Ik vond One of Nine zeker wel een positieve verrassing, een band waar ik op voorhand geen enkel beeld bij had. De Casio stukjes die danwel als intro of outro van de nummers fungeerden deden wel wat aan Summoning denken, maar het echt tot Summoning worship benoemen lag niet in mijn eerste lijn van gedachten, daarvoor is het geluid toch wat te vol en net wat te black vind ik, maar daar denkt de band zelf vast heel anders over.
Ik was enthousiast over wat vertoon met zwaarden voorzien van aanmoedigend gebrabbel op het podium, mooi is dat altijd. De show werd voorzien van een lekker minimalistische maar heel erg goede lichtshow.

Lamp speelde zoals K4 al omschrijft. Het is catchy, het gedrag van de frontman is bij vlagen wat gay maar dat boeit in 2026 niet. Al met al een heel vet optreden met ook weer een uitstekende lichtshow, heel erg goed zelf.

One of Nine is wel iets ruiger/sneller/harder dan Summoning, maar zeker ook de key's gewoon tijdens de nummers, en de slepende, meevoerende gitaarlijnen, zijn 100% Summoning(-worship).

Helaas de vrijdag in Utrecht over moeten slaan, maar gisteren wel naar Wytch Hazel + Phantom Spell in de Little Devil geweest. En dat was zeer geslaagd! Zaal was goed gevuld en beide bands speelden een lange set.

Helvete te Oberhausen. Was er nog nooit geweest. Een metal/rock café/club/podium van meerdere verdiepingen. In de kelder zit een duister (black) metal-hol verstopt. Erg gave locatie. Na Café Nord, Turock en Don’t Panick is Essen twee weken geleden nu dit (ik heb het even opgezocht, deze locaties zitten nog geel halfuur bij elkaar vandaan!), heb ik toch het idee dat het in Duitsland allemaal een stuk meer leeft dan bij ons. Leuk Pools eethuis om de hoek.
Eerste band gemist omdat er nog moest worden gegeten. Ik had geen idee dat Kerberos weer/nog bestond. Ik heb/had (fysiek ik heb ik dat ding nog, maar volgens mij doet’ie het niet meer) de compilatie-CD-r Plaguestorm. Harde, intense, overdetop Blasphemy/VON-worship. Zware, simpele/primitieve black metal. Nou is Kerberos volgens mij altijd een drumkompjoetergedreven band geweest, maar het ontbreken van een live-drummer breekt de podiumpresentatie toch op. Sowieso een zwak optreden. Het knalde niet, de energie en het enthousiasme ontbrak. Terwijl, deze stijl moet overdonderend in your face-zijn. Wist niet te overtuigen. Desalniettemin wel de nieuwe compilatie gekocht, want wel benieuwd of het studiowerk nog steeds zo bruut is als ik meen te herinneren.
Ares Kingdom geldt enigszins als voorzetting van Order from Chaos. Muzikaal niet helemaal terecht. Ares Kingdom is gestructureerder, eigenlijk muzikaler dan Order from Chaos. Maar net als Order from Chaos maakt Ares Kingdom eigenzinnige doch erg gave muziek. Vaak wordt hen heavy metal toegeschreven, maar dat hoor ik er niet in. De gitaar domineert de muziek met waardige jaren’80-lijnen en -riffs, maar het is toch vooral een zeer eigen stijl death metal, die ook bij black en thrash/speed metal leent. Stoere band. Het optreden was energiek, overtuigend en goed. De zanger/bassist een indrukwekkende verschijning. Alle drie de muzikanten hadden hun instrument goed in de vingers. Anders dan een oppervlakkig beluistering wellicht zou kunnen doen vermoeden, zitten er veel nuances in het spel. Ook live was de gitaar primair aanwezig. Lekkere en technische riffs en solo’s. De heren hadden er overduidelijk plezier in, en dat straalde van het optreden af. Die by Power van Slaughter Lord, en als afsluiter het machtige Plateau of Invincibility van Order from Chaos!
De vorige keer dat ik Demoncy zag, was 2004 alweer. Samen met Krieg in de Pazzop te Bladel. Demoncy gaf een show met podiumaankleding en presentatie alsof de tijd die 22 jaar had stilgestaan. Er werd met Impure Blessings afgetrapt! Natuurlijk werden de sfeer en het geluid van het album niet gehaald, maar de heren zaten er niet ver naast. De atmosfeer was duister, het geluid en de vocalen smerig, te tonen zwaar. De bas kwam uit de diepste en meest sinistere muzikale spelonken opborrelen. Wat wil je nog meer! Hierna kwam een hele sloot Joined in Darkness-nummers. Of was dit soms Joined in Darkness integraal? Een setlist die ik niet had verwacht; die ik niet had durven hopen. En dan ook nog zo authentiek uitgevoerd… Op het spel, het optreden verder niets aan te merken. Dit was goed. Dit was overtuigend. Dit was duister. Dit was Demoncy!

quote:

---

Op 26 april 2026 10:05 schreef Mark Z het volgende:
Helaas de vrijdag in Utrecht over moeten slaan, [...].

---

Ik miste je al. Nou had ik vrijdag weer geen tijd; maar dat biertje maar (weer) een andere keer dan.

quote:

---

Op 26 april 2026 10:19 schreef KwelgeestIV het volgende:
Ik miste je al. Nou had ik vrijdag weer geen tijd; maar dat biertje maar (weer) een andere keer dan.

---

Gaan we zeker doen. Ik miste Ralph dan weer zaterdag in Tilburg, niet gespot in ieder geval.

Uiteindelijk met pijn in het hart besloten niet te gaan. Vrijdag al een afspraak, zondag en maandag ook al en derhalve besloten dat op zaterdag ook nog twee keer vijf kwartier sturen voor bandjes me iets te gortig werd.

Hoewel Kontravoid de soort muziek maakt die je in een club wilt horen, kan ik weinig met dergelijk ‘live’-optredens. Wederom was dit gewoon voorgeprogrammeerde set, met tot minimale live-inspanning, waarbij de ‘artiest’ slechts live in de microfoon staat te hijgen. De muziek was zeker niet vervelend, maar zeker als openingsact werkt dit niet. Als je een dj programmeert, doe dat dan als afterparty, of ’s nachts… (In hypothetische zin) dansbare wave/gothic industrial. Klein beetje techno misschien.. ? Aangeschoten na een volle dag Roadburn had ik dit wellicht leuk gevonden. Nu ergerde ik mij vooral aan het nihile live-gehalte van de muziek. Richting het einde van de set begonnen de beats en beukende ritmes hun bezwerende werk te doen, en werd het stiekem toch wel lekker.
Op zich een puik voorprogramma voor A Place to Bury Strangers, want dat was ook maar een laffe zooi. “ The band is known for the loudness of their intense live shows. A Place to Bury Strangers are commonly referred to by music writers as the "loudest band in New York", a reputation the band developed […]” leest hun Wikipedia. Nou.., luid en intens voor mensen die menen dat John Bon Jovi straffe rock maakt, zeker. De gehele act en gimmick gingen eigenlijk direct al mis. Al tijdens het eerste nummer stond meneer Ackermann onnodig, overdreven, en quasi-vervaarlijk met zijn gitaar door de lucht te slingeren. En paar nummers later loopt hij door het publiek te posen, terwijl het gewoon een typisch, Nederlands, doordeweeks provinciestadjepubliek is. Vrij mak en stoïcijns dus. Totaal onnodig om overdreven de gevaarlijke rockster uit te gaan hangen. Het wist niet te knallen, niet te overtuigen. Nou ken ik alleen maar Exploding Head. Een album uit, alweer, 2009. Sinds die tijd heeft de band o.a. 5 nieuwe full-lengths uit, en diverse line-up-veranderingen doorgemaakt. Ook heb ik ze nooit eerder live gezien. Dus wellicht heb ik een verkeerd, of belegen beeld van de muziek. De nummers die ik van Exploding Head voorbij hoorde komen, kwamen ook niet helemaal uit de verf. Ondertussen had de band besloten om het optreden vanuit de zaal/het publiek voort te zetten. Tja… Terug op het podium stond Ackermann totaal overbodig instrumenten en speakers op te tillen en ermee te zwaaien, terwijl je denkt: “Je gaat er toch niet mee gooien, het kapot slaan. Zet nou maar gewoon weer neer, stumperd”. Er werd wel een poging gedaan om middels feedback en distortion een hard en ongemakkelijk geluid neer te zetten, maar het deed mij vooral aan Kollaps op Roadburn denken: Braaf, totaal ongevaarlijk, precies langs de lijntjes van de kleurplaat. Ik hoorde meer schoegaze dan noise rock. Echter slaagde de set/muziek, net als bij Kontravoid, er wel in voor/bij mij te groeien. Niet echt overtuigend, maar wel vermakelijk. Totdat het laatste nummer begon… Waar het optreden/de muziek tot dan toe vooral door Ackermann werd gedomineerd, deden nu de drumster en bassist letterlijk en figuurlijk een stap naar voren. Hier begon het eindelijk echt ergens op te lijken: repeterend, episch, dronend. De distrotion en feedback begonnen eindelijk een beetje te schuren, de ritmes hypnotiserend en psychedelisch te worden. De ietwat simpele en primitieve sound en bezetting die de gehele set een euvel was geweest, was hier dienend aan de compositie. Dit begon verdomme behoorlijk op Swans te lijken! Dronende/repeterende/psychedelische opbouw, dissonant geluid, werkend naar een climax; redding van het optreden/de set! Wat een nummer! Zo lust ik er wel meer. Toch eens dat meest recente album van ze opzoeken.

quote:

---

Op 28 april 2026 10:42 schreef Ralph het volgende:
Uiteindelijk met pijn in het hart besloten niet te gaan. Vrijdag al een afspraak, zondag en maandag ook al en derhalve besloten dat op zaterdag ook nog twee keer vijf kwartier sturen voor bandjes me iets te gortig werd.

---

In november staan ze in Apeldoorn:

https://brainstormfestival.com/index.php/nl/

Moeilijk gave avond in Doornroosje gisteren.

Na twee minuten stilte in verband met de herdenking opende Temple Fang. Die heb ik, ik moest even terugzoeken, in 2019 voor het laatst gezien. Hun studiowerk ken ik nauwelijks, ik heb alleen de Live At Merleyn LP die als eerste wapenfeit werd uitgebracht. De tijd heeft niet stil gestaan, wat een groei heeft deze band doorgemaakt: betere zang, subtielere nummers. Er werd wat nieuw werk gespeeld, maar ik kende überhaupt niets van de setlist. Lange nummers, meesterlijk opgebouwd. Ik denk dat het iets ruigere, minder ingetogen werk uit de begindagen me net wat meer aanspreekt. Maar het nummer dat ze als laatste speelden was subliem. Zeer goed geluid ook.

Geweldige combinatie zo samen met Crippled Black Phoenix, een band die ik zeer hoog heb zitten. Tijdens de opbouw werd al duidelijk: dit wordt, zoals je wel van deze band kan verwachten, geen subtiele show. Een Hunt Saboteurs vlag over een versterker, elders een solidariteitsvlag voor ontheemden wereldwijd, een shirt met de tekst “Be Kind to Animals or I’ll Kill You”. Er stond een voor mij bijna compleet nieuwe band op de planken, ik herkende naast de oprichter alleen de zangeres. Zeven man sterk, waarbij haast iedereen (achtergrond)zang voor zijn/haar rekening nam. Het ging er na een intro met zowaar een saxofoon direct heel hard op. Er werd geopend met ‘444’, een knaller die ik pas tegen het einde had verwacht. Met drie gitaristen klonk het heftig en zwaar, de instrumenten direct de lucht in. Direct daarna één van de sterkste nummers van Banefyre: Wyches and Basterdz. Ook hier veel vuur in de band en vooral bij de zangeres: haar ”with sticks and stones they’ll break her bones” werd met samengebalde woede gebracht. Het kippenvel direct al dik op de armen en de gedachte kwam in me op dat dit alle potentie had het optreden van het jaar tot nu toe te worden. De toon van het optreden veranderde hierna – het tempo ging met materiaal van het laatste album iets naar beneden en er kwamen meer nummers met postpunkelementen voorbij. Belinda worstelde gedurende het hele optreden met haar monitorgeluid, waardoor haar zanglijnen er regelmatig goed naast zaten. De nieuwe zanger, een Amerikaan, kan ook niet tippen aan de vorige. Waar de vocalen dan vier-, soms vijfdik waren in een muur van geluid werd het vaak iets rommelig. Maar het werkte wel. Gitaar op de rug, microfoon in twee handen en met een voet op een monitor voorop gaan. Ruwe randjes die eigenlijk heel goed passen bij deze band en hun missie, misschien wel beter dan de toch wat timide indruk die ze in eerdere incarnaties soms maakten, waar ze zich regelmatig verscholen in hoodies en rook. Bezieling en energie maakten de muzikale imperfecties kortom meer dan goed. Hier stond plots een echte rockband te spelen waar de punkattitude in terug te zien was. Later in de set een paar prachtnummers, waar vooral nummers van Banefyre indruk maakten. Het sterke The Reckoning werd opgedragen aan de eerder genoemde Hunt Saboteurs en daar kwam de woede terug in de show: “apologies not accepted!”. Andere hoogtepunten waren er in de vorm van oudjes We Forgotten Who We Are en vooral het machtige Rise Up and Fight waarmee de reguliere set werd afgesloten. Een gemeend dankwoord van een band die oprecht blij was weer op tour te zijn en het niet als vanzelfsprekend beschouwd dat mensen wel komen opdagen. En nu wil ik ze eigenlijk direct weer zien.

Nog een beetje aan het bijkomen van wederom een zeer geslaagde Little Devil Doom Day afgelopen zaterdag. Een dag vol met bekende, toffe bands en, mede daardoor, iets te veel

Band van de dag was toch wel Lone Wanderer, wat eigenlijk een verkapte Mournful Congregation tribute band is, maar wel erg goed gebracht. Er werden, net als op Haunting the Castle in februari, alleen maar nummers van het laatste album Exequiae gepeeld en dat album begint voor mij toch wel uit te groeien naar het beste funeral doom album van de laatste jaren.

Opener Conviction had niet zo heel goed geluid vond ik en was vooral memorabel door de Saint Vitus cover waarmee ze afsloten.

Iron Void heeft sinds vorig jaar een tweede gitarist toegevoegd aan de line-up, een toevoeging die mij wat overbodig leek, maar ik moet zeggen dat het toch wel goed uitpakte. Het geheel werd nog wat heavier.

Bij Metallus is juist recentelijk de gitarist uit de band gezet en dat was wel een gemis, omdat die ook een fijne zangstem had. De nieuwe gitarist zingt niet en er werd derhalve alleen maar nummers gespeeld die gezongen worden door de bassist.

Afsluiter Lamp of Thoth is van een drietal naar een vijftal gegaan en ik kan me vaag herinneren dat het wel een feestje was..

[Dit bericht is gewijzigd door Mark Z op 11-05-2026 10:24]

Vorige week naar Vandenberg speelt Whitesnake in Heerlen.

Ik heb alleen maar goede dingen te zeggen over wat er vertoond werd. Vergane glorie, maar vakkundig en goudeerlijk neergezet.

[Dit bericht is gewijzigd door powertieke op 11-05-2026 10:23]

Van de week helemaal niet aan mijn concertlogboek toegekomen. Zaterdag 9 mei Supersister te Nijmegen. Was wederom een zeer vermakelijk en onderhoudend optreden. Verlengde van de tour van vorig jaar, maar de setlist week voldoende af. Ook de anekdotes tussen door waren net anders, waaruit blijkt dat ze niet minutieus uitgekauwd en voorbereid zijn. Het optreden begon met wat technische ongemakken voor Stips zijn synthesizer. Sowieso zaten er meerdere slordigheden in het spel. Maar een kniesoor; het is live; de mannen worden een dagje ouder. Daar refereerde Stips zelf ook aan, bij het obligate benoemen van de reeds ontvallen bandleden, dat het vorige album best wel eens zijn/hun laatste zou kunnen zijn. En indd, hij is oud geworden, in dat jaar sinds de vorige keer dat ik hen live zag. Vermoeider uiterlijk, minder goed bij stem, opvallend dikker. Maarja, 76, dan mogen de jaren gaan tellen. De drummer Leon Klaasse daarentegen was wederom indrukwekkend. Een energie, snelheid, souplesse en techniek waar menig 50-jaar jongere metal-drummer jaloers op zal zijn. Het optreden bestond uit een goede mix van oude klassiekers en nieuw werk. Veel nummers kregen een vrije uitvoering, en liepen in elkaar over. Mexico, A Girl named You, She was Naked, en Radio passeerden allemaal de revue. Indrukwekkende en overtuigende bassolo. Nieuwe nummers als Never in a 100.000.000 Dreams, Out Of The Darkness, en I Am You Are Me / Transmitter klonken wederom fris en authentiek. Ook een nummertje van Iskander deze keer. Erg leuk optreden.

Dit weekend solo met de trein naar Obsidian Dust in Brussel geweest. Een geslaagd festival op een fraaie locatie in het centrum van de stad en dus goed bereikbaar met het OV, beter dan Nijmegen in ieder geval.

Er waren drie podia, een outdoor en twee indoor. Het outdoorpodium, waar de headliners stonden, lag mooi in een kruiden/beeldentuin en daar was het, vooral op de zaterdag toen de zon ging schijnen, prima vertoeven. Verder waren er schappelijke prijzen voor eten en drinken.

Veel bands gezien, de hoogtepunten waren Acid King, op de zondag net voordat het keihard begon te regenen, YOB, Blackwater Holylight #blacklabelholywater en Warning.

Ik was vooraf een beetje sceptisch over Blackwater Holylight. Ik dacht niet dat het iets voor mij zou zijn, maar ik ging gedurende het optreden steeds meer mee en vanaf het nummer 'Poppyfields' was ik helemaal om. Live was het allemaal veel heavier dan op plaat, heerlijk.

Verder was het optreden van Warning beter dan op Roadburn, er was duidelijk geen karaoke de avond ervoor..

Zeker voor herhaling vatbaar, mocht er nog een nieuwe editie komen.