quote:

---

Op 7 februari 2026 21:27 schreef Mark Z het volgende:
Vandaag op de terugweg nog langs No Dust Records in Wezep gereden. Zeker de moeite waard mocht je in de buurt zijn.

---

Ik bespeur nochtans weinig in het gekocht-topique

Net thuis van Epica, Amaranthe en Charlotte Wessels in Ziggo Dome.

Epica was een mooi feestje. Niet zo mooi als twee jaar geleden met koor en orkest en als ze er over een jaar weer staan sla ik gewoon over. De band is professioneel, het speelplezier spat van het podium af en qua show is het helemaal af, maar ik geloof het inmiddels wel weer. Desalniettemin serieus een goed concert. Dat Alissa White-Gluz van (ex-) Arch Enemy nog even een potje mee kwam grunten was een niet geheel onaangename verrassing.

Amaranthe is een haat/liefde-band voor mij en die stond ergens nog onderaan een bucketlist. Kazige europop/power metal met een hoge meezingbaarheid. Oprecht verbazingwekkend dat ze het zo lang volhouden met deze schtick, maar wat ze doen, doen ze goed. Ze kregen in elk geval de handen tot ver in de zaal op elkaar en de meezingbaarheid was torenhoog.

Van Charlotte Wessels heb ik maar twee nummers gezien omdat de navigatie het laatste stukje richting parkeerplek niet helemaal snapte. Heb niet het idee dat ik veel gemist heb. Redelijke zangeres met een matig repertoir en een resem aan semi-bekende Nederlandse metalcorifeeën; net als met Delain dus.

[Dit bericht is gewijzigd door Ralph op 08-02-2026 18:03]

Aufhebung, Opium Heathen en Wolvennest.

Drachten Death fest. Hoewel ik Pentacle en Messiah altijd heb gewaardeerd, weet ik niet of ik hier vijf jaar geleden heen was gegaan. Maar gezien ik (old school) death metal de laatste twee/drie jaar een stuk meer ben gaan waarderen, het promotiepraatje over de andere bands mij wel aanstond, en ik het tegenwoordig (in tegenstelling tot voor 2024) bij dergelijke festivals eigenlijk wel fijn vind om nuchter te blijven, toch maar in de auto naar Fryslân gestapt.
De organisatie had veel écht oude bands geboekt. Dit was geen old school death metal meer, dit was gewoon ancient metal! De eerste band uit deze categorie was het (mij onbekende) Franse Mercyless. Deze band bestaat al sinds 1987. Het was direct duidelijk dat deze band perfect bij de sound waarvoor ik kwam aansluit: Zwaar afgestemde, logge death metal met subtiele schwung, in het straatje van de Nederlandse goden Pentacle en Asphyx. Niets op aan te merken. Perfecte start van m’n dag!
Tweede band, Acrostichon (Nederland, 1989), was op dezelfde leest geschoeid. Toen ik er met m’n rug naartoe naar de merch. stond te kijken, had ik eigenlijk niet door dat het een vrouw op zang betrof. Ik was niet direct enthousiast. Tikje rechttoe/rechtaan generiek. Wel een paar goede en lekkere riffs en solo’s, maar die leken niet echt goed in de nummers geïntegreerd. Toch nog even staan kijken/luisteren, en op een gegeven moment betrapte ik mezelf erop dat ik toch wel van de muziek stond te genieten. Zoals reeds gemeld betrof het wederom zware, logge death metal met aanstekelijke ritmesessies. Eigenlijk toch wel leuk.
Nu was ik toch ook wel erg benieuwd naar Condolence geworden. Deze Nederlandse band is in 1989 opgericht, van 1991 tot 2014 met hiatus geweest, en brachten (pas) in 2024 hun debuutalbum uit. Wederom zware/logge old school death metal; met oud-ZMer Dappere Speerwerper op drums. Ik zou de muziek ‘primitief’ willen noemen, maar ik denk dat ‘simpel’ een correctere aanduiding is. Volgens mij was het het nummer Carnage of the Dead dat geheel onverwacht een lekker riff uit de hoge hoed toverde. Toch nog maar even blijven kijken dan, want Acrostichon bleek uiteindelijk ook niet te versmaden. Het volgende nummer, Pernicious Segregation (?) had echter het compositoire fundament van een plumpudding.
Toch maar even Birdflesh kijken. ‘Jolige’, zelfingenomen grindcore. De muziek bleek echter een stuk muzikaler en meer death metal-georiënteerd dan ik op basis van de promotietekst verwachtte. Ondanks dat was dit toch het uitgelezen moment om maar even wat te gaan eten.
Met My Minds Mine even een stukje cvlt historie meepakken. De heren speelden hard, ze speelden strak. Maar met nummers waarbij 1 minuut als episch geldt, heb je in twintig minuten veel gehoord. Goed optreden; niet aan mij besteed.
Weer optijd naar de grote zaal voor Baest. Op basis van de aankondiging en wat ik hierover had gehoord, had ik hier hoge verwachtingen van. Snel bleek echter dat het ‘blind’ vóór het optreden aanschaffen van hun nieuwe album wellicht wat voorbarig was geweest. Bij een promotietekst als “ met elementen uit de thrash en klassieke heavymetal”, verwacht ik old school jaren’80-worship met epische en aanstekelijke riffs en solo’s. Dit was drukke, moderne death metal met petjescore-invloeden. Qua programmering een goede afwisseling na die doomy old school bands en twee grind acts, maar dit is niet wat ik had verwacht, gehoopt, of opingesteld. De nummers van de nieuwe plaat waren gelukkig iets epischer met een gitaargeluid dat meer aan mijn verwachtingen en smaak voldeed, maar nog steeds wat ADHD ende modern. Die CD maar eens kritisch beluisteren.
Aan Pentacle (1989) om iedereen even te laten horen hoe het wel hoort. Jammer dat ze in de kleine zaal speelden. Want hoewel het geluid in de grote zaal eigenlijk gewoon goed tot perfect was, leent de kleine zaal zich qua akoestiek niet voor (death metal-)optredens. Pentacle had dat ook een vlak geluid. De heren speelden echter perfect. Wannes goed bij stem. Zware, logge Hellhammer/Celtic Frost-rock’n’roll, maar dan in een death metal-jasje. ...Rides the Moonstorm was genieten, Prophet of Perdition beukte vet!
Dan de tweede band waarvoor ik naar Drachten was afgereisd: Messiah (1984(!)). Jezus christus, wat was dit goed! De mannen speelden hard, snel, energiek en strak! De zanger was geweldig bij stem. Wat een performance! Een goede, gevarieerde set. Ook (echt) oud werk passeerde de revue. Beukende death metal, messcherpe thrash riffs. Erg gaaf!
Toen was het nog twee uur op For Victory wachten geblazen. Eigenlijk wilde ik deze wel zien, maar het blijft toch maar een coverband. Had ik genoeg zin in nog een keer grindcore en Unleashed… Beide konden positief uitvallen, maar het kon ook een via dolorosa worden. Het was al de derde avond op rij de hort op. Licht vermoeid, klein brakje, morgen (vandaag dus) ook nog een afspraak buiten de deur, en maandag op kantoor meerdere semi-belangrijke afspraken. Eigenlijk was de juiste keus helemaal niet zo moeilijk. 23:00 thuis, maar goed vermaakt. Het was goed druk. Denk dat de organisatie een goede dag heeft gedraaid. Ons welbekende oud-ZMer Varanus was gevraagd de bands aan elkaar te praten, te introduceren, maar dat ging per aankondiging minder ergens op lijken. “Eeuuhh… godverdomme, old school.. godverdomme… ”

quote:

---

Op 8 februari 2026 2:22 schreef bokkie666 het volgende:
Aufhebung, Opium Heathen en Wolvennest.

---

Wolvennest is live zó verschrikkelijk bezwerend goed!!

quote:

---

Op 7 februari 2026 21:27 schreef Mark Z het volgende:
Top avond gehad gisteren in Leeuwarden met Paradise Lost, Saturnus en Cwfen. Eerste keer Neushoorn voor mij, niet een hele grote zaal. Maar wel prima geluid.

Vandaag op de terugweg nog langs No Dust Records in Wezep gereden. Zeker de moeite waard mocht je in de buurt zijn.

---

En dan niet even in Drachten Pentacle en Messiah kijken..

quote:

---

Op 8 februari 2026 11:46 schreef KwelgeestIV het volgende:
En dan niet even in Drachten Pentacle en Messiah kijken..

---

Volgende keer misschien. Ik was niet alleen in Friesland en daar had ik mijn vrouw geen plezier mee gedaan.

Vaak ben je te bang. Kleine gewichtjes zijn je vriend.

March into Walhalla, niet bepaald een festival waar ik uit mezelf heen zou gaan. Vorig jaar hier met vrienden verzeild geraakt, en dat bleek (los van de muziek) eigenlijk best vermakelijk. Nou heb ik mijn middelbare sgooltijd in Apeldoorn gespendeerd, dus het feit dat ik hier veel oude bekenden tref moet zeker worden meegewogen.
Dit jaar was er tenminste één goede band geboekt, namelijk Shagor, die openden. En dat was jammer, want het geluid was nog niet goed afgesteld. De rest van de dag/avond hadden alle band fatsoenlijk tot goed geluid, maar dat ging voor Shagor jammer genoeg niet op. De mannen speelden goed en strak. Aan hen lag het niet, maar er lag een galm over de muziek, waardoor het een brij werd. De lekkere en kenmerkende riffs van Lyksalver ware met moeite te ontwarren. Wel waren de cleane vocalen afentoe op het randje van stabiel.
Tweede band Belore. Epische ‘medieval’ black metal. Voor middeleeuwse tierelantijnen in de muziek heb ik wel een zwak. Dus dit zou op basis van de omschrijving wel wat kunnen zijn. Maar dit is mij toch te lief, te veilig, te etherisch. Vrolijke, lieflijke epische composities en lijnen. Subtiele folk elementen. Een dame die bijna de gehele tijd een fluit staat te bespelen. Wat ze overigens niet onverdienstelijk deed, maar het was wat overdadig. Hier was ik aan het eind van mijn middelbare sgoolperiode, twintig/drieentwintig jaar geleden, erg hard op gegaan, maar tegenwoordig zoek ik toch wat meer en stevigere gitaarriffs in mijn metal.
Wolfchant bracht wel muziek met wat meer pit. Ik ‘ken’ deze band van hun tweede album A Pagan Storm; die ik mij als matige pagan black metal herinner. Blijkbaar is hun sound in de afgelopen twintig jaar wat veranderd. Heroïsche, opzwepende riffs en ritmepartijen. Dubbele zanger, welk effect niet onaardig werkt. Drukke power black metal met wat folk- en Oi!/punk-invloeden(?). Deed me af en toe eigenlijk een beetje aan moderne Absurd denken, maar dan net niet goed of overtuigend.
Met Vansind belandden we weer in het domein slappe hap van Belore: epische black/pagan/folk metal. Goede zangeres wel, ook pluspunten voor de live doedelzak; maar met dergelijk muziek kan ik tegenwoordig echt nog maar heel weinig.
Afgelopen editie stond ik me ook flink te verbazen over de verschrikkelijke kut muziek die de geprogrammeerde bands maakten; met als dieptepunt Opus Irae. Die band was zó intens kut, dat ik band daarna (Morgarten) zeeer aangenaam vond klinken. Ik dus maar een CD van dat Morgarten halen; maar dat bleek bij inspectie thuis toch ook van een flink discutabel niveau.
Zo klonk Skyforger mij gisteren opeens opvallend goed in de oren. Ik dacht dat Skyforger behoorlijk laffe pagan/folk black metal maakte, maar dit was nog best vermakelijk. Daadwerkelijk stevige muziek. Rockende riffs. Zelfs een paar thrash/black nummertjes. Dit was een welkome afwisseling, maar ik ben nog niet zeker of Skyforger op zich nou een degelijke band is, of gewoon erg gunstig tegen de rest aftekende.
Afsluiter Ereb Altor. Schijnt een behoorlijk grote band te zijn, maar het publiek was inmiddels flink uitgedund. Ontstaan als een Bathory-tribute/cover-band, maar wat een totaal snoozefest is dit. Epische pagan/viking metal, maar dan vooral heel slaapverwekkend saai. Perfect tourgezelschap voor Belore en Vansind. Kunnen ze elkaar stierlijk doodvervelen. Nee, dit doet het voor mij echt totaal niet.

quote:

---

Op 15 februari 2026 13:17 schreef KwelgeestIV het volgende:
Afgelopen editie stond ik me ook flink te verbazen over de verschrikkelijke kut muziek die de geprogrammeerde bands maakten; met als dieptepunt Opus Irae. Die band was zó intens kut, dat ik band daarna (Morgarten) zeeer aangenaam vond klinken. Ik dus maar een CD van dat Morgarten halen; maar dat bleek bij inspectie thuis toch ook van een flink discutabel niveau.

---

Daar verbaasde ik me toen al over - Morgarten was de eerste band die we zagen en ik denk dat we het geen tien minuten hebben volgehouden.

Ik ga straks kijken voornamelijk voor Skyforger. Helaas geen Vansind.

quote:

---

Op 15 februari 2026 17:04 schreef bokkie666 het volgende:
Ik ga straks kijken voornamelijk voor Skyforger. Helaas geen Vansind.

---

Vergeet je sneeuwruimer niet

quote:

---

Op 15 februari 2026 17:06 schreef mikkasscar het volgende:
Vergeet je sneeuwruimer niet

---

Heerlijk! Black Cilice komt ook in Asgaard als je het nog niet wist.

quote:

---

Op 15 februari 2026 17:08 schreef bokkie666 het volgende:
Heerlijk! Black Cilice komt ook in Asgaard als je het nog niet wist.

---

Ja dat weet ik - helaas zit ik dan in Stockholm voor werkdoeleinden

Dit was best leuk. Belore maar voor de helft gezien want sneeuw. Was niet zo slecht als verwacht. Wolfchant wel. Totaal Jostiband. En maar vragen om heys en mee klappen. Sterf. Skyforger echt heel goed. Op een bepaald moment kwam er nog een fluit/doedelzakspeler bij. Veel ambiance op en voor het podium. Ereb Altor was niet al te harde viking metal. Alle vrouwen gingen vooraan staan. Ik kon er wel lekker op wegdromen, maar zou het thuis nooit draaien. Nog een Skyforgercdeetje gekocht want ik ben niet zo bang.

Bij ons kwam bij Skyforger alle folk van een bandje. Leuk dat er bij jullie iemand daadwerkelijk wat kwam bespelen.
Belore, Vansind, en Ereb Altor waren in Apeldoorn niet objectief slecht. Ze hadden prima geluid, speelden meer dan gedegen, maar mijn smaak is veranderd, mijn hoofd stond er niet naar, en ik vond het allemaal wel erg gezapig en zwijmelend.

Snap ik ook wel.
Ik ben niet 100% zeker maar ik had het idee dat het bandje ook mee liep, sowieso voor de akoestische gitaarstukken. Ik vond het leuk dat de zanger af en toe een uitleg bij de nummers had in schattig Engels.

En had de gitarist nu een acht snarige gitaar?

Kula Shaker in Doornroosje gisteren. Mijn echtgenote heeft in haar studententijd ooit een CDr gekregen met wat verzameld werk en dat ding draaien we twintig jaar later nog steeds in de auto – al rustig honderd keer gehoord. Ik heb er inmiddels wel een warm gevoel voor ontwikkeld, maar verder is het een band die we in onze bubbel echt nooit ergens horen en waar geen interesse in lijkt.

Eerst een voorprogramma, Floral Image. Typisch Brits Fuzz Club bandje met lelijke kapsels. Neopsychedelica, beetje “kraut”, beetje Pink Floyd, beetje Hawkwind, met in de kern liedjes. Leuke verrassing. Ik werd direct wat nostalgisch naar tien jaar geleden toen ik dit soort bands vaak zag op Eindhoven Psych Lab, Yellowstock, ed.

Tussendoor een playlist met The Sonics, Pretty Things, dat werk. Tof.

Van Kula Shaker wist ik niet wat te verwachten, ik vreesde een beetje voor een sleetse nostalgieshow. Dat bleek totaal niet het geval, ze hebben twee weken terug een nieuw album uitgebracht dat zo’n beetje compleet werd gespeeld. Sluit naadloos aan op hun 90s werk: precies tussen psychedelische rock en britpop in, flink gebruik van Hammond-orgel, met in ieder geval in het oude werk veel invloeden uit Indiase mystiek en muziek. Beetje kitscherig, maar wel superlekker en aanstekelijk. Energieke, toffe show waar serieus goed gespeeld werd. Nog steeds relevant dus. Regelmatig werd flink losgetrokken en was het spacen. Dat laatste was niet moeilijk, want er waren live vloeistofprojecties door the Mad Alchemy Liquid Light Show. Een grootheid die met veel 60s helden alsook moderne heavy psychbands heeft getourd. Vier projectoren waardoor niet alleen het hele podium, maar ook de wanden daarnaast en het plafond nog voor een deel werden bestreken met de prachtigste visuals. Goed gedanst, flink genoten, echt een geweldig leuke avond gehad.

Voor een indruk hoe ze anno nu klinken:

quote:

---

Op 23 februari 2026 10:06 schreef zodiac lung het volgende:
Neopsychedelica, beetje “kraut”, beetje Pink Floyd, beetje Hawkwind,[...].

---

A Thousand Lost Civilizations - dag 4 gisteren in Magasin 4

Eerste keer op de vernieuwde locatie, topzaal voor dit soort gelegenheden. Enige nadeel is het soms ongure volkje in de havenbuurt, bij een maat was in zijn camionette ingebroken op zoek naar iets waardevols (dat er niet te vinden was), desalniettemin een bummer. Zelf gelukkig geen malheuren.

Maar over naar de muziek. Ik was net op tijd om ERBEET AZHAK te zien. Het podium was heel sfeervol, met kaarsen die tijdens alle shows bleven branden. Het stond al goed vol en duidelijk waren er veel 4-dagen mensen. Qua muziek had ik het debuut van deze eenmansband al opgemerkt, dat was een fijne portie donkere, uitgesponnen en hypnotiserende black met voldoende variatie om het interessant te houden en met een goed geluid, in tegenstelling tot de raw black metal uitstraling van de naam. Live waren er vier muzikanten uit de Brusselse scene opgetrommeld (bekende figuren blijkbaar, ik kende ze alleszins niet) en de frontman (een indrukwekkend grote verschijning) beperkte zich tot vocalen en hij deed dat goed. De gastmuzikanten hadden er duidelijk zin in en legden wat extra lagen op de al sterke muziek. Zo kwamen er extra avontuurlijke leadpartijnen bij die het geheel wat psychedelische toetsen gaf, een beetje Black Twilight Circle vibes, en dat werkte wonderwel. Niet alles verliep perfect, er moest al eens aan een effectpedaal gemorreld worden of een gitaar vervangen midden in een nummer, maar de muziek bleef interessant en de energie van het podium sloeg ook over op het publiek. Genoten op de eerste rij voor de leadgitarist, de lat lag direct zeer hoog!

VENEFIXION dan, spreek op zijn Frans uit want het zijn Walen. Niet onverdienstelijke thrash met zwarte randen. Met een Morbid Angel cover, direct hun beste nummer, maar helaas eindigden ze daar niet mee.

BEYOND MAN was Noorse black die niet klinkt als Whoredome Rife en andere 'moderne' maar ook wat saaie Noorse bandjes. Ze klonken eerder als een De Mysteriis Dom Sathanas-light band. Het ging er vlotjes in, wat leuke opbouwmomentjes en typische donkere riffjes, maar net iets te vrijblijvend en onorigineel om echt te beklijven. De sfeer bleef erin maar niet meer.

KRINGA dan, de band waarvoor ik gekomen was. WAT EEN SHOW! Van begin tot einde strak gespeeld, een bezeten podiumpresence, en zeer goede, waarlijk kwaadaardige en vuile songs. Ik meende één nieuw nummer te ontwaren, maar vooral nrs van hun laatste worp (Stillborn Fires...) en dat was zeer goed. Dan maar zelf de pit gestart op het slotnummer en de frontman gelijk mee in het publiek gedoken. Geweldige show in alle betekenissen van het woord!

OBLITERATION dan, death metal die alle kanten opgaat maar dan zonder death metal vocals. Een beetje Celtic Frost zei Bokkie en dat was niet gelogen. Dansen, bieren en wijnen met Bokkie, een cover van Autopsy, maar al bij al niet helemaal mijn ding.

POSSESSION dan, die speelden een thuismatch en dat was eraan te merken. Lekker vuige death black die erin ging als zoet koek, veel gemosh en net genoeg gepose. Het duurde net iets te lang, maar slotnummer Take the Oath maakte veel goed, hitje!

BLASPHEMY ging ik overslaan, maar gelukkig deed ik dat niet. Dit was verassend strak! De aankleding van de bandleden was over the top, maar het paste zo. Niet in het minste de dikke gecorpsepainte kerel die gewoon op het podium vervarlijk stond te kijken, maar voor de rest niets deed. Leuke show al is het niet mijn muziek.

Topavond!

Was mooi feestje. Gaar nu.

Hoe was Owls Woods Graves? Dat was immers toch wel dé band van het weekend.

Zaterdag naar Haunting the Castle geweest. De zesde editie van het festival, maar het was voor ons de eerste keer dat we gingen. De locatie is echt geweldig, een oud kasteel in een klein dorpje in de Ardennen, maar niet makkelijk te geraken. Gelukkig had de organisatie van het festival een luxe shuttlebus geregeld, die ons bij het hotel oppikte en 's nachts weer terug bracht.

Op het programma stonden acht bands in totaal, waarbij het accent vooral lag op funeral doom, maar er was voldoende variatie met wat melodische doom/death bands, zodat het voor mijn echtgenote ook leuk bleef.

Al vroeg in de middag was er een absoluut hoogtepunt met Gévaudan uit Engeland, een beetje de vreemde eend in de bijt, want dit was epische doom wat heel soms een klein beetje aan Warning deed denken. Ik moest na het optreden gewoon even bijkomen, het was echt geweldig.

Ook het optreden van het Duitse Lone Wanderer was erg goed. Hun laatste album werd integraal gespeeld. Op dat album vind ik ze meer een eigen geluid hebben, de vorige waren pure Mournful Congregation worship, maar toch moest ik regelmatig aan MC denken tijdens het optreden. Het helpt natuurlijk niet mee als de frontman een MC shirt draagt en grote MC pin op zijn gitaarband heeft. Maar desalniettemin een prima optreden dus. En op 9 mei ook te zien in de Little Devil!

Het laatste hoogtepunt dat ik wil vermelden is de headliner: Mournful Congregation. Fantastisch optreden met diverse kippenvel momenten. Ik denk niet dat ik ze eerder zo goed heb gezien. Vooral de afsluiter Mother - Water, the Great Sea Wept was memorabel.

Al met al een super dag, wel heel lang, gehad met geen slechte band. Prima organisatie, zo was ook de wildstoverij van everzwijn erg lekker en de lokale speciaalbiertjes van de tap ook. Diverse biertjes ook met jeroen83 genuttigd.

Zondag op de terug wel nog langs de abdij van Villers gereden om in de doom sferen te blijven. Aanrader.

Nice.

quote:

---

Op 2 maart 2026 9:13 schreef KwelgeestIV het volgende:
Hoe was Owls Woods Graves? Dat was immers toch wel dé band van het weekend.

---

Nee, dat was Kringa