quote:

---

Op 5 april 2026 17:11 schreef bastianus het volgende:
Twee goede bands gezien: Black Django's, een psychedelische kruising tussen surfrock en psychobilly. Zelden zo'n geniale band gezien.

---

Moet zeggen dat die omschrijving mij wel aanstaat.

Gisteren naar Gruut Lawijt - in twee delen door paasverplichtingen.

Deel 1 was opener Matavitatau - old school black die zich onderscheidt door volledig in correct Latijn te oreren. Het theatrale dat dit met zich meebracht, samen met wat attributen, deden het optreden een openingsslot overstijgen. Met de zeis op het podium liep het wel nog bijna fout af, maar black metal mag een beetje gevaarlijk zijn, nietwaar. Goed en bevlogen optreden!

Devastatiön en Sun Worship moeten missen, net op tijd terug voor Silver Knife.
Ik had het goed verwacht en ze stelden niet teleur. Lang uitgesponnen hypnotiserende riffjes, lekker blastwerk en gevarieerde vocalen van de zowel Hans Cools, Deha als die gast van Laster. Geen perfect optreden, maar wel voldoende kippenvelmomenten en een bom van een slotnummer. Direct dan maar hun laatste worp aangeschaft op vinyl.

Dan de band waarnaar ik het meeste uitkeek, Yellow Eyes. Ze liepen voor hun show gewoon in het publiek en erna waren ze direct in voor een praatje, coole dudes. De muziek dan, dat waren 4 nummers van hun nieuwste plaat en één van hun vorige. Ondertussen werd het buiten donkerder en donkerder en dat paste perfect bij de set. Yellow Eyes schiet alle kanten uit, maar ze weten perfect waar ze naartoe gaan. Gecopntroleerde chaos die ineens naar een hoogtepunt toegroeit waar de rillingen van over je rug van lopen. Wat een show! Het was luid, het was hard, maar toch ook melodieus. Unieke band van zeer hoog niveau, niet te missen op Roadburn zou ik zeggen!

Tot slot Ultha, dat was voorheen niet mijn band gebleken en ik meende zelfs te skippen, maar daar de rode wijn en de Gruut bieren rijkelijk vloeiden met o.a. Bokkie de er ook wel pap van lustte, besloot ik het toch een kans te geven. En dat bleek de juiste beslissing, wat een sound wisten die Duitsers neer te poten. Directer dan Yellow Eyes, maar minstens zo strak. Ik vond de nieuwe op voorhand maar flauw, maar live vielen de puzzelstukjes op hun plaats. Een verdiende headliner en jammer eigenlijk dat ze niet op Roadburn staan, of zouden ze een secret show doen? Er kwamen af en toe wat new wave riedeltjes voorbij en een paar rockende passages, maar het was toch ook vooral intens en rechtdoor met ook hier een mooie afwisseling tussen de vocalen van de twee gitaristen.

Geweldige dag beleefd, lekker wijnen en bieren met plezant volk, leuteren over obscure bands, socializen met bandleden en labelbobo's en twee werkelijke magistrale optredens en twee zeer goede optredens. Meer moet dat niet zijn! Het is me de brakke ochtend meer dan waard

[Dit bericht is gewijzigd door mikkasscar op 06-04-2026 12:32]

Gisteren Panopticon en Sunken gezien in De Helling.

Sunken wist direct te overdonderen met hun mix van black metal, DSBM en post-rock. Bij het eerste nummer was het geluid nog slecht maar daarna werd ik meegesleurd in de sfeer.

Panopticon wist me niet over de gehele linie te grijpen. Voor mijn gevoel kwamen de folk elementen minder goed uit de verf als de black metal elementen. Maar als ze me wisten te grijpen, dan ging het ook diep. Ze hebben ongeveer anderhalf uur gespeeld. Het was een aaneenschakeling van kippenvelmomenten. Die anderhalf uur zijn dan ook voorbij gevlogen.

@ Mikkasscar: Klinkt als een geslaagd feestje. Die gast van Laster is oud-ZMer Sisyphos. Ultha is een zeer sterke band!

[Dit bericht is gewijzigd door KwelgeestIV op 06-04-2026 12:37]

quote:

---

Op 6 april 2026 12:32 schreef XnegativeX het volgende:
Gisteren Panopticon en Sunken gezien in De Helling.

Sunken wist direct te overdonderen met hun mix van black metal, DSBM en post-rock. Bij het eerste nummer was het geluid nog slecht [...].

---

Zonde is dat, want ze vangen doorgaans met hun sterkste nummer aan.

Devastatiön en Sun Worship waren ook leuk!

Sarcator door omstandigheden gemist. Maar de vorige keer Hellripper live stonden ze ook al in het voorprogramma. Op zich wel jammer. Zeer degelijk band, maar goed..
Kwam binnen toen Schizophrenia net was begonnen. Zoals je mag verwachten op zo’n avond vuige old-school metal. Oude Sepultura, oude Morbid Angel, en oude Slayer behoren tot de primaire invloeden. Brute, thrashy death metal. Een flinke bak chaotisch geweld. Weinig tijd voor souplesse, nuance of dynamiek. Rechttoe/rechtaan beuken. Lekkere, thrashy jaren’80-riffs, obligate solo; hier werden de grenzen van het genre niet verkend. Maze of Torment-cover. Wel jammer dat een van de microfoons het niet heel goed deed, maar verder een degelijk optreden.
Hellripper trapte direct met All Hail the Goat af. Een gewaagde zet om jouw hit direct in te zetten. De sfeer zat er in ieder geval goed in. Enthousiaste zaal, redelijk omvangrijke moshpit, veel crowdsurfers, hoorntjes in de lucht, en zwiepende haren. Valt me op dat Hellripper een betrekkelijk jong publiek trekt. En relatief veel dames ook. Leuk. De eerste paar nummers stonden de gitaren wat zacht in de mix, maar naarmate de set vorderde kwam dit on balans. Er werd een goede mix van oud en nieuw werk gespeeld. Het meest recente album, Coronach, is net twee weken uit, maar domineerde de setlist niet onnodig. De ballad van dat album deed het live een stuk beter dan op plaat. Lekker slepende gitaarlijnen. Hunderprest knalde keihard, en met nummers als The Nuckelavee en Bastard of Hades overtuigde Hellripper als een inmiddels volwassen band met een volwaardige discografie die meer te bieden heeft dan één hitje. Het heerlijke Demdike, met die geniale riff als toegift. Geweldig optreden. Sterke, energieke rock-’n-roll in een blackened speed metal-jasje.

Zaterdag naar Samhein in Antwerpen geweest. Het was al even geleden dat ik nog in Trix geweest was; vlakbij is er een gratis parking (aan het Rivierenhof) en Trix zelf is een aangename plek. De binnentuin, waar de foodtrucks stonden, was aangenaam om even te verpozen.

Ik was wel bijna constant van het ene optreden naar het andere aan het laveren.

Begonnen met Thy Catafalque, de derde keer intussen dat ik ze live zie. De visuals in de grote zaal gaven het een extra fijne dimensie, maar sowieso staan de vele (afwisselende) bandleden altijd met veel enthousiasme op het podium en de set was toch weer wat anders. Een goed begin.

In het café van Trix stond ook een podium, waar voor mij enkele van de meest interessante acts stonden, meer elektronica-gericht, zoals Bracht'n De Vulle Moane, die tegelijkertijd ook wel een heerlijk duister old skool-karakter aan hun 'new-wave' black metal toevoegden. Soms klonk het een beetje als vuile Sisters of Mercy, soms als een voorbode van Mysticum.

Esoteric was, zoals altijd (ook de derde keer dat ik ze live zie) erg indrukwekkend, ook nu zeker met de hypnotiserende visuals. En er was toch ook genoeg variatie in het tempo.

Bloed (zo genoemd omdat het twee broers en een een zus zijn) kende ik niet, maar hun naar industrial neigende grind-core-achtige muziek vond ik een aangename kennismaking. Qua intensiteit een beetje zoals Today is the Day.

Bij Panopticon was ik blij dat de vioolklanken er goed doorkwamen, de set was best intens qua snelheid, gelukkig hier en daar toch een rustmomentje. Maar ik ken er te weinig van om een houvast te hebben. Al bij al wel zeker de moeite en blij dat ik ze eindelijk eens live gezien heb.

Terzij de Horde was rechtoe-rechtaan in je gezicht aan het meppen, met tussenin de maatschappij-kritische bindteksten van de zanger (een politiek getinte black-metalband kom je niet vaak tegen, toch niet met uitgesproken linkse standpunten). Ik kon het wel smaken.

Dan weer naar het café voor Mütterlein, ook een aangename ontdekking; duistere electro, bij momenten best dansbaar (kwam goed gelegen, na zoveel uren rechtstaan) en met een podium dat constant in mist gehuld was, wat het omineuze effect alleen maar versterkte.

Mysticum speelde blijkbaar hun laatste optreden ooit. Zoals vorige keer dat ik ze live zag (op Samhein in Maastricht), best indrukwekkend. Nul subtiliteit, gewoon rammen, met drie uit de manosfeer geplukte bodybuilders, en alle nodige visuele verwijzingen naar satan en drugs.

Ik ben nog even gaan kijken naar Hulder, wat me een nineties black-metal-gevoel gaf. Ik was tegen dan al platgeslagen door een lange dag van intense muziek en had de energie niet meer om meer dan 3 nummers te aanhoren.

Zeker een erg geslaagde editie, zeker door de welgekomen afwisseling van old tot erg old skool metal en de meer experimentele toestanden. Ik vond op Samhein de black metal soms te veel doorwegen, maar dat was nu toch veel meer in balans.

[Dit bericht is gewijzigd door PandroidJack op 07-04-2026 8:47]

Met alle respect, als je nooit linkse black metal treft, moet je eens verder kijken dan je neus lang is. Je struikelt er tegenwoordig over. En van mij mogen die moraliserende praatjes wel achterwege blijven. Al helemaal Terzij de Horde; zelfingenomen kneuzenbende is dat. Zoals Dypfrys elders zooi mooi verwoordde: “Niemand vroeg jou om jouw deugbewijs”. Hoe megalomaan ben je dat je denkt andere mensen zo te moeten vertellen wat ze wel en niet moeten/mogen denken en vinden. Totalitaire rukkers zijn het. Exact het tegenovergestelde van wat ze veinzen te zijn.
Bloed en Bacht'n de Vulle Moane zijn beide wel echt toffe bands, trouwens.

Dit betreft een andere Bloed dan ik eerst dacht; niet de Nederlandse black/death band. Die fout maakte ik vorige week ook al toen de Belgische band werd aangekondigd voor het Bevrijdingsfestival hier in Wageningen. Maar naar aanleiding van PJ's stukje ga ik ze nu wellicht toch kijken!

Ik ging een paar maanden geleden indd (de Nederlandse) Bloed kijken (gelukkig als bijkomstigheid), maar stond opeens naar drie Belgen zonder warpaint of kogelriemen, die geen Blasphemy-worship speelden te kijken. Gelukkig maken zij zeer aardige muziek. Eigenlijk interessanter dan de Nederlandse Bloed.