besloten niet te gaan. Vrijdag al een afspraak, zondag en maandag ook al en derhalve besloten dat op zaterdag ook nog twee keer vijf kwartier sturen voor bandjes me iets te gortig werd.

Hoewel Kontravoid de soort muziek maakt die je in een club wilt horen, kan ik weinig met dergelijk ‘live’-optredens. Wederom was dit gewoon voorgeprogrammeerde set, met tot minimale live-inspanning, waarbij de ‘artiest’ slechts live in de microfoon staat te hijgen. De muziek was zeker niet vervelend, maar zeker als openingsact werkt dit niet. Als je een dj programmeert, doe dat dan als afterparty, of ’s nachts… (In hypothetische zin) dansbare wave/gothic industrial. Klein beetje techno misschien.. ? Aangeschoten na een volle dag Roadburn had ik dit wellicht leuk gevonden. Nu ergerde ik mij vooral aan het nihile live-gehalte van de muziek. Richting het einde van de set begonnen de beats en beukende ritmes hun bezwerende werk te doen, en werd het stiekem toch wel lekker.
Op zich een puik voorprogramma voor A Place to Bury Strangers, want dat was ook maar een laffe zooi. “ The band is known for the loudness of their intense live shows. A Place to Bury Strangers are commonly referred to by music writers as the "loudest band in New York", a reputation the band developed […]” leest hun Wikipedia. Nou.., luid en intens voor mensen die menen dat John Bon Jovi straffe rock maakt, zeker. De gehele act en gimmick gingen eigenlijk direct al mis. Al tijdens het eerste nummer stond meneer Ackermann onnodig, overdreven, en quasi-vervaarlijk met zijn gitaar door de lucht te slingeren. En paar nummers later loopt hij door het publiek te posen, terwijl het gewoon een typisch, Nederlands, doordeweeks provinciestadjepubliek is. Vrij mak en stoïcijns dus. Totaal onnodig om overdreven de gevaarlijke rockster uit te gaan hangen. Het wist niet te knallen, niet te overtuigen. Nou ken ik alleen maar Exploding Head. Een album uit, alweer, 2009. Sinds die tijd heeft de band o.a. 5 nieuwe full-lengths uit, en diverse line-up-veranderingen doorgemaakt. Ook heb ik ze nooit eerder live gezien. Dus wellicht heb ik een verkeerd, of belegen beeld van de muziek. De nummers die ik van Exploding Head voorbij hoorde komen, kwamen ook niet helemaal uit de verf. Ondertussen had de band besloten om het optreden vanuit de zaal/het publiek voort te zetten. Tja… Terug op het podium stond Ackermann totaal overbodig instrumenten en speakers op te tillen en ermee te zwaaien, terwijl je denkt: “Je gaat er toch niet mee gooien, het kapot slaan. Zet nou maar gewoon weer neer, stumperd”. Er werd wel een poging gedaan om middels feedback en distortion een hard en ongemakkelijk geluid neer te zetten, maar het deed mij vooral aan Kollaps op Roadburn denken: Braaf, totaal ongevaarlijk, precies langs de lijntjes van de kleurplaat. Ik hoorde meer schoegaze dan noise rock. Echter slaagde de set/muziek, net als bij Kontravoid, er wel in voor/bij mij te groeien. Niet echt overtuigend, maar wel vermakelijk. Totdat het laatste nummer begon… Waar het optreden/de muziek tot dan toe vooral door Ackermann werd gedomineerd, deden nu de drumster en bassist letterlijk en figuurlijk een stap naar voren. Hier begon het eindelijk echt ergens op te lijken: repeterend, episch, dronend. De distrotion en feedback begonnen eindelijk een beetje te schuren, de ritmes hypnotiserend en psychedelisch te worden. De ietwat simpele en primitieve sound en bezetting die de gehele set een euvel was geweest, was hier dienend aan de compositie. Dit begon verdomme behoorlijk op Swans te lijken! Dronende/repeterende/psychedelische opbouw, dissonant geluid, werkend naar een climax; redding van het optreden/de set! Wat een nummer! Zo lust ik er wel meer. Toch eens dat meest recente album van ze opzoeken.

quote:

---

Op 28 april 2026 10:42 schreef Ralph het volgende:
Uiteindelijk met pijn in het hart besloten niet te gaan. Vrijdag al een afspraak, zondag en maandag ook al en derhalve besloten dat op zaterdag ook nog twee keer vijf kwartier sturen voor bandjes me iets te gortig werd.

---

In november staan ze in Apeldoorn:

https://brainstormfestival.com/index.php/nl/

Moeilijk gave avond in Doornroosje gisteren.

Na twee minuten stilte in verband met de herdenking opende Temple Fang. Die heb ik, ik moest even terugzoeken, in 2019 voor het laatst gezien. Hun studiowerk ken ik nauwelijks, ik heb alleen de Live At Merleyn LP die als eerste wapenfeit werd uitgebracht. De tijd heeft niet stil gestaan, wat een groei heeft deze band doorgemaakt: betere zang, subtielere nummers. Er werd wat nieuw werk gespeeld, maar ik kende überhaupt niets van de setlist. Lange nummers, meesterlijk opgebouwd. Ik denk dat het iets ruigere, minder ingetogen werk uit de begindagen me net wat meer aanspreekt. Maar het nummer dat ze als laatste speelden was subliem. Zeer goed geluid ook.

Geweldige combinatie zo samen met Crippled Black Phoenix, een band die ik zeer hoog heb zitten. Tijdens de opbouw werd al duidelijk: dit wordt, zoals je wel van deze band kan verwachten, geen subtiele show. Een Hunt Saboteurs vlag over een versterker, elders een solidariteitsvlag voor ontheemden wereldwijd, een shirt met de tekst “Be Kind to Animals or I’ll Kill You”. Er stond een voor mij bijna compleet nieuwe band op de planken, ik herkende naast de oprichter alleen de zangeres. Zeven man sterk, waarbij haast iedereen (achtergrond)zang voor zijn/haar rekening nam. Het ging er na een intro met zowaar een saxofoon direct heel hard op. Er werd geopend met ‘444’, een knaller die ik pas tegen het einde had verwacht. Met drie gitaristen klonk het heftig en zwaar, de instrumenten direct de lucht in. Direct daarna één van de sterkste nummers van Banefyre: Wyches and Basterdz. Ook hier veel vuur in de band en vooral bij de zangeres: haar ”with sticks and stones they’ll break her bones” werd met samengebalde woede gebracht. Het kippenvel direct al dik op de armen en de gedachte kwam in me op dat dit alle potentie had het optreden van het jaar tot nu toe te worden. De toon van het optreden veranderde hierna – het tempo ging met materiaal van het laatste album iets naar beneden en er kwamen meer nummers met postpunkelementen voorbij. Belinda worstelde gedurende het hele optreden met haar monitorgeluid, waardoor haar zanglijnen er regelmatig goed naast zaten. De nieuwe zanger, een Amerikaan, kan ook niet tippen aan de vorige. Waar de vocalen dan vier-, soms vijfdik waren in een muur van geluid werd het vaak iets rommelig. Maar het werkte wel. Gitaar op de rug, microfoon in twee handen en met een voet op een monitor voorop gaan. Ruwe randjes die eigenlijk heel goed passen bij deze band en hun missie, misschien wel beter dan de toch wat timide indruk die ze in eerdere incarnaties soms maakten, waar ze zich regelmatig verscholen in hoodies en rook. Bezieling en energie maakten de muzikale imperfecties kortom meer dan goed. Hier stond plots een echte rockband te spelen waar de punkattitude in terug te zien was. Later in de set een paar prachtnummers, waar vooral nummers van Banefyre indruk maakten. Het sterke The Reckoning werd opgedragen aan de eerder genoemde Hunt Saboteurs en daar kwam de woede terug in de show: “apologies not accepted!”. Andere hoogtepunten waren er in de vorm van oudjes We Forgotten Who We Are en vooral het machtige Rise Up and Fight waarmee de reguliere set werd afgesloten. Een gemeend dankwoord van een band die oprecht blij was weer op tour te zijn en het niet als vanzelfsprekend beschouwd dat mensen wel komen opdagen. En nu wil ik ze eigenlijk direct weer zien.

Nog een beetje aan het bijkomen van wederom een zeer geslaagde Little Devil Doom Day afgelopen zaterdag. Een dag vol met bekende, toffe bands en, mede daardoor, iets te veel

Band van de dag was toch wel Lone Wanderer, wat eigenlijk een verkapte Mournful Congregation tribute band is, maar wel erg goed gebracht. Er werden, net als op Haunting the Castle in februari, alleen maar nummers van het laatste album Exequiae gepeeld en dat album begint voor mij toch wel uit te groeien naar het beste funeral doom album van de laatste jaren.

Opener Conviction had niet zo heel goed geluid vond ik en was vooral memorabel door de Saint Vitus cover waarmee ze afsloten.

Iron Void heeft sinds vorig jaar een tweede gitarist toegevoegd aan de line-up, een toevoeging die mij wat overbodig leek, maar ik moet zeggen dat het toch wel goed uitpakte. Het geheel werd nog wat heavier.

Bij Metallus is juist recentelijk de gitarist uit de band gezet en dat was wel een gemis, omdat die ook een fijne zangstem had. De nieuwe gitarist zingt niet en er werd derhalve alleen maar nummers gespeeld die gezongen worden door de bassist.

Afsluiter Lamp of Thoth is van een drietal naar een vijftal gegaan en ik kan me vaag herinneren dat het wel een feestje was..

[Dit bericht is gewijzigd door Mark Z op 11-05-2026 10:24]

Vorige week naar Vandenberg speelt Whitesnake in Heerlen.

Ik heb alleen maar goede dingen te zeggen over wat er vertoond werd. Vergane glorie, maar vakkundig en goudeerlijk neergezet.

[Dit bericht is gewijzigd door powertieke op 11-05-2026 10:23]

Van de week helemaal niet aan mijn concertlogboek toegekomen. Zaterdag 9 mei Supersister te Nijmegen. Was wederom een zeer vermakelijk en onderhoudend optreden. Verlengde van de tour van vorig jaar, maar de setlist week voldoende af. Ook de anekdotes tussen door waren net anders, waaruit blijkt dat ze niet minutieus uitgekauwd en voorbereid zijn. Het optreden begon met wat technische ongemakken voor Stips zijn synthesizer. Sowieso zaten er meerdere slordigheden in het spel. Maar een kniesoor; het is live; de mannen worden een dagje ouder. Daar refereerde Stips zelf ook aan, bij het obligate benoemen van de reeds ontvallen bandleden, dat het vorige album best wel eens zijn/hun laatste zou kunnen zijn. En indd, hij is oud geworden, in dat jaar sinds de vorige keer dat ik hen live zag. Vermoeider uiterlijk, minder goed bij stem, opvallend dikker. Maarja, 76, dan mogen de jaren gaan tellen. De drummer Leon Klaasse daarentegen was wederom indrukwekkend. Een energie, snelheid, souplesse en techniek waar menig 50-jaar jongere metal-drummer jaloers op zal zijn. Het optreden bestond uit een goede mix van oude klassiekers en nieuw werk. Veel nummers kregen een vrije uitvoering, en liepen in elkaar over. Mexico, A Girl named You, She was Naked, en Radio passeerden allemaal de revue. Indrukwekkende en overtuigende bassolo. Nieuwe nummers als Never in a 100.000.000 Dreams, Out Of The Darkness, en I Am You Are Me / Transmitter klonken wederom fris en authentiek. Ook een nummertje van Iskander deze keer. Erg leuk optreden.

Dit weekend solo met de trein naar Obsidian Dust in Brussel geweest. Een geslaagd festival op een fraaie locatie in het centrum van de stad en dus goed bereikbaar met het OV, beter dan Nijmegen in ieder geval.

Er waren drie podia, een outdoor en twee indoor. Het outdoorpodium, waar de headliners stonden, lag mooi in een kruiden/beeldentuin en daar was het, vooral op de zaterdag toen de zon ging schijnen, prima vertoeven. Verder waren er schappelijke prijzen voor eten en drinken.

Veel bands gezien, de hoogtepunten waren Acid King, op de zondag net voordat het keihard begon te regenen, YOB, Blackwater Holylight #blacklabelholywater en Warning.

Ik was vooraf een beetje sceptisch over Blackwater Holylight. Ik dacht niet dat het iets voor mij zou zijn, maar ik ging gedurende het optreden steeds meer mee en vanaf het nummer 'Poppyfields' was ik helemaal om. Live was het allemaal veel heavier dan op plaat, heerlijk.

Verder was het optreden van Warning beter dan op Roadburn, er was duidelijk geen karaoke de avond ervoor..

Zeker voor herhaling vatbaar, mocht er nog een nieuwe editie komen.

Vrijdag The Conffinshakers. Een band die zelden buiten hun eigen regio optreedt, en een zeer kenmerkend en eigen geluid heeft. Toch was het (Willemeen(?)) gelukt om in Th'Penny Pinchers een zeer geslaagde openingsact te vinden. “Akoestische hillbilly-punk” zegt de omschrijving. Country, bluegrass, rock’n’roll, maar ook (Ierse) folk was er in hun muziek terug te horen. Met maar liefst zeven man stonden ze op het podium. O.a. twee banjo’s, een contrabas, mandoline, en een viool behoorden tot het arsenaal. Hun repertoire bestond uit zowel wat snellere bluegrass-nummers, country-ballads, als een paar covers (die ik overigens niet (her)kende, maar een van mijn metgezellen wel). Het ontbreken van percussie werd volop door een breed scala aan riffjes opgevuld. De contrabas was dan ook dominant in de ritmesectie aanwezig. De dubbele banjo werkte erg aanstekelijk; en de viool verzorgde de melancholische noot. Het geheel klonk zowel fris als authentiek.
The Coffinshakers trapten, natuurlijk, met Dracula Has Risen From The Grave af. Waarmee hun unieke combinatie van rockabilly, country, en gothic/horror rock enthousiast van het podium knalde. Hierna volgde een goede combinatie van alle drie de albums, al had ik zelf (op) iets meer nummers van Dark Wings Over Finland gehoopt/verwacht. Na 16 jaar grafrust bracht de band in 2023 het album Graves, Release Your Dead uit. Op dit album is de tremolo picking prominent(er) aanwezig, waardoor en flinke dosis surfrock aan de muzikale invloeden is toegevoegd. Als bleckie is dat natuurlijk puur genieten. Live werkten deze nummers dan ook zeer aanstekelijk. Sowieso was het sterk, leuk en swingend optreden. Simpele, staccato ritmes, sleezy riffjes en melodieën, het kenmerkende, diepe en ronde rock’n’roll-stemgeluid van Rob Coffinshaker. De set werd in tweeën gebroken door twee akoestische country-ballads van zijn soloproject (één was wat mij betreft genoeg geweest). Waarna nog een sloot aan Coffinshakers de revue passeerden (gelukkig o.a. Black Sunday, maar ik had toch minstens ook Pale Man in Black verwacht).


[Dit bericht is gewijzigd door KwelgeestIV op 24-05-2026 8:49]

Gisteren naar Afsky en Yoth Iria in Merleyn geweest.

Yoth Iria was een geinige binnenkomer. Melodieuze, Griekse black metal. Maar voor mijn smaak een beetje teveel "vuist-in-de-lucht-en-meezingen festival black".

Afsky blies daarna het dak van de tent (helaas alleen figuurlijk want qua temperatuur was het niet gek geweest) Die band blijft gewoon goed.
Hot take: eigenlijk doet Afsky alles wat ik van Taake verwacht.


KwelgeestIV en aanhang ook nog even kort gesproken. Al met al een geslaagde avond.

Vandaag naar Breda afgereisd om daar Midnight Odyssey te zien.

De locatie was de Sound Dog, gelegen op een industrieterrein. Dat is nog eens relaxio, gewoon erheen knallen en de auto daar ergens in een parkeervak positioneren, geen parkeerkosten.

Om half acht trapte de support band af, Reinkaos geheten. Je gaat dan denken dat dat wel eens een Dissection tribute band zou kunnen zijn. Dat was het ook, en beter dan niet onaardig. Ze speelden vanalles wat maar het zwaartepunt lag op de beste cd.

Op een gegeven moment was er een pauzetje van een minuut of twintig waarin de heren van Midnight Oddysey al wat op het podium begonnen rond te struinen om het eea goed te zetten. Na hun aftrap werd duidelijk dat de gitaar veel te zacht stond. Maar na een nummer of drie werd dit rechtgetrokken en vanaf dat moment was het op zich genieten geblazen. Midnight Oddysey is een sterke band maar ik kan me goed voorstellen dat lieden dit snel saai vinden. De zaal stroomde voor 30% leeg tijdens het optreden, wat me toch wel iets verbaasde, want je weet toch waarvoor je komt, zou ik gokken.

Ik sprak Kwelgeest nog en die zei: "Mwa, ik zie mezelf hiervoor niet nog eens anderhalf uur rijden". Ik pareerde deze negatieve uitlating met de opmerking "Maar wel goed om de band gezien te hebben". Waarop niet bijzonder geestdriftig maar wel instemmend werd geknikt.
Zo waren we gemiddeld genomen toch dik tevreden.

Ik loop alweer een paar logboekregistraties achter. Afgelopen zaterdag weer eens naar Willemeen geweest. Voor Nebula deze keer. Aan Johnny Nasty Boots de eer om te openen. Een leuke combinatie van blues met desert rock. Licht psychedelisch. Qua gitaarloopjes, riffs en melodieën goed naar Jimi Hendrix geluisterd. Zeer begenadigde gitarist die flink zijn best deed er een mooi feestje van te maken. Groot was het contrast met de bassist die wellicht één snaar en twee akkoorden wist te vinden; maar de muziek stond. De vocalen waren voor mij een zwak/het zwakste punt, maar dit was zeker genietbaar. Wel licht plaatsvervangende gêne hoe de oprechte pogingen van Johnny interactie met het publiek te vinden, ouderwets Hollands lauw werden ontvangen.
Nebula brengt stoner/space rock. Lome, groovy desert-ritmes, geestverruimende, Hawkwindiaanse effecten. Zwaarder, steviger, en ook hallucinogener dan het voorprogramma; maar een puike combinatie. Wederom een gitaarvirtuoos die de muziek maakt en bepaald, maar deze keer door een ook bedreven bassist geflankeerd. Indrukwekkend spel. Lekkere, pakkende, en bedwelmende rock.

Laten we gewoon duidelijk zijn: Yoth Iria is totale, ongeïnspireerde rommel! Party metal met lege power-riffs die probeert opzwepende muziek te maken. Generieke, vlakke rommel. Geen kracht, geen vitaliteit, geen authenticiteit. Lachwekkend gepoos. Maar ze werden door een significant deel van het publiek enthousiast ontvangen.
Afsky was (daarbij) gelukkig een gehele verademing. Hard, snel, vuig, scherp. Het geluid was niet optimaal. Wat ‘dicht’. Dat was goed luisteren, maar hier werden venijnige riffs gespeeld. Het tempo leek hoger te liggen dan op CD. Aan de ene kant was de sfeer ijzig en kil, met melancholische lijnen; aan de andere kant werd hier een intense pot agressieve black metal neergezet. Genieten.

Dinsdag naar Breda. Wat een pokken stuk. Maarja, Midnight Odyssey staat niet jaarlijks in Nederland. De support-act was Reinkaos; een Dissection-cover/tribute-band. Ze schijnen nog niet lang bezig te zijn, en ik vond het dan ook nog niet helemaal uit de verf komen. Hoewel Balgradon Xul overweldigend van zich aftimmerde, mist het geheel voor mij net wat pit. De afwisselingen qua tempo, riffs, en loopjes zaten ook nog niet helemaal in de vingers. Maar ik ben dan ook nooit écht Dissection-fan geweest. Zeker Storm of the Light’s Bane is een verschrikkelijk knap en sterk album. Begrijp me niet verkeerd; maar ik ben gewoon nooit echt idolaat geweest. Dus wellicht ook niet het juiste publiek.
Wat ik eigenlijk al vreesde bleek het geval: Midnight Odyssey had de toetsenist en drummer ‘thuisgelaten’. Slechts twee gitaristen en een bassist; dus eigenlijk slechts een halve band op het podium… Het is ook niet een band die het echt van de riffs ofzo moet hebben. De sfeer en keyboards zijn dat wat de muziek maken. De snaren spelen langgerekte, subtiele, en meevoerende lijnen. Maar het geluid was aan het begin van het optreden verre van optimaal, waardoor je eigenlijk best wel naar één brij stond te luisteren. Naarmate de set vorderde, klaarde het geluid gelukkig wat op. Werden de snaren beter te onderscheiden, maar speelde de tweede gitarist ook afentoe een wat serieuzere riff. Het geheel moet kosmische ambient black metal zijn. Ik hoorde er Filosofem van Burzum qua black ambient-geluid en -composities in, maar toch zeker ook Summoning en (nieuwere) Bathory, die mij op de albums die ik ken (oud werk) nooit waren opgevallen. Ik blijf erbij dat als dit de live-show is, je eigenlijk net zo goed thuis de CD kan aanzetten, en ik ga hier inderdaad zeker niet nog een keer anderhalfuur voor rijden (zeker niet op een werkdag, terwijl ik de dag ervoor ook al een optreden heb aangedaan), maar eigenlijk klonk het geheel uiteindelijk best aangenaam en stond ik met plezier te luisteren. Ik denk dat ze een kleine 75 minuten speelden. Dat was best goed vol te houden.


[Dit bericht is gewijzigd door KwelgeestIV op 05-06-2026 7:29]

Ik heb de drummer en toetsenist van Midnight Odessey eigenlijk helemaal niet gemist. Dit komt ook doordat ik de band zo slecht ken dat ik geen idee heb of die functies uberhaupt wel gevuld zijn.
Ik vond het alsnog best sfeervol, en naarmate het geluid iets beter werd (of komt het doordat ik op een andere plaats ging staan?) was het echt wel wat ik ervan verwacht had.

Gisteren nog op Pitfest rondgedwaald.

Cro-mags zijn natuurlijk een legendarische band. Gaaf om een keer te zien. Maar het is niet helemaal mijn ding waardoor ik het na een half uurtje wel bekeken had.

Merauder knalde er lekker op. De zanger (Jorge) bood, na elk nummer, zijn excuses aan omdat hij niet goed bij stem zou zijn. Maar vanuit mijn oogpunt bulderde hij anders meer dan genoeg. Nummers als Master Killer en Life is Pain rossen live toch altijd lekker.

Midnight was geinig. Een soort moderne Venom of een black metal Motorhead. Gewoon leuk maar ook niet meer dan dat.

Judge...de band waar ik voor kwam! En ze stelde niet teleur. Heerlijk meeschreeuwen met de klassiekers en ik heb mijn oude karkas zelfs nog even de pit in gesleept. Puur genieten. I'M FED UP!!!

Autopsy vond ik op Stonehenge vorig jaar nog niet heel bijzonder. Maar hier wisten ze volle bak te overtuigen. Goor, vuig, ranzig en strak (maar niet té strak).

Gorilla Biscuits zijn de derde legendarische hardcore band van de dag. Mijn god, wat een energie! Wat een explosieve show. Nogmaals puur genieten.

Dark Funeral schoot ijzersterk uit de startblokken. Helaas werd hun set na 1 nummer al stopgezet. Later bleek dat er iemand op het festivalterrein was overleden. De organisatie had daarom besloten om de laatste 2 bands (Dark Funeral en Gutalax) niet meer te laten spelen. Jammer, maar ik begrijp de beslissing.

Al met al een geslaagde dag (vooral door Judge en Gorilla Biscuits!) die eindige in mineur.

Midnight zou mijn ding moeten zijn, maar het kan mij maar weinig boeien.

Midnight voor het laatst gezien op Party San 2015. Ik vond het wel erg vet toen iig.

Maximum aantal reacties is bereikt. Dit topic is automatisch afgesloten door Slotje