Echoes From The Dungeon Fest Kick-Off, te ACU. Blijft toch een beetje bevreemdend om naar ACU te gaan. Maar goed… Toen ik hier 25 jaar geleden voor het eerst was, hadden ze eigenlijk geen koelkasten, dus was het bier lauw. Dat is in de tussentijd wel echt verbeterd. Zes taps, met o.a. Schwarz van 122, en Inktvis van Kromme Haring. Vooral die tweede is wel echt een feestje.
De avond begon met een luistersessie van het nieuwe Ulk-album. Dungeon Synth van hoog niveau. Deed aan oude Mortiis denken. Zeker even in de gaten houden. Maar toch apart hoe je het voor elkaar krijgt om een CD twintig minuten te laat aan te zetten. Ook is dungeon synth eigenlijk al een beetje een moeilijk live-genre voor de spanningsboog, maar in een zaaltje zitten naar een CD ervan luisteren, was een nieuwe dimensie. Voortijdig toch nog maar zo’n Inktvis gaan proeven.
Tweede act was Fragmented Memories. Hier werd ik direct al vrolijk van, want echt instrumenten op het podium. Een Nederlandse tweemansformatie. De basis was een doorkabbelende drone van een bandje, maar de percussie werd live gedaan, er werd een orgelkeyboard bespeeld, en een melodica. De muziek, de composities waren vrij standaard, maar onderhoudend genoeg. Wel werd de band met klassieke ACU-geluidstechniek geconfronteerd.
Wych Elm bracht minimale, ingetogen, dronende ambient. Meneer zat ineengedoken op het podium, gehuld in rook, waardoor er weinig te zien was, en de live-ervaring erg dun werd. Niet onaardig.
Flickers from the Fen was blijkbaar een echte live-band met o.a. drum en viool. Druk, folky, hoempapa. Dit had ik niet verwacht, niet op ingesteld, en ook geen zin in. Top dat er daadwerkelijk live wordt gespeeld, maar ik ging met een vriend en een oud-studiegenoot nog een Inktvis consumeren.
Afsluiter Hermit Knight. Hier werd dan weer wat weinig live gedaan. Wat hardere, dreunende en dronende ambient. Bijna dansbare industrial. Maar vooral loops van een bandje, met afentoe de vingers aan het keyboard.
Vandaag sla ik over. Morgen naar Ekko.
Ben er vrij zeker dat toen ik vertrok, ik oud-ZMer Sisyphos in m’n ooghoek spotte.

Flickers from the Fen is wel een geinig bandje voor de feestsfeer. Best muzikale lui ook

Fragmented Memories is trouwens de partner van de organisator.

[Dit bericht is gewijzigd door Dypfrys op 06-03-2026 13:22]

quote:

---

Op 2 maart 2026 9:13 schreef KwelgeestIV het volgende:
Hoe was Owls Woods Graves? Dat was immers toch wel dé band van het weekend.

---

Heel leuk. Niet genoeg om alleen daar voor af te reizen, maar Volahn en Negative Plane waren ook geweldig die dag. Terrifiant was een goede opener ook. Andere hoogtepunten: Zulxaxeku, Spirit Possession, Deathhammer, No Future, Xasthur, Erbeet Azhak en Kringa. Niks slechts gezien, Brånd was het minste. Zelfs Blasfemy viel me mee.

[Dit bericht is gewijzigd door bokkie666 op 08-03-2026 0:55]

Kozmad: Lekkere niks aan de hand stoner, lokale band en hadden het publiek wel mee. Vooral doorgaan!
Bog:ik verwachtte hier ook stoner, maar dit bleek different cook. De groove zat er wel in maar qua zang en riffs ging het meer naar postcore. Nieuwe album komt uit op dunk dus een vleugje postrock was soms ook te bespeuren. Plus een geweldige breakdown in het laatste nummer. Wat ik ook leuk vond was dat ik een van de oudste was, het zit wel goed met de scene.

Gisteren de tweede volwaardige dag van Echoes from the Dungeon fest. II meegepakt. Toch een vrij eigen en uniek festival. Met een publiek dat zich ergens het midden houdt tussen black metal en larp. Een stuk drukker bezocht dan ik had verwacht. De preparty donderdag in ACU was uitverkocht. Nog redelijk wat vrouwvolk, en veel buitenlanders. Ook erg bijzonder: Ekko had twee festival-specials. De Goblin Shark, een door Kromme Haring speciaal gebrouwen Hazy IPA, én Dr. Pepper.. Gewoon, Dr. Pepper. Wat voor festival, met wat voor publiek ben je als de venue speciaal voor jou Dr. Pepper gaat inkopen? Nouja..
Eerste band van de dag, Actias Luna. Klassieke dark ambient/dungeon synth is de stijl van oude Mortiis. Basisdrone en percussie van een bandje, melodieën live gespeeld. De sfeerassociatie zat voor mij bij ridders en middeleeuwen. Wat lichtere klanken. Zaten een paar wat meer uptempoachtige nummers in de set. Best wel goed.
Daarna Talvi. Ook oude Mortiis. Dit zou nog best wel eens een lange dag kunnen gaan worden… In vergelijking met de voorgaande act net iets zwaarder en duisterder. Sfeerassociatie meer daadwerkelijk kerkers, Diablo. Niet slecht, maar haalde het niet bij Actias Luna.
Sylfvr was nog wat minimalistischer en rechtlijniger dan z’n voorgangers. Hier kon ik weinig mee. Sowieso lastig om de nuances en finesses van deze muziekstijl in woorden te vatten. Aan de ene kant omdat het allemaal én erg gelijkend én niet zo dynamisch is, aan de andere kant omdat je toch iedere keer naar één persoon op een keyboard staat te kijken/luisteren, terwijl het leeuwendeel van de muziek niet live wordt gebracht.
Forge of Nova dan. Dit klonk direct weer beter in de oren. Ook dark ambient/dungeon synth van de zwaardere, monotonere en duisterdere variant. Niet direct vol op de oude Mortiis. Dat was ook wel fijn. Hierbij lag de sfeerassociatie voor mij meer bij de ruimte. Geen onaardig project.
Mooie opwarmer voor L A N D S R A A D; de band waarvoor mijn metgezel kwam. L A N D S R A A D is blijkbaar iets uit het Dune-universum. Nou heb ik de films wel gezien, maar heb me verder niet zo in de lore verdiept. Hier lag het ruimtethema er natuurlijk dik bovenop, met samples uit de films. En muzikaal ging dit ook meer richting Kosmische Musik/Berliner Schule dan klassieke dark ambient/dungeon synth. Epische, meevoerende composities. Goede act.
Wat er positief aan Umbria was, was dat de opzet anders was dan de rest. Een stel. Een keyboard, de ander voornamelijk gitaar. De muziek was weer wat lichter, wat lieflijker, maar verder eigenlijk best wel potsierlijk. Simpele tokkelbegeleiding was blijkbaar al een hele uitdaging, maar echt episch was het onvermogen van meneer om maat te houden bij de percussie.
Örnatorpet zette gewoon een solide dark ambient/dungeon synth-show neer. Rechttoe/rechtaan. Epische, kabbelende drones met kenmerken Mortiis-‘percussie’, subtiele keyboardmelodieën eroverheen. Sprong er zeker niet uit, maar onderhoudend.
Malfet daarentegen was een ander verhaal. Hier ben ik zeer positief over. In princiep ook gewoon standaard dark ambient/dungeon synth, maar binnen dat (toch vrij beperkte) stramien toch een vrij eigen geluid en gezicht. Oftewel, niet teveel oude Mortiis. De composities waren relatief dynamisch. Er werden twee verschillende synthesizers afwisselend door elkaar heen gebruikt, wat de dynamiek versterkte. Subtiele/lichte folk-invloeden en melodieën. Band van de dag.
De afsluiter was Warlock Corpse. Helemaal uit Kazakhstan. Vrij exotisch, en een vreemde eend in de bijt. De muziek was meer wacky new wave/post-punk/krautrock. Bijna dansbaar. Black metal-vocalen eroverheen. Het geheel was leuk, het werkte, maar niet echt goed. Toch leuke afsluiter.

Mocht dit volgend jaar weer zijn, dan weet ik wel dat ik niet het gehele weekend ga. Één dag dungeon synth is echt wel meer dan genoeg.

Hällas en Earth Tongue gisteren in De Helling, Utrecht.

Earth Tongue kende ik nog niet. Blond meisje met een gitaar en een kerel met een petje op drums, en dat is het dan. Beetje van-dik-hout-zaagt-men-planken retrorock met snedig gitaarwerk en vrijwel constant dubbel zangwerk. Knap hoe die gozer ook de hele tijd meezingt tijdens het trommelen, al verveelt dat constante tegen elkaar inzingen me meestal ook wel snel. Ook weet de band vaak niet goed hoe ze een liedje moeten beëindigen en houden de meeste nummers gewoon ineens op. Niet slecht, maar met een half uurtje ook wel gewoon lang genoeg.

Bands als Hällas geef ik er gedeeltelijk de schuld van dat ik nog steeds single ben. Sta je daar in zo'n concertzaal te kijken naar een stel Zweden met schmink, capes, stalagmieten en een ergens opgedoken stuk ventilatieschacht wat dienst moet doen als mysterieuze monoliet. Of zo. Het is allemaal slecht serieus te nemen, ware het niet dat deze heren wel degelijk hun vak verstaan. Gewoon het podium opkomen en gelijk losgaan met het twintig minuten durende Above the Continuum is net zo dapper als er Panorama mee openen, en ook live zetten ze dat op indrukwekkende wijze neer. Het geluid is, in elk geval waar wij stonden, loepzuiver, de band speelt retestrak en de hele avond is eigenlijk een goed genietbare mix van retrorock en prog. Buiten Panorama om kende ik eigenlijk niets van de band, maar daar gaan we deze week even verandering in proberen te brengen, want ook het oudere materiaal smaakt naar meer. Enige minpunt is dat het toch wel behoorlijk oude wijn in nieuwe zakken is. Goed gebracht, goed gespeeld, maar onderaan de streep niet echt iets nieuws, en dat het publiek en masse zó los gaat op Face of an Angel stoort me een beetje, omdat het vrijwel één op één Horse with No Name van America is, en de meeste mensen er de radio niet harder voor zouden zetten. Desalniettemin een mooi avondje gehad; niet te duur, niet te lang, gewoon net goed.

Ik hoorde onlangs een ouder nummer van Hällas voorbijkomen, en dat smaakte wel goed.
Wat een slap nummer, dat Face of an Angel...

Gisteren spontaan besloten om naar Hällas in Utrecht te gaan. Mijn compagnon bleek ook nog geen plannen te hebben, dus het zou sowieso al een leuke avond worden.
Het voorprogramma, Earth Tongue, was aan mij niet zo besteed. Op z’n best aardige stonerriffs, maar mij te veel gericht op de zang. Beetje te makkelijk, en veel van hetzelfde. Voelde ook wel echt als een openingsact, nog net op het podium gepast zo voor de imposante backline en podiumattributen van Hällas. Qua stijl vond ik het ook een onlogische match met de hoofdact. Maar goed, ze deden hun best en het was oké.

Van alle props op het podium is de mooiste nog niet genoemd: een kristal dat als een discobol boven het podium hing. Dat gaf een mooi effect en paste uitstekend bij de space/fantasty/heldenepos vibe die ze prachtig neerzetten. Mooie backdrop, glittercapes, schminck, alles. Eigenlijk gewoon het progrockbroertje van Blood Incantation, en muzikaal net zo serieus. Anders dan Ralph ken ik juist het oudere werk van Hällas, en het nieuwe album net niet; Panorama had ik nog maar één keer gehoord. Ik vond het heel gaaf dat ze hier ook gewoon begonnen met dat kantvullende openingsnummer van het album. Dan heb je lef. Backing vocals af en toe op het randje, verder echt heel goed gedaan, dus de toon was gezet. De rest van het optreden bestond voor meer dan de helft uit oud werk, inclusief alles wat ik als de hitjes beschouw. Voor mij een perfecte setlist, zeker met The Astral Seer direct gevolgd door Star Rider als eerste toegiften. Een nummer als Face of an Angel vind ik tof; niet los, maar zeker wel in de context van het optreden of het album. Aan de ene kant een progrockmonster van een half uur waar het soms moeilijk headbangen is, en verderop een gelikt nummer dat het goed doet op de dansvloer. Daar hadden eigenlijk nog lasers bij gemoeten om het af te maken. Als je alleen met dit soort werk aankomt, dan ga je cateren aan het Carpenter Brut/Stranger Things publiek, dat een avondje nostalgierock wil. Maar Hällas is veel meer dan dat, want de prog is echt fucking goed. Dan mag zo’n oorwurm best. Cool, enthousiast publiek ook. Een topavond, zo wil ik er wel meer.

Dat kristal gaf inderdaad wel een mooi effect. Heb je enerzijds tóch je discobal, maar dan geen standaard variant. En ja, mee eens, lasers hadden het nog extra afgemaakt. En een rookmachine. Dan komt het idee dat ze in een verlaten, eeuwenoude grot staan te spelen nog beter over.

Bij Face of an Angel vraag ik me echt af of ze dit bewust zo geschreven hebben, of dat ze er in de studio op zijn gewezen dat het wel heel erg tegen dat nummer van America schurkt en toen dachten: fuck it, dan maar over de top, en er dus ook maar gewoon hoefgetrappel en gehinnik aan toegevoegd hebben.

Gaaf om te lezen dat Hällas zo werd gewaardeerd. Ik was er graag bij geweest, maar ik was dit weekend naar het Up the Hammers festival in Athene, Griekenland geweest en wat een episch feest was dat!

Het mooie ook aan dit soort festivals is dat je zoveel bekende mensen vanuit de hele wereld weer ziet en spreekt.

Het begon op de donderdag met een pre-party in een kleinere, bomvolle venue dan waar de rest van het festival werd gehouden. Procession en Eternal Champion waren de bands van de avond en met name Procession was fantastisch!

Op de eerste dag van het festival sprong Riot City er in positieve zin uit. Ironsword en Liege Lord vond ik toch een klein beetje tegenvallen. Afsluiter Solitude Aeturnus was weer hit en mis. Aan de ene kant heerlijk HEAVY, maar Robert was een stuk minder bij stem dan tijdens Hell’s Heroes twee jaar geleden.

De tweede dag begon al vroeg met een hoogtepunt: Phantom Spell vond ik erg gaaf. Heel fijn dat ik ze volgende maand weer zie in de Little Devil. Blaze uit Japan was ook heel tof om eens gezien te hebben en Atlantean Kodex was weer prima. While Heaven Wept was daarna dan weer geweldig! Afsluiting was een tribute aan Manilla Road met oa gastoptredens van de zanger van Eternal Champion en Alan van Primordial. Leuk, maar ik geloofde het na een half uurtje wel.

De sfeer was het gehele weekend fantastisch en het publiek ging bij ieder optreden helemaal los met headbangen en meezingen. Ik ga hier zeker nog eens terugkomen.

En verder blijft Athene een super leuke stad, zeker in maart wanneer de temperaturen ideaal zijn. Akropolis was ik al twee keer geweest, dus dit keer overgeslagen, maar wel mooie wandelingen gemaakt naar de heuvels in de stad waar je een heel mooi uitzicht over de stad en Akropolis hebt.

Henk Wijngaard. Hij deed helaas geen '120 varkens naar Beiroet'.

Klinkt als een mooi feestje, damn.

Hellas, Hällas. What's in a name.

een dikke 2000 km?

Pah. Details.